Pochwalska Anna
Anna Pochwalska (1952-)
Brak danych
Polak-Pela Beata
Beata Polak-Pela zajmuję się malarstwem, ceramiką oraz konserwacją malarstwa sztalugowego i ściennego. Studia ukończyła w1981 roku w warszawskiej ASP na Wydziale Konserwacji Dzieł Sztuki. Maluje pejzaże, sceny rodzajowe i wnętrza. Inspiruje ją natura , sięga do solidnych i uniwersalnych zasad koloryzmu polskiego, porusza tematy stosunków międzyludzkich. Jest nastrojowa i klimatyczna. W latach 1994 – 1997 był wykładowcą w Akademii Multimedialnej w Gdańsku. Swoje prace prezentowała na wielu wystawach między, innymi w Niemczech, Szwajcarii i w Polsce. Ostatnio jej obrazy na przełomie 2010/2011 roku można było zobaczyć w Muzeum Miasta Sopotu.
Priebe Rudolf
Rudolf Priebe (1889 Szulakowo /k. Kijowa – 1956 Rudolfstadt) Niemiecki pejzażysta marynistyczny, malował również portrety. Studiował we Wrocławiu pod kierunkiem prof. Arnolda Buscha i prof. Eduarda Kaempffera. Kształcił się również w Monachium u prof. Ludwiga Hertericha. Specjalizował się w malowaniu kutrów rybackich, przeważnie cumujących przy brzegu, nieopodal stojących chat miejscowych rybaków. Mieszkał i tworzył w Hamburgu.
Przebindowski Zdzisław
Zdzisław Przebindowski (1902 Kraków – 1986 Krakow)
Malarz scen rodzajowych, portretów, martwych natur oraz pejzaży. Pochodził z rodziny o artystycznych tradycjach. Stryjeczny dziadek Józef Przebindowski był rzeźbiarzem a ojciec Franciszek Przebindowski malarzem. Od1920 roku studiował w poznańskiej Szkole Sztuk Zdobniczych, następnie od 1925roku w krakowskiej ASP u prof. Fryderyka Pautscha. Po studiach na pewien czas osiadł w Paryżu. Mieszkał i pracował również w Wenecji, Florencji i Rzymie. Zwiedzał Afrykę, Liban i Turcję. W 1937roku podjął pracę w krakowskiej ASP, w której pracował z przerwa na wojnę do 1972 roku. Uczestniczył w życiu artystycznym Krakowa, udzielał się w różnych organizacjach i towarzystwach . Jego prace znajdują się między innymi w Muzeum Narodowym w Krakowie, Poznaniu oraz w Muzeum Śląska Opolskiego.
Putz Ludwig
Ludwig Putz (1866 Wiedeń – 1947 Stranberg)
Malarz i grafik , pochodził z Wiednia, kształcił się w Akademii monachijskiej. Malował sceny batalistyczne, portrety, sceny rodzajowe , kwiaty oraz pejzaże. Od 1888 roku wystawiał w Monachium, gdzie mieszkał. Swoje obrazy pokazywał na wystawach w Glastpalast i w Galerii Hainemanna .Malował sceny batalistyczne, dokumentujące zwycięstwa wojsk niemieckich na polach bitew. Jego obrazy znajdują się w Pinakotece i w Muzeum Wojska w Monachium.
Raczyński Stanisław (1903 Wadowice – 1982 Kraków)
Stanisław Raczyński (1903 Wadowice – 1982 Kraków)
Krakowski malarz, grafik i scenograf. Krakowską ASP ukończył w 1926 roku. Był scenografem teatrów w Krakowie i Poznaniu. W latach 30- tych odbył stypendium w Paryżu. Należał do czołówki polskich drzeworytników. Najczęściej podejmował tematykę architektoniczną, swoje prace poddawał charakterystycznej stylizacji. Jego drzeworyty posiada Muzeum Narodowe w Warszawie i Szczecinie, oraz Muzeum w Bydgoszczy i Częstochowie. Prezentowana praca pochodzi z teki „Zabytki Polskich Miast”, zawierającej 10 drzeworytów.
Rajska Izabela
Dyplom z malarstwa , poprzedziła wieloletnią grą na skrzypcach ,pracując w Państwowej Operze Bałtyckiej. Malarstwo okazało się jednak silniejsze. Artystka ukończyła gdańską Akademie Sztuk Pięknych w pracowni prof. Henryka Cześnika, będąc jednocześnie pod opieką prof. Marii Targońskiej. Kreacja Rajskiej zaprzecza jednak upodobaniom jej opiekunów. Artystka poszła swoją drogą, odwołuje się do malarstwa figuratywnego i jest zagorzałą realistką. Założenia artystyczne jej twórczości oparte na profesjonalnych, solidnych podstawach sięgają do wymiaru magicznego, tworzą to „coś” co pozwala poczuć pewną metafizykę. Obrazy Rajskiej, choć może mało modne, proponują powrót do podstaw i pryncypiów, na których oparta jest sztuka malarstwa.
Rath Heine
Niemiecki malarz i grafik. Malował pejzaże marynistyczne, martwe natury i kwiaty. Był drzeworytnikiem. Uczył się u profesorów  Hermana Eschke, Eugena Brachta i Carlosa Grethesa. Mieszkał w Berlinie, ale od 1913 do 1920 roku był profesorem w Akademii Sztuk Pięknych w Stuttgarcie.
Rawita-Ostrowski Piotr von
Piotr von Rawita - Ostrowski (1902 Dolna Austria – 1964/67?)
Pojawienie się na polskim rynku antykwarycznym obrazu hrabiego Piotra Rawity- Ostrowskiego jest wyjątkową rzadkością. Artysta mający dalekie polskie korzenie był jednak malarzem austriackim o proweniencji monachijskiej. Na początku lat dwudziestych XX wieku studiował w monachijskiej akademii. Był uczniem Carla Johanna Becker- Gundahla. W Monachium uczęszczał jeszcze do Heymann Schule. Malował krajobrazy, akty i martwe natury. Jeszcze przed wojną działał w Schleissheim. Parę lat po wojnie opuścił Europę i osiadł w Peru. Mieszkał w Chaclacayo mieście położonym w prowincji Lima. Podróżował po Ameryce Południowej, szczególnie często odwiedzał Argentynę. Swoje obrazy sygnował samym nazwiskiem pisanym pionowo z datą. Po wyjeździe do Ameryki Południowej zmienił sygnaturę na Pedro Ostrowski lub Pedro v. Ostrowski. Prezentowany obraz pochodzi z 1945 roku. Sugestywnie namalowana martwa natura, za pomocą swobodnych pociągnięć pędzla przedstawia bukiet wielobarwnych polnych kwiatów. Pozostawione niedbale , w szklanym naczyniu kwiaty są punktem centralnym obrazu, kontrastują jednak z wyrazistymi zarysami wazonów stojących obok. Abstrakcyjne tło, tak jak motyw kwiatowy dzięki subtelnej grze kolorów , wywołuje pozytywne odczucia i miłe doznania. Ekspresyjna całość robi duże wrażenie. Obraz trafił do Polski w 2005 roku, po aukcji w jednym ze znanych Domów Aukcyjnych w Niemczech.
Regnault Henri
Henri Regnault (1843 Paryż – 1871 Rueil Malmaison)
Francuski malarz orientalista. Studiował w Paryżu  pod kierunkiem Alexandere Cabanela. W 1863 roku otrzymał  nagrodę Prix de Roma. Żył 28 lat. Malował we Włoszech, Hiszpanii i Maroku. Wystawiał w paryskich galeriach. Poległ jako żołnierz w wojnie francusko- pruskiej (1870- 1871). Jego obrazy posiadają największe muzea na świecie: Metropolitan Museum of Art, d Orsay, Museum of Fine Arts Boston, Philadelphia Museum of Art.
Prezentowany widok jest akwafortą, wykonaną  przez francuskiego wydawcę i rytownika   Lionela Le Couteux (1847- 1909) na podstawie obrazu Henri Regnaulta - „Tanger”.
Reichel Walter
Brak danych
Robert de Vaugondy
Robert de Vaugondy (1723 – 1786)
Wraz ze swoim ojcem Gillesem, należeli do czołowych twórców map we Francji. W 1757 roku opublikowali  Atlas Universel, jeden z najważniejszych atlasów XVIII wieku. Atlas mógł powstać dzięki odziedziczonym zbiorom ,Pierre Sansona i Huberta Jaillota. Dzieło to skorygowało szerokości i długości geograficzne w wielu regionalnych mapach. Nowy materiał opracowany przez rodzinę Vaugondy, wprowadził szereg nowych nazw miejscowości. Didier Robert de Vaugondy w 1760 roku został geografem Ludwika XV. Jednocześnie kontynuował z ojcem dość skomplikowaną produkcję globusów. Swoje mapy ojciec sygnował jako „M. Robert”, a syn „Robert de Vaugondy”.
Rolicz Stanisław

Grafik, malarz i pedagog. Związany z kręgiem artystycznym międzywojennego Wilna. W latach 30 studiował na Uniwersytecie Wileńskim. Od 1940 do 1941 roku wystawiał w Litewskiej Akademii Sztuki. Był jednym z pierwszych grafików, który po wojnie rozpoczął dokumentowanie zgliszcz powojennego Gdańska. Do grupy artystów przybyłych z Wilna należeli jeszcze Władysława i Bolesław Rogińscy, Olga Żukowska, Stanisław Żukowski ,Zbigniew Kaliszczak, Wincenty Lewandowski oraz artyści przybyli ze Lwowa: Władysław Lam, Beata Słuszkiewicz i Władysław Floriański. Ruiny Gdańska oraz rodzący się przemysł stoczniowy i porty robiły na wszystkich olbrzymie wrażenie , wówczas powstały teki akwafort Stanisława Rolicza „Z ruin Gdańska” oraz inne prace powtarzające te same motywy na przykład: Antoniego Suchanka, Władysława Lama , Stanisława Żukowskiego czy Wincentego Lewandowskiego. Wartość dokumentacyjna tych prac jest olbrzymia, natomiast wartość artystyczna różna, grafiki Rolicza były w swoim rysunku perfekcyjnie obiektywne. Pokłosiem tych prac zrobionych na gorąco była pierwsza wystawa: ”Zabytki Starego Gdańska” zorganizowana 27 lipca 1946 roku w budynku Teatru Miejskiego we Wrzeszczu, dzisiejszy Teatr Lalek Miniatura. Stanