Regnault Henri
Henri Regnault (1843 Paryż – 1871 Rueil Malmaison)
Francuski malarz orientalista. Studiował w Paryżu  pod kierunkiem Alexandere Cabanela. W 1863 roku otrzymał  nagrodę Prix de Roma. Żył 28 lat. Malował we Włoszech, Hiszpanii i Maroku. Wystawiał w paryskich galeriach. Poległ jako żołnierz w wojnie francusko- pruskiej (1870- 1871). Jego obrazy posiadają największe muzea na świecie: Metropolitan Museum of Art, d Orsay, Museum of Fine Arts Boston, Philadelphia Museum of Art.
Prezentowany widok jest akwafortą, wykonaną  przez francuskiego wydawcę i rytownika   Lionela Le Couteux (1847- 1909) na podstawie obrazu Henri Regnaulta - „Tanger”.
Reichel Walter
Brak danych
Robert de Vaugondy
Robert de Vaugondy (1723 – 1786)
Wraz ze swoim ojcem Gillesem, należeli do czołowych twórców map we Francji. W 1757 roku opublikowali  Atlas Universel, jeden z najważniejszych atlasów XVIII wieku. Atlas mógł powstać dzięki odziedziczonym zbiorom ,Pierre Sansona i Huberta Jaillota. Dzieło to skorygowało szerokości i długości geograficzne w wielu regionalnych mapach. Nowy materiał opracowany przez rodzinę Vaugondy, wprowadził szereg nowych nazw miejscowości. Didier Robert de Vaugondy w 1760 roku został geografem Ludwika XV. Jednocześnie kontynuował z ojcem dość skomplikowaną produkcję globusów. Swoje mapy ojciec sygnował jako „M. Robert”, a syn „Robert de Vaugondy”.
Rolicz Stanisław
Stanisław Rolicz (1913 Mandżuria -1997 Gdynia): grafik, malarz i pedagog. Związany z kręgiem artystycznym międzywojennego Wilna. W latach 30 studiował na Uniwersytecie Wileńskim. Od 1940 do 1941 roku wystawiał w Litewskiej Akademii Sztuki. Był jednym z pierwszych grafików, który po wojnie rozpoczął dokumentowanie zgliszcz powojennego Gdańska. Do grupy artystów przybyłych z Wilna należeli jeszcze Władysława i Bolesław Rogińscy, Olga Żukowska, Stanisław Żukowski ,Zbigniew Kaliszczak, Wincenty Lewandowski oraz artyści przybyli ze Lwowa: Władysław Lam, Beata Słuszkiewicz i Władysław Floriański. Ruiny Gdańska oraz rodzący się przemysł stoczniowy i porty robiły na wszystkich olbrzymie wrażenie , wówczas powstały teki akwafort Stanisława Rolicza „Z ruin Gdańska” oraz inne prace powtarzające te same motywy na przykład: Antoniego Suchanka, Władysława Lama , Stanisława Żukowskiego czy Wincentego Lewandowskiego. Wartość dokumentacyjna tych prac jest olbrzymia, natomiast wartość artystyczna różna, grafiki Rolicza były w swoim rysunku perfekcyjnie obiektywne. Pokłosiem tych prac zrobionych na gorąco była pierwsza wystawa: ”Zabytki Starego Gdańska” zorganizowana 27 lipca 1946 roku w budynku Teatru Miejskiego we Wrzeszczu, dzisiejszy Teatr Lalek Miniatura. Stanisław Rolicz od 1945 do1972 roku był wykładowcą w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Orłowie. Uprawiał głównie technikę drzeworytu , był jednym z pierwszych artystów na Wybrzeżu, który posiadał prasę dającą możliwość uprawiania technik metalowych. Był także autorem wielu ekslibrisów. Lubił przesiadywać w kawiarniach, szczególnie upatrzył sobie gdyńskiego „Liliputa”, gdzie szkicował bywalców tej modnej niegdyś  kawiarni.
Rossmann Augusta Charlotte Cornelie
Augusta Charlotte Cornelie Rossmann (1863 Gent, Belgia – 1945)
Brak danych
Różewicz – Książkiewicz Halina
Halina Różewicz – Książkiewicz (1934-Gniezno) Elbląska malarka, ukończyła w1958 roku gdańską PWSSP w pracowni prof. Juliusza Studnickiego. Specjalizuje się w technikach graficznych. Doskonałe przygotowanie rysunkowe, pozwoliło artystce osiągnąć dużą swobodę wypowiedzi artystycznej. W Swoich pracach buduje specyficzny klimat pejzażu żuławskiego. Siłą jej grafik jest doskonałe wychwycenie niuansów przyrody żuławskiej i rejestracja jej w sposób syntetyczny a zarazem subtelny. Porusza się swobodnie po wielu technikach graficznych , między innymi tworzy za pomocą mało popularnych ostatnio, metody odprysku czy suchej igły, wspaniałe grafiki: traw, drzew, liści czy trzciny. Artystka brała udział w licznych wystawach zarówno zbiorowych jak i indywidualnych. Jej prace znajdują się w wielu zbiorach muzealnych oraz w prywatnych kolekcjach.
Rusinek Joanna
Joanna Rusinek (1979 Ostrołęka)
Jest młodą malarką po gdańskiej ASP, którą ukończyła w 2007 roku w Pracowni Grafiki pod kierunkiem prof. Jadwigi Okrassy oraz aneks w Pracowni Rysunku pod kierunkiem prof. Marii Targońskiej. Maluje, rysuje, zajmuje się plakatem. Uważa, że jest to wynik emocjonalnej potrzeby, która stanowi pokarm dla jej zmysłów. Tematem wielu jej prac jest taniec, który zalicza do ważnych form sztuki. Gdyby nie malowała, zapewne tańczyłaby. W 2007 roku otrzymała główną nagrodę w konkursie na plakat 15 Międzynarodowej Konferencji Tańca Współczesnego w Bytomiu oraz nagrodę główną w konkursie na plakat Letniej Akademii Filmowej w Zwierzyńcu. W 2009 roku wraz ze swoim partnerem życiowym Filipem Kalkowskim miała wspólną wystawę w sopockiej PGS zatytułowaną „Wolny Związek zawodowy”.
Rutkowski Karol
Karol Rutkowski (1885 - 1960)
Studiował w krakowskiej ASP (1909-1913). Był studentem Teodora Axentowicza. Naukę kontynuował w Wiedniu i na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej. Należał do założycieli Zrzeszenia Artystów Plastyków „Zwornik”. Był pejzażystą z rodowodem postimpresjonistycznym.
Scherres Alfred

 Alfred Scherres (1864, Gdańsk-1924, Berlin)
Należy  do czołówki malarzy XIX-wiecznego Gdańska. Co prawda kształcił się poza Gdańskiem, jednak większość jego  znakomitych obrazów została namalowana nad Motławą. Był synem  malarza, pochodzącego z Królewca -  Carla Scherresa (1833 -1923). Tego samego , który w 1862 roku wraz Wilhelmem Stryowskim i Louisem Sy  w Dworze Artusa restaurował  olbrzymich rozmiarów obraz „Polowanie Diany”. Carl Scherres podczas swego pobytu w Gdańsku, wielce zasłużył się dla rozwoju sztuki w mieście,  bowiem był czynnym członkiem  Gdańskiego Towarzystwa Sztuk Pięknych. Malarz znany jest z wielu melancholijnych i sentymentalnych pejzaży malowanych w okolicach Królewca, Elbląga, Gdańska oraz Brandenburgii. W czasie  sześcioletniego pobytu Carla Scherresa  nad Motławą  (1859-1865) w domu przy dzisiejszej ulicy Chlebnickiej przyszedł na świat  Alfred. Niebawem rodzina Scherresów, na krótko przeniosła się do Królewca, po czym zamieszkała w Berlinie, gdzie mały Alfred dorastał. Zapewne  talent, syn odziedziczył po ojcu. Studia malarskie w roku 1884 rozpoczął w berlińskiej  Akademii .  Po dwóch latach przeniósł się do królewieckiej Akademii Sztuki, w której przed laty studiował jego ojciec.  W 1889 roku już jako początkujący malarz trafił jeszcze  na dwa lata do małej Akademii w Karlsruhe, ale za to do dwóch znanych niemieckich malarzy , prof. Hermana Baischa i prof. Gustawa Schönlebera.  Po  studiach powrócił do Berlina, ale  już od 1883 roku zaczął pojawiać się  w swoim  ukochanym rodzinnym mieście. W Gdańsku spędzał wiele miesięcy w roku. Pozostawił wielką kolekcję obrazów przedstawiającą zakątki hanzeatyckiego miasta z jego nabrzeżami nad Motławą, parowcami w kanałach portowych, lomami pod żaglami, łodziami rybackimi  przy brzegu  morza.
 Alfred  Scherres malował również sceny rodzajowe.  Większość prac malarza to jednak widoki Gdańska. Tak jak znakomity,  nabytek w  kolekcji gdańskiego kolekcjonera Andrzeja Walasa  „Targ Rybny w Gdańsku”. Obraz przyjechał z Niemiec i jak zapewnia jego nowy właściciel, niestety nie był tani, ale  jak mówi,  jego miejsce powinno być w naszym mieście.   Obraz namalowany został w pochmurny dzień , przed zmierzchem i pochodzi z 1898 roku, a więc z czasów kiedy  artysta był w pełni sił twórczych, miał wtedy 34 lata.  Szarość dnia, unosząca się deszczowa mgiełka sprawia trochę przygnębiające wrażenie, podobnie jak w prezentowanym obrazie „Zamek w Malborku”, pochodzącym z około  roku 1892 . Artysta przedstawia budowlę od strony Nogatu  i malował ją pod koniec zachodzącego dnia w ulubionych szarych tonacjach przed zmrokiem. Alfred Scherres należy do sporej rzeszy gdańskich twórców pojawiających się ostatnio na aukcjach renomowanych, europejskich domów aukcyjnych.   Szczególnie cieszy pojawianie się ostatnio wielu  dzieł znakomitych Gdańszczan  (Zielcke, von Luckner, Rodde, Meyerheim, Brandis, Bahl, Hildebrandt).  Wbrew  niektórym sceptykom uważającym gdańskie malarstwo  XIX  i  XX wieku za prowincjonalne,  ponownie powraca   moda  na  solidną, dobrą  sztukę.

Scholtis Erich
Erich Scholtis (1892 Lubin – 1964 Akwizgran)

Gdański malarz, pochodzenia niemieckiego mówiący po polsku. Dobrze wykształcony, po wrocławskiej Akademii Sztuki i Przemysłu Artystycznego. Uczeń sławnego prof. Otto Mullera członka grup artystycznych „Die Elbier” i „Die Brücke”. Swoje wykształcenie artystyczne, Scholtis  pogłębiał jeszcze w Szwajcarii. Malował akwarele, szkicował ołówkiem był wedutystą, tworzył akwaforty. Ostatnie dwa lata wojny spędził na Żuławach w powiecie nowodworskim, mieszkał we wsi Przemysław. Znany jest z  wielu bardzo ciekawych akwareli  dokumentujących przedwojenny Gdańsk oraz szkiców stworzonych już po wojnie w spalonym  mieście.  Cykl ten zatytułował „Gdańsk po zniszczeniu”.
Schönchen Leopold
Leopold Schönchen (1855 Augsburg -1935 Monachium)
Malarz niemiecki przełomu XIX i XX wieku , marynista, zaproszony przez Jana Stykę w 1897 roku do prac nad „ Panoramą Siedmiogrodzką”. Obraz powstawał we Lwowie i malowali go trzej malarze węgierscy, czterej polscy i Leopold Schönchen . Ulubionym motywem jego obrazów były jednak sceny portowe, łodzie rybackie, oraz statki na pełnym morzu. Schönchen studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium i Karlsruhe pod kierunkiem znanych malarzy, prof. Hermana Baischa i Gustava Schönlebera. Swoje obrazy wystawiał w Holandii, Belgii, Anglii i Skandynawii.
Schultz Harry
Harry Schultz (1874 Elbląg-1958  Schliersee ) 
Niemiecki malarz,rzeźbiarz, grafik, ilustrator, pisał również opowiadania dla młodzieżowego pisma "Jugend". Malował pejzaże, motywy marynistyczne i portrety. Studiował w Królewcu (1892-1897). Od1897do1901roku kontynuował naukę w Monachium pod kierunkiem Arnolda Böcklina, Wilhelma Leibla, Fraza von Lenbacha.Później studiował jeszcze u jednego z najsłynniejszych monachijczyków profesora Ludwika von Hertericha. Działał w Monachium i pobliskim Hausham, gdzie mieszkał.Często wyjeżdżał w swoje rodzinne strony na plenery artystyczne. Bywał w Sopocie, Gdańsku oraz na Mierzei Wiślanej i Mierzei Kurońskiej. Malował tam małe porty oraz kutry "zalewowe" tak zwane lomy. W 1913 roku jego twórczość zaprezentowana została w monachijskim Glastpalast. Należał do Narodowego Związku Artystów Niemiec oraz Stowarzyszenia "Luitpoldgruppe" w Monachium. Obrazy artysty znajdują się w muzeum: Deutsches Schiffahrtsmuseum w Bremerhaven, Ratyzbonie , Centralnym Muzeum Morskim w Gdańsku i Muzeum w Elblągu.
Schultz Johann Carl
Johann Carl Schultz (1801 Gdańsk - 1873 Gdańsk )
Wielka postać XIX wiecznego Gdańska. Malarz, grafik, dyrektor Królewskiej Szkoły Sztuk Pięknych (1834 – 1873) oraz założyciel Towarzystwa Sztuk Pięknych (1835 ), które w 1872 roku doprowadziło do założenia  gdańskiego Muzeum Miejskiego. Zasłynął trzema albumami miedziorytów ukazujących się od 1846 do 1867 roku, a zatytułowanych „Danzig und seine Bauwerke”  (Gdańsk i jego budowle - 54 miedzioryty). Przedstawił w nich wnętrza budowli starego miasta , łącząc walory artystyczne z historyczną wartością zabytków. Próbował zwrócić uwagę na zrozumienie konieczności zachowania ich dla dalszych pokoleń . W 1856 roku założył Stowarzyszenie Ochrony Dawnych Budowli i Pomników Sztuki w Gdańsku. Będąc osobą wykształconą, bowiem po skończeniu Gdańskiej Szkoły Sztuk Pięknych, studiował malarstwo w Berlinie, był uczniem słynnego monachijczyka  Domenico Quaglio, uczył się również we  Włoszech,  jak nikt inny, rozumiał i doceniał urok starej gdańskiej architektury. Jego prace są dziś, niekiedy jedynym świadectwem dawnej świetności miasta. Na początku  swojej kariery malarskiej wiele podróżował po Europie.  Wykonał wiele wizerunków architektury Prus  Zachodnich i Wschodnich między innymi Malborka .Był członkiem  Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie i Carskiej Akademii Sztuk Pięknych  w Petersburgu. Wychował w Gdańsku wielu  słynnych malarzy między innymi: Wilhelma Augusta Stryowskiego,  Wilhelma Adama Juchanowitza , Carla Gustava Rodde, Eduarda Hildebrandta i wielu innych. Pod koniec życia zaczął tworzyć swój wielki cykl rycin zatytułowany „Tutti frutti” z wizerunkami Gdańska , Oliwy , Helu oraz wielu innych miast również europejskich. Niestety postępująca choroba nie pozwoliła  dokończyć pracy i zmusiła go do sprzedania powstałych rycin na publicznej aukcji. Był artystą zaangażowanym mocno w sprawy miasta, a swój talent  prawie w całości poświęcił na tworzenie i zapisywanie elementów gdańskiej architektury.
Schultz Johann Carl

Johann Carl Schultz (1801 Gdańsk–1873 Gdańsk)
Wielki artysta dziewiętnastowiecznego Gdańska. Malarz, grafik, dyrektor Królewskiej Szkoły Sztuk Pięknych (1834–1873) oraz założyciel Towarzystwa Sztuk Pięknych (1835), które w 1872 roku doprowadziło do założenia gdańskiego Muzeum Miejskiego. Zasłynął trzema albumami akwafort ukazujących się od 1855 do 1867 roku, a zatytułowanych „Danzig und seineBauwerke” (Gdańsk i jego budowle – 54 widoki). Przedstawił w nich obiekty i wnętrza budowli Starego Miasta, łącząc walory artystyczne z historyczną wartością zabytków. Próbował zwrócić uwagę na zrozumienie konieczności zachowania ich dla dalszych pokoleń. W 1856 roku założył Stowarzyszenie Ochrony Dawnych Budowli i Pomników Sztuki w Gdańsku. Będąc osobą wykształconą, po skończeniu Gdańskiej Szkoły Sztuk Pięknych studiował malarstwo w Berlinie, był uczniem słynnego monachijczyka DomenicoQuaglio, uczył się również we Włoszech, jak nikt inny rozumiał i doceniał urok starej gdańskiej architektury. Jego prace są dziś niekiedy jedynym świadectwem dawnej świetności miasta. Na początku swojej kariery malarskiej wiele podróżował po Europie. Wykonał wiele wizerunków architektury Prus Zachodnich i Wschodnich, między innymi Malborka. Był członkiem Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie i Carskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu. Wychował w Gdańsku wielu słynnych malarzy, między innymi: Wilhelma Augusta Stryowskiego, Wilhelma Adama Juchanowitza, Carla Gustava Rodde, Eduarda Hildebrandta i wielu innych. Pod koniec życia zaczął tworzyć swój wielki cykl rycin zatytułowany „Tutti frutti” z wizerunkami Gdańska, Oliwy, Helu oraz wielu innych miast, również europejskich. Niestety postępująca choroba nie pozwoliła dokończyć pracy i zmusiła go do sprzedania powstałych rycin na publicznej aukcji. Był artystą zaangażowanym mocno w sprawy miasta, a swój talent prawie w całości wykorzystał do tworzenia i zapisywania gdańskiej architektury.

Schweikart Karol
Karol Schweikart (1772 Ludwigsburg – 1855 Tarnopol)
Po nieudanych studiach wojskowych w Stuttgarcie, w 1795 roku rozpoczął naukę malarstwa w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych. W1802 roku przebywał w Pradze i Ołomuńcu, skąd przeniósł się do Lwowa, gdzie wkrótce stał się wziętym portrecistą arystokracji, ziemiaństwa i lwowskich mieszczan. Następnie w 1807 roku odbył podróż do Moskwy na Węgry i Bukowinę. Udzielał lekcji malarstwa i rysunku. Na dwa lata przed śmiercią przeprowadził się do Tarnopola. Malował dużo, najchętniej popiersia i pół postacie. We wczesnym okresie wykonywał miniatury w kości słoniowej, a także na blasze. Jego obrazy charakteryzują się łagodną kolorystyką i nieco naiwnym wdziękiem. Malował również sceny rodzajowe i pejzaże, a także sceny mitologiczne. Twórczość artysty mieści się w nurcie realizmu mieszczańskiego wykazując wpływy romantyzmu.
Seeck Marie

Marie Seeck (1861 Królewiec - 1935 Królewiec)
Studia artystyczne rozpoczęła w 1901 roku w Akademii Sztuk Pięknych w Królewcu, u znakomitych profesorów, Ludwika Dettmanna oraz pejzażysty Olafa Augusta Andreasa Jernberga syna szwedzkiego malarza, Augusta Jernberga. Studiowała również u wybitnego niemieckiego grafika Henry Wolffa organizatora w 1927 roku w Berlinie słynnej wystawy zatytułowanej "Sztuka Prus Wschodnich".


Seeck była grafikiem, ale malowała również pejzaże i architekturę. Często bywała na plenerach artystycznych w Nidzie nad Zatoką Kurońską, miejscu wędrujących wydm i niepowtarzalnego światła, gdzie stałymi bywalcami byli Lovis Corinth, Max Pechstein i Karl Schmidt-Ruttluff. Tworzyła pod wpływem swoich wykładowców z Akademii Sztuk Pięknych w Królewcu i osobliwości surowego krajobrazu Prus Wschodnich. Proste nieidealizowane pejzaże nawiązujące do szkoły Barbizon, wyniosła właśnie z wykładów w Królewcu. Trudno jednak zaliczać jej twórczość do dzieł wybitnych niemieckich impresjonistów, Corintha, Slevogta, czy Libermanna. Jej malarstwo, owszem nawiązuje do niemieckiego impresjonizmu, tak jak jej słynnych kolegów, różniło się jednak w istocie od jego francuskiego rozumienia. Nie dorównywała im, ale tak jak oni tworzyła w pewnej odrębności światopoglądowej, od francuskiej estetyki stylu. Studiując w Królewcu, często wybierała Nidę jako miejsce swoich plenerów, która wraz z specyficzną atmosferą Królewca, będącego wówczas w granicach Prus Wschodnich tworzyła klimat artystyczny tej części Europy. Pierwsza wojna światowa przerwała rozwój znanej już na kontynencie kolonii artystycznej w Nidzie, pojawiło się jednak kolejne pokolenie malarzy związanych z Królewcem, a wśród nich Ernst Mollenchauer, ulubienic Lovisa Corintha, uczeń Richarda Pfeiffera i Ludwika Dettmanna pioniera niemieckiego impresjonizmu, założyciela berlińskiej secesji. W 1919 roku występując jako członek komitetu studentów Akademii Królewieckiej i członek założyciel grupy artystycznej „Ring” postulował wprowadzenie daleko idących zmian, pozbywając się w Królewcu akademizmu i zrywając z powrotem do starych tradycji artystycznych uczelni. Mając oczywiście na myśli nowe formy wyrazu w sztuce. Seeck zachowała jednak swoja tożsamość.

 

W latach międzywojennych w Nidzie pojawiła się cała plejada młodych malarzy: Alfred Partikel, Artur Degener, Fritz Burmann, Eduard Bischoff, Hans Kunze, Karl Eulenstein, Hans Schmucker, Sven Kuren, Werner Riemann i wielu innych. Powoli powstawała olbrzymia kolekcja malarska, złożona z obrazów ponad dwustu malarzy, którzy za możliwość odbywania plenerów letnich, płaciła swoimi dziełami. W lutym 1945 roku cały dorobek pokoleń niemieckiej elity malarskiej został zniszczony i spalony. Wielu artystów, nie mogąc już nigdy tam powrócić, jeszcze długo po wojnie malowało ten urokliwy zakątek z pamięci.

 

Prezentowany obraz, namalowany przez Marie Seeck w 1913 roku, należy do czystych pejzaży, zaliczyć go można do typowych, surowych o ciężkich barwach prac powstających w tamtych okolicach. Jezioro umiejscowione wśród starego lasu, to studium pejzażowe o wielu tonach statycznej kolorystyki, głębokim niebie, odbijającym się w szarości toni wodnej. Plama lustra wody zasadniczo wpływa na ogólne wrażenie, dzięki światłu, kontrastującemu z ciemną plama lasu. Prostota kompozycji, świeżość i osobliwość pejzażu świadczą o sporym talencie autorki. Seeck dużo podróżowała, przede wszystkim jednak malowała na Mierzei Kurońskiej, Półwyspie Sambijskim i prawdopodobnie w Gdańsku i okolicach. Jej prace bardzo rzadko spotkać można na europejskich aukcjach antykwarycznych.

Seutter Matthäus
Matthäus Seutter (1678 Augsburg – 1757 Norymberga?)

Karierę rozpoczął jako piwowar, był rytownikiem i wydawcą. Terminował u znanego Johanna Babtisty Homanna. Około 1707 roku opuścił mistrza i w Augsburgu założył własną oficynę. Większość jego pierwszych map, była kopiami map Homanna, wydał  ich  około 500. W 1732 roku jego wydawnictwo prosperowało znakomicie  i dużo publikowało,  za co Niemiecki Cesarz Karol VI uhonorowany Seuttera tytułem „Imperial Geograph”. . Po jego śmierci prace kontynuował syn Albrecht Carl i jego drugi syn Conrad Tobias Lottar oraz jego partner Johann Michael Probst.  Matthäus  Seutter w 1720 roku wydał Atlas Compediosus z 20 mapami i Atlas Geographicus z 46 mapami . Rozwinęły się one później w Grosser Atlas i ukazały się w dwóch tomach z ponad 400 arkuszami.
Sętowski „Senti” Tomasz

Tomasz „Senti” Sętowski (1961, Częstochowa)
Wybitny artysta, malarz, grafik, absolwent IV LO w Częstochowie im. H. Sienkiewicza. Tworzy fantastyczne krajobrazy zaginionych miast o wysublimowanej, finezyjnej architekturze, ma wyjątkowo bogatą wyobraźnię, korzysta również ze swoich snów. Jego spektakle malarskie tworzą swoistego rodzaju teatr wyobraźni. Swoją wiedzę i olbrzymie umiejętności oparł na dogłębnych studiach, których wartość malarską zbudował na mądrości wielkich  mistrzów barokowej i renesansowej sztuki. Jest uczniem Mariana Michalika, ukończył częstochowską WSP. Jego ambicje cały czas pchają go do przodu. Posiada niezaspokojone marzenia i aspiracje. Tak jak jego idol, Caravaggio tworzy swoją legendę za życia, przekracza granice czasu i przestrzeni. Tomasz Sętowski, zaliczany jest do grona przedstawicieli polskiego magicznego realizmu jego prace znajdują się w kolekcjach wielu znakomitości dzisiejszego świata. Do szerokiego katalogu swoich realizacji dołączył wielkoformatowe obrazy ścienne. Wystawia z dużym powodzeniem w renomowanych galeriach Europy, Azji i Ameryki. Ostatnio prezentował swoje prace w : USA, Francji, Niemczech, Austrii, Włoszech, Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Posiada w Częstochowie swoją galerię autorską „Muzeum Wyobraźni” . Do stałego miejsca zamieszkania poza Częstochową dołączył jeszcze Sopot.

Siemianowicz Adam
Adam Siemianowicz „Ciopcio”(1902 Orenburg – 1970 Kraków)
Ukończył krakowską ASP (1922-1930) pod kierunkiem Władysława Jarockiego i Józefa Mehoffera. Był potomkiem zesłańców politycznych z Podlasia. W1932 roku odbywał we Włoszech stypendium Funduszu Kultury Narodowej. Malował kolorystycznie pejzaże, kwiaty, martwe natury, kompozycje figuralne, portrety. W 1935 roku z „Grupą Dziesięciu” wystawiał w Towarzystwie Artystów Polskich „Sztuka”, a w 1938 roku miał w Katowicach wystawę indywidualną. W latach 1929-1935 współpracował z Józefem Mehofferem przy polichromiach sakralnych oraz restaurował i uzupełniał średniowieczne witraże w Kościele Mariackim w Krakowie. W1937 roku wykonywał polichromie własnego projektu w Liskowie. Lata wojny spędził na zesłaniu w Tawdzie. Po wojnie przez rok uczył w Szkole Plastycznej w Białymstoku. Od1946 roku związał się ze swoją macierzysta uczelnią, gdzie w latach 1965-66 i 1969-70 pełnił funkcję dziekana Wydziału Malarstwa. Jego obrazy posiada Muzeum Narodowe w Krakowie oraz muzea w Tarnowie i Białymstoku.
Smólska Agata

Agata Smólska (1983 Gdańsk) W 2009 roku ukończyła gdańską Akademię Sztuk Pięknych w pracowni prof. Macieja Świeszewskiego, aneks z grafiki warsztatowej w pracowni technik metalowych u prof. Aliny Jackiewicz-Kaczmarek, oraz w 2014 roku Wydział Historii Sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. Malarstwa i rysunku uczyła się jeszcze przed rozpoczęciem studiów na zajęciach u znanego gdańskiego malarza Janusza Janowskiego. Maluje z dużym wyczuciem i doskonałym światłem. Sięga do tradycji malarstwa starych mistrzów, oraz skandynawskich malarzy początku XX wieku. Jej obrazy oddychają, mają dużo przestrzeni i powietrza. Smólska najlepiej czuje się we wnętrzach, najchętniej w starych monumentalnych świątyniach, ale również w małych wiejskich kościółkach, a także małych współczesnych pokojach. Jeden z jej cykli zatytułowany „Wnętrza i portrety”, w sposób charakterystyczny dla niej oddaje klimat, emocje oraz duchowość malowanych miejsc. W 2010 roku Smólska uzyskała stypendium kulturalne Gdańska za wystawę prac malarskich pod tytułem „Obecność”. Artystka ma za sobą już kilka wystaw indywidualnych i zbiorowych. Ostatnio jej praca zatytułowana „Przedpokój” brała udział w wystawie zorganizowanej z okazji 100- lecia ZPAP w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie.

Sorensen Lauritz
Lauritz Sorensen (1882 Aalborg - 1968)
Znany marynista duński. Cieszy się dużym powodzeniem wśród kolekcjonerów obrazów marynistycznych, szczególnie przedstawiających żaglowce pod pełnymi żaglami na otwartym morzu . Malował również sceny portowe oraz widoki rzeczne. Jego obrazy pojawiają się w domach aukcyjnych w Niemczech, Austrii , Danii i Szwecji.
Spiro Eugen
Eugen Spiro (1874 Wrocław- 1972 Nowy Jork)
Niemiecko-amerykański malarz i grafik. Pochodził z wielodzietnej żydowskiej rodziny, jego siostrą była Elżbieta Spiro (Balladine Klossowska). Z powodu swojego pochodzenia, po dojściu Hitlera do władzy musiał emigrować z Niemiec , by w końcu w 1941 roku osiedlić się już na stałe w Stanach Zjednoczonych. Studiował w Akademii Sztuk i Rzemiosła Artystycznego we Wrocławiu w pracowni Albrechta Brauera. W 1894roku  przeniósł  się do Akademii Sztuk Pięknych w Monachium do pracowni Franza von Stucka. W 1904 roku odbył pierwszą podróż do Wenecji i Paryża. W Paryżu studiował malarstwo  u francuskich impresjonistów, z którymi później utrzymywał bliskie kontakty. Wykładał malarstwo w Akademie  Moderne, był współzałożycielem Salon d`Automne  i należał do koła artystów i pisarzy paryskich Cafe du Dome. Należał również do wiedeńskiej i berlińskiej „Secesji” , której przez jakiś czas przewodniczył. Eugen Spiro był uznanym portrecistą, ale malował również krajobrazy. W swoim dorobku ma również całe serie grafik wykonanych w różnych regionach świata, między innymi w Hiszpanii, Portugalii, Dalmacji, Maroku i na Korsyce. Jego grafiki noszą znamiona bardziej sztuki francuskiej niż niemieckiej. Pozbawione są wielu upiększeń, wykonywał je szybko, dokładnie i sprawnie z dużą wiedzą i wrażliwością. 
Stech Andreas

Andreas Stech (1633; Słupsk – 1697; Gdańsk) należał do znakomitości malarstwa barokowego na Pomorzu, ale jego wyjątkowy talent i sława sięgały daleko dalej poza granice Rzeczpospolitej. Wiele jego wybitnych dzieł posiada Bazylika Archikatedralna w Oliwie. Bogate jej wyposażenie pochodzi przede wszystkim z wieku XVI i XVII, okresu renesansu, baroku i rokoka. Rodzina Stechów przybyła w roku 1636 do Gdańska. Malarstwa uczył się u swego ojca Heinricha Stecha z Lubeki, później u swego teścia, gdańskiego malarza Adolfa Boya. Pracował dla króla Jana III Sobieskiego. Malował obrazy religijne, portrety, martwe natury, sceny mitologiczne i alegoryczne. W malarstwie portretowym łączył wzorce sztuki niderlandzkiej i flamandzkiej z tradycją portretową Daniela Schultza. Niderlandzką jasność łączył z mroczną i chłodną manierą malarstwa gdańskich artystów. W sztuce religijnej pozostawał pod wpływem malarstwa flamandzkiego. Wielki sukces odniósł jako ilustrator dzieł Jana Heweliusza oraz przyrodnika Jakuba Breyna. W prezbiterium bazyliki oliwskiej znajduje się wielki barokowy ołtarz ufundowany przez opata Hackiego , którego twórcą jest Andreas Schlüter, a w jego centralnym punkcie znajduje się obraz Andreasa Stecha namalowany w roku 1686. Przedstawia on klasztor oliwski od północnego zachodu, wraz z kościołem św. Jakuba, w oddali z majaczącymi wieżami gdańskich kościołów. Innym rodzajem malarstwa Andreasa Stecha były prace portretowe, które artysta jeszcze za życia wykonywał znanym gdańskim osobowościom. Wykorzystywane były one po śmierci do tworzenia, przez znanych rytowników, miedziorytowych portretów używanych do wydawania funeralnych druków, rzadziej jako ilustracji portretowych do dzieł publikowanych po śmierci. Grafika gdańska tego typu w XVII wieku osiągnęła bardzo wysoki europejski poziom. Wielu znanych artystów działało w mieście, wśród nich byli najznakomitsi rytownicy holenderscy : Wilhelm Hondius, Izaak Saal, Peter van Bucq, Lambertus Visscher, Peter van Gust, oraz Niemcy - Elias Hainzelmann, Leonhardt Heckenauer, Johann Bensheimer, czy Francuz - Carol de la Haye i gdańszczanin – Jeremiasz Falck, uczeń Wilhelma Hondiusa. Gdańska oficyna Johanna Zachariasa Stolle w roku 1688 w pierwszą rocznice zgonu Jana Heweliusza, wydrukowała kazanie pogrzebowe, wygłoszone w kościele św. Katarzyny przez teologa, pastora Andreasa Bartha. Do druku pogrzebowego dołączony był portret uczonego odbity w technice miedziorytu, wykonany według wzoru Andreasa Stecha, którego oryginalny olejny portret w pośród 1600. poloników prawdopodobnie może znajdować się w Bibliotece Bodlejańskiej Uniwersytetu Oxfordzkiego. Autorem sztychu był ceniony holenderski rytownik czasowo przebywający w Gdańsku Lambertus Visscher, który drugą część życia spędził pracując we Florencji i Rzymie. Visscher nadał wizerunkowi uczonego psychologiczną głębię i opatrzył mieszczańską, bogatą barokową formą, wypełnioną wokół gałązkami gęstych liści. Tradycyjnie ujęta postać już niemłodego uczonego, ukazane jest na tle kolumny i gęstej kotary, nawiązuje do holenderskich wzorców tego typu portretów. Portret Jana Heweliusza znalazł się również jako ilustracja dzieła Heweliusza „Machina coelestis, pars posterior”. W drugiej połowie XVII wieku, ilustracje gdańskich druków funeralnych osiągnęły swój szczyt rozwoju. Miedziorytowe podobizny zmarłych, zdobiące pośmiertne treny pogrzebowe czy kazania, którymi czczono pierwszą rocznicę śmierci, ukształtowane pod wpływem wzorców holenderskich i flandryjskich, nie miały w takiej formie naśladowców w innych rejonach Polski. Unikatowy miedzioryt pochodzi z prywatnej kolekcji gedaników Andrzeja Walasa. Wiadomo jeszcze o trzech jego egzemplarzach, które są w posiadaniu Biblioteki PAN w Gdańsku, Muzeum we Fromborku oraz w jeszcze jednej kolekcji prywatnej.

 

Steiner Josef
Josef Steiner (1910 Wiedeń - 1981 Wiedeń)
Malarz Austriacki, tworzący w manierze bidermeieru. Malował również  pod pseudonimem Julius Horn.
Strumhöfel Bernard Maximilian

Bernard Maximilian Strumhöfel (1853, Gdańsk–1913, Gdańsk)
Gdański malarz scen mitologicznych, scen rodzajowych, widoków Gdańska i portretów.  Ukończył Akademię w Berlinie pod kierunkiem Juliusa Schradera (1871–1874). Między innymi namalował portret gdańskiego burmistrza Conrada Letzkau. Przez wiele lat był w Gdańsku nauczycielem malarstwa . Jego uczniami byli m.in. Arthur Bendrat i Berthold Hellingrath. Żył i tworzył w swoim rodzinnym mieście.

Studnicka Łada Krystyna
Krystyna Łada Studnicka (1907 Czeladź-1999 Warszawa)
Naukę malarstwa rozpoczęła w1926 roku . W Wolnej Szkole Malarstwa u Jerzego Fedkowicza w Krakowie nauki pobierała między innymi z Czesławem Rzepińskim i Adamem Gerżabkiem, z którym później, już po wojnie jako nauczyciele akademiccy spotkali się w Gdańsku. Od 1928 roku kształciła się w krakowskiej ASP w pracowni Władysława Jarockiego, a rok później już w Warszawie w pracowni Feliksa Szczęsnego Kowarskiego. Należała do grupy „Pryzmat”, z którą związana była od 1933 do 1938 roku. Współpracowała z Instytutem Propagandy Sztuki w Warszawie. W 1936 roku wyszła za mąż za Juliusza Studnickiego, z którym w 1937 roku wyjechała do Paryża, gdzie pogłębiała swoją wiedzę i umiejętności malarskie w pracowni Józefa Pankiewicza. Przez wszystkie te lata, kształciła swoje impresjonistyczne spojrzenie na sztukę. Jej malarstwo przepełnione jest naturą, światłem, kolorem, nastrojem, jest żywe i emocjonalne, sugestywne i indywidualne poparte wielką osobowością. Po wojnie Krystyna Łada Studnicka przyjechała wraz z mężem do Sopotu gdzie w grupie kolegów malarzy tworzyli od podstaw Wyższą Szkołę Plastyczną. Brała udział w organizacji życia artystycznego na Wybrzeżu jednocześnie była wykładowcą na uczelni gdzie doszła do stanowiska profesora. Brała czynny udział w odtwarzaniu gdańskiej i warszawskiej starówki. W 1957 roku uczestniczyła, również w dekorowaniu dworca kolejowego w Gdyni. W 1969 roku została wykładowcą w warszawskiej ASP. Wraz z mężem odbyła wiele ciekawych podróży artystycznych między innymi do Włoch, Francji, Grecji, Hiszpanii, Holandii i ZSRR. Uczestniczyła w wielu wystawach. Jej prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego Warszawy, Poznania, Gdańska oraz w Muzeum im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy.
Studnicki Juliusz
Juliusz Studnicki (1905 Kniażyce-1978 Warszawa)
Jeden z założycieli szkoły sopockiej.  W latach (1945-1963) kierował katedrą Malarstwa Sztalugowego i Rysunku w gdańskiej PWSSP. Studia artystyczne odbył w Krakowie(1924-1929) w pracowni Józefa Mehoffera, Wojciecha Weissa, Karola Frycza oraz Felicjana Szczęsnego Kowarskiego, z którym w1933 roku przeniósł się na dalsze studia do Warszawy. W 1937 roku odbył również półroczne studia w Paryżu u Józefa Pankiewicza. Był również współzałożycielem jednej z ważniejszych polskich grup artystycznych „Pryzmt”. Juliusz Studnicki był najczęściej nagradzanym malarzem szkoły sopockiej. Jego obrazy , szczególnie te z okres socrealizmu ,w których trzeba było odejść od pewnych kanonów malarstwa kolorystycznego na rzecz przedmiotowego ujęcia treści obrazu, na Ogólnopolskich Wystawach Plastyki odnosiły sukcesy. Plastycy z Sopotu, wśród nich Studnicki nie odcinali się od korzeni malarstwa postimpresjonistycznego potrafili dalej malować z zachowaniem pewnych narzucanych wymogów, by wymienić obrazy: „Kościół w Chmielnie”, „Droga w Chmielnie”, „Gertruda Wysocka- przodownica pracy” czy „Gogol”. Urszula Rhunke Duszeńko asystentka prof. Studnickiego tak wspomina początek współpracy z nim: ”Wówczas bardzo ważne dla uczelni stały się wyjazdy w plenery. To właśnie profesor z Wnukową odkrył przepiękną wieś na Kaszubach, nad jeziorem Chmielno. Przez parę dobrych lat jeździliśmy tam na plenery, tam też odwiedzali nas ich znajomi, bardzo ważni ludzie z nimi zaprzyjaźnieni, w tym politycy z Warszawy. Te spotkania miały bardzo familiarny charakter…”. „Z sentymentem wspominam Juliusza Studnickiego , wspomina Zuzanna Strzelecka „Zula” studentka Artura Nacht- Samborskiego sąsiadka prof. Studnickiego – Ten niezwykle ciepły człowiek bardzo kochał dzieci wszystkie, nawet te z ulicy kochał jak swoje… odnosił się do nich jak do dorosłych. Pamiętam ,że nosił bardzo eleganckie okrągłe okulary i laseczkę zakończoną srebrną główką… Uwielbiał brydża i mógł grać przez 24 godziny bez odchodzenia od stolika. Niesamowita postać. Mądry ładnie mówiący, dowcipny, nie tylko na co dzień, ale dowcipny w swoim malarstwie i rysunkach. Potrafił także trafnie, za pomoc bardzo oszczędnych środków oddać sedno sprawy; to był majstersztyk. Jego żona, Krystyna Łada, też była utalentowaną i bardzo dobrą malarką…”. Jako malarz Studnicki przeszedł długą i konsekwentną drogę od impresjonizmu poprzez koloryzm aż do swojej sztuki, która pojawiła się jako malarstwo groteskowe, przedstawiające świat fantastyczny, urojony pełen nierzeczywistych postaci. Groteski Studnickiego są jednak dobrotliwe, pełne humoru i życzliwości. Malarz osiągał klimat dzięki przedstawianiu treści w sposób emocjonalny lecz zidentyfikowany, bardzo zwięźle . Kolor nakładał z nieprzeciętną wynalazczością i instynktem , uzyskując niesamowity wynik. W historii sztuki polskiej, chyba już przez nikogo nie powtórzony. Wystawiał od Nowego Jorku po Tokyo , jego prace znajdują się w zbiorach Museum of Modern Art w Nowym Jorku w Muzeach Narodowych Warszawy, Poznania, Gdańska, Szczecina, Narodowej Galerii Sztuki Zachęta, Muzeum Auschwitz- Birkenau oraz Muzeach Przemyśla, Bydgoszczy i Torunia.
Suchanek Antoni

Antoni Suchanek (1901 Rzeszów- 1982 Gdynia).
Antoni Suchanek był realistą, wychowanym na solidnej szkole krakowskiego malarstwa. Technikę rysunku i umiejętności graficzne doprowadził do doskonałości. Studiował w pracowni Józefa Mehoffera i Teodora Axentowicza , od którego nauczył się sprawnie operować pastelami. Jak większość wybitnych malarzy młodopolskich otworzył się, również na modne wówczas szkoły malarstwa wiedeńskiego i monachijskiego. Po ślubie w 1924 roku, Suchanek osiedlił się w Bydgoszczy, gdzie do jego dotychczasowych doświadczeń dołączyła znajomość z Leonem Wyczółkowskim, który zamieszkiwał w pobliskim Gościeradzu. Właściwie ta znajomość w pełni utrwaliła jego umiejętności i wywarła największy wpływ na jego malarstwo. Był to również czas wyjazdów nad morze, które stało się głównym tematem jego prac. Artysta do czasów wojny wielokrotnie wystawiał w Zachęcie, należał do Ligii Morskiej i Kolonialnej, działał w Sekcji Morskiej Polskiego Towarzystwa Artystycznego. Mieszkał wówczas już w Warszawie, skąd w czasie wojny trafi do Oświęcimia za powiązania z Komendą Główną AK. Po wojnie artysta osiadł w Orłowie. Wraz z Marianem Mokwą, Franciszkiem Szwochem, Stanisławem Roliczem i Eugeniuszem Dzierzenckim założyli w Gdyni Grupę Polskich Marynistów. Na Wybrzeżu jego talent rozkwitł, malował dużo, przede wszystkim morze i jego ulubiony motyw załamującą się morską falę podczas sztormu. Lubił malować również portrety i kwiaty, ale nigdy nie szukał nowych dróg wypowiedzi artystycznej i nie eksperymentował, do końca swych dni pozostał wierny solidnej szkole krakowskiego malarstwa. Praca jest własnością gdańskiego kolekcjonera Andrzeja Walasa.

Sunderland Franciszek
Franciszek Sunderland (pierwsza połowa XX w.)
Brak danych
Swebach- Desfontaines Jacques François Joseph
 ( 1769 Metz-1823 Paryż)

Francuski malarz scen batalistycznych. Grafik, rytownik, pejzażysta.
Szewczenko Konstanty
Konstanty Szewczenko (1909 Warszawa- 1991 Warszawa)
Polski malarz. Studiował w Instytucie Sztuk Plastycznych w Warszawie (1927-1928). Następnie do roku 1932 w warszawskiej ASP pod kierunkiem Felicjana Kowarskiego i Tadeusza Pruszkowskiego. Był portrecistą, malował również sceny rodzajowe. Stworzył cykl zatytułowany „Polskie typy regionalne” i „Typy semickie”. Jest autorem portretów Ignacego Mościckiego, Edwarda Rydza- Śmigłego i Konstantego Rokossowskiego. Zajmował się scenografią, pracował w Teatrze Rozmaitości. Współpracował, już przed wojną z wydawnictwami przy tworzeniu ilustracji. Dużo wystawiał. Jego obrazy znajdują się w Muzeum Wojska Polskiego.
Szopiński Jan

Jan Szopiński (1892 -1971)
Z encyklopedycznych wiadomości dowiadujemy się, że walczył w legionach i w wojnie posko – bolszewickiej, został odznaczony orderem Virtuti Militari. Studia artystyczne odbył w prywatnej Paryskiej Akademii de Grande Chaumiere. Z niepotwierdzonych informacji wynika również, że był we Francji związany z polską dyplomacją. Wystawiał w Paryżu między innymi z Olgą Boznańską. Często bywał w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą, gdzie dość regularnie spędzał wakacje w gronie rodziny. Po wojnie uczestniczył w plenerze zorganizowanym przez kazimierskiego artystę Edmunda Johna. Kolejne przyjazdy do Kazimierza zaowocowały zaproszeniem przez Zenona Kononowicza, do uczestnictwa w organizowanej przez niego grupie kazimierskich artystów. W 1956 roku powstała niezależna Grupa Kazimierska, skupiająca takich malarzy jak : Jan Karmański, Tadeusz Słupski, Zenon i Romuald Kononowiczowie i Jan Szopiński w większości koloryści. Artysta mieszkał wówczas w Gdyni i malował w domowym zaciszu. Jako prawy obywatel w wielu pracach szczególnie pochodzących z początku lat 50. widać socrealistyczną manierę. Kolor stanowił jednak nadal o walorach jego postimpresjonistycznego malarstwa . Losy Grupy Kazimierskiej są słabo znane i czekają na opracowanie. Od roku 1950, artysta należał do ZPAP. Uczestniczył w 1961 roku w warszawskiej wystawie malarstwa w Muzeum Narodowym, a w rok później w Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego. Nadal pozostaje słabo znanym twórcą polskiej sztuki. Jego prace posiada Muzeum Miasta Gdyni. Prezentowana akwarela pochodzi z prywatnego zbioru, gdańskiego kolekcjonera Andrzeja Walasa.

Szwarc Stanisław
Stanisław Szwarc(1880-1953).
Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie ukończył w 1906 roku. Był uczniem Leona Wyczółkowskigo. Specjalizował się w grafice. Jest autorem teki litografii „Morze polskie” wydanej w 1931 roku. Był członkiem stowarzyszenia „Wit Stwosz”, które prowadziło pracownię sztuki i przemysłu artystycznego w Krakowie . W1930 roku wszedł do Zarządu Towarzystwa Artystycznego Grafików w Krakowie. Wystawiał w krakowskim TPSP. W 1927 roku przyłączył się do bojkotu Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych i wziął udział w Wystawie Niezależnych. Wystawa odbyła się w domu Józefa Sperlinga. Jednym z  jej organizatorów był Wojciech Weiss, który również przygotował na nią plakat. W 1931 roku Stanisław Szwarc miał wystawę indywidualną w salonie Czesława Garlińskiego w Warszawie i w Pałacu Sztuki w Krakowie. Jego prace znajdują się w Muzeum Narodowym w Krakowie.
Śramkiewicz Kazimierz

Kazimierz Śramkiewicz (1914 Poniec - 1998 Gdańsk)
Jego losy splatały się niemal przez całe życie z losami prof. Władysław Lama. Spotkali się w poznańskim gimnazjum, gdzie rysunek wykładał Lam, później na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej, gdzie prowadzący katedrę Malarstwa i Rysunku prof. Władysław Lam powierzył mu jako studentowi III roku asystenturę w swojej pracowni. Kazimierz Śramkiewicz ukończył Politechnikę Lwowską w 1939 roku i od razu zaczął wystawiać i to z dużym powodzeniem. Po wojnie, tak jak jego profesora, los skierował go do Oliwy, gdzie zamieszkali w jednym domu na ulicy Podhalańskiej 16 . Jednocześnie Śramkiewicz uzupełniał studia malarskie na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu, gdzie w 1947 roku otrzymał dyplom . Całe lata czterdzieste artysta pracował jako wykładowca w Katedrze Rysunku i Malarstwa Wydziału Architektury Politechniki Gdańskiej. Kiedy studiował jeszcze we Lwowie, jego przyszli koledzy, z którymi później spotkał się na początku 1950 roku w sopockiej PWSSP, studiowali jeszcze w Paryżu u Józefa Pankiewicza. To był przełomowy moment w twórczości Śramkiewicza, bowiem trafił do szkoły sopockiej w momencie rozkwitu koloryzmu polskiego. Jego obrazy z tego okresu, choć rozpoczął się socrealizm, zachwycają. Credo życiowe, którym kierował się, balansowało między naturą a muzyką. Był realistą. Jednak nie odtwarzał, lecz przekształcał, sięgał głęboko do zasobów swojego intelektu. Poszukiwał drogi, która byłaby przypisana tylko jego twórczości. Powstał zatem indywidualny, rozpoznawalny styl, kompozycja, kolor, stan ducha. Do końca życia wzbogacany, uaktualniany, osiągnął szczyt w pejzażach morskich, tematyce muzycznej, wreszcie w martwych naturach. Malował pejzaże w Oliwie, Gdyni, Gdańsku, ale także w Wenecji, Marsylii, Granadzie i na Sycylii. Kazimierz Śramkiewicz od 1967 był profesorem Malarstwa i Rysunku w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku. Pracował na uczelni do 1996 roku. Wziął udział w ponad 300 wystawach indywidualnych i zbiorowych.

Tomaszewski Marcin
Marcin Tomaszewski (1971 Toruń)
Malarstwo Tomaszewskiego wprowadza widza w magiczny świat. Wyobraźnia widza może być narażona na duży szok, metafizyczne wizje autora ocierają się o granice absurdu. Obrazy namalowane są z wielką precyzją, mistrzowską starannością z wykorzystaniem pracochłonnych technik malarskich. Przedmiotem rozważań autora jest kobieta, szukająca dla siebie dalszego ciągu w bezustannie trwającej ewolucji egzystencji . Tomaszewski studiował wydział malarstwa UMK w pracowni prof. Mieczysława Ziomka w Toruniu. Ma za sobą parę wystaw indywidualnych i zbiorowych, w kraju i za granią.
Trusz Iwan

Iwan Trusz (1869 Wysock k./Równego - 1941 Lwów)
Wybitny malarz pochodzenia ukraińsko – polskiego. Ukończył Szkołę Sztuk Pięknych w Krakowie (1892-1897). Był uczniem profesorów : Izydora Jabłońskiego , Władysława Łuszczkiewicza, Leopolda Loefflera,  a przede wszystkim Leona Wyczółkowskiego i Jana Stanisławskiego, który uważał go za jednego z najlepszych swoich studentów. Iwan Trusz  po ukończeniu nauki w Krakowie, studiował jeszcze w Wiedniu i Monachium. Był jednak kontynuatorem, pejzażowej szkoły Jana Stanisławskiego. Malował na Ukrainie, w Galicji  oraz we Włoszech, szczególnie  przypadły mu do gustu widoki  Rzymu,  Wenecji i Lazurowego Wybrzeża. Podróżował również po Egipcie i Palestynie. Ulubionym  motywem  jego obrazów były jednak zakola Dniepru , Krym i Huculszczyzna. Charakterystycznym  znakiem rozpoznawczym jego malarstwa był zabieg stosowany przy tworzeniu  perspektywy ,  którą uzyskiwał  za pomocą odpowiedniego nasycenia powietrza kolorem.  Głębie i przestrzenie Trusza posiadały swój styl, rozpoznawalny i specyficzny dla jego twórczości.  Impresyjne malarstwo plenerowe to niewątpliwie zasługa Jana Stanisławskiego, natomiast malarstwo portretowe, któremu równie często poświęcał się artysta, to z kolei zasługa Leona Wyczółkowskiego.  Wpływ ten da się również zauważyć w prezentowanym „Portrecie Mikołaja Kostomarowa”. Obraz można było obejrzeć na jednej z niewielu prezentowanych w Polsce wystaw Iwana Trusza. Wystawa miała miejsce  w  Sopockiej Państwowej  Galerii Sztuki  w  2011 roku. Na początku XX wieku, artysta oddał się działalności społecznej. Był założycielem Towarzystwa Przyjaciół Ukraińskiej Literatury, Nauki i Sztuki. Malarstwo Iwana Trusza kolekcjonuje  Ukraińskie Muzeum Narodowe we Lwowie. W swoich zbiorach posiada około 320 obrazów. Istnieje również spora  prywatna kolekcja w Niemczech oraz kolekcje w Polsce. Obrazy Iwana Trusza na rynkach antykwarycznych w Europie pojawiają się bardzo rzadko  i osiągają coraz wyższe notowania z tendencją systematycznie wzrastającą.

Obraz prezentowany jest w katalogu "Słoneczne akordy w palecie Iwana Trusza" - PGS - Sopot 2011, kolekcja prywatna.

Tumielewicz Czesław

Czesław Tumielewicz (1942 Lida)
Barwna postać gdańskiego środowiska artystycznego, profesor. Ma za sobą różne okresy twórczości artystycznej. Jest malarzem, ale w jego twórczości podstawę tworzą prace graficzne : akwaforty, akwatinty, monotypie, suchoryty. Wykładał w gdańskiej ASP. Jest uczniem Adama Gerżabka , u którego w 1968 roku kończył Wydział Architektury Politechniki Gdańskiej. Studiował również grafikę u prof. Lucjana Mianowskiego w Poznaniu. . Olbrzymie możliwości warsztatowe i bogactwo potencjału pozwalają artyście na dużą lekkość i swobodę wypowiedzi. Błyskotliwość , talent, lapidarność wyrazu, trafność charakterów przedstawianych postaci zapewniają oryginalność i tworzą wyrazistą artystycznie osobowość autora. Artysta był stypendystą Fundacji Kościuszkowskiej w Nowym Jorku. Jego obrazy opowiadają codzienną rzeczywistość, ale również zadają pytania o sens życia, czasami sięgają do treści mitologicznych czy tematów literackich. 20 listopada 2015 roku artysta obchodzi 50 lecie twórczości artystycznej.Tumielewicz jest laureatem nagrody Miasta Gdańska. Ma za sobą setki wystaw w kraju i za granicą.

Tyszkowski Wilhelm
Brak danych
Ulbrich Hugo
Hugo Ulbrich (1867Dirsdorf/Przerzeczyn Zdrój/-1928 Wrocław)
Niemiecki grafik, ilustrator, rytownik. Uczeń Karla Köppinga  wybitnego niemieckiego malarza i grafika . Ulbrich  był twórcą licznych widoków Wrocławia, Gdańska, Malborka, Hanoweru, Rzymu oraz Egiptu. Przygotowywał ilustracje do inwentaryzacji zabytków sztuki śląskiej Hansa Lutscha.
Urtnowski Theodor

Theodor Urtnowski (1881 Toruń – 1963 Akwizgran)
Malarz i litograf, pochodzenia niemiecko - polskiego. Kształcił się w Berlinie u prof. Adolfa von Maennchena oraz krótko w Paryżu. Malował przede wszystkim Gdańsk i Malbork. Mieszkał w Wolnym Mieście Gdańsku, malował kościoły Starego Miasta, zaułki, uliczki , nabrzeża i panoramy. Swoją twórczość opierał na założeniach postimpresjonistycznych, jednak często jego weduty malowane były dość szybko i nosiły wyraźnie handlowy charakter. Wiele gdańskich panoram i wedut stanowi dziś nieoceniony materiał ikonograficzny. Jego obrazy pojawiają się dość często na aukcjach, szczególnie w Niemczech. Ulubionym miejscem jego obrazów było Długie Pobrzeże w Gdańsku wraz Żurawiem i ruchem statków na Motławie i to zarówno zimą jak i latem, pod wieczór i w pełnym słońcu. Jednak tego typu pejzaże miejskie nadal cieszą się sporym zainteresowaniem, zapewne ze względu na nazwisko autora. Ostatnie wywindowanie cen jego malarstwa, wydaje się zabiegiem nieco sztucznym i obliczonym na koneserów gdańskich pejzaży.

| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6
Ta witryna korzysta z plików cookie. W ustawieniach swojej przeglądarki internetowej możesz w każdym momencie wyłączyć ten mechanizm. W celu pozyskania dodatkowych informacji na ten temat zobacz informacje o cookies.
OK, zamykam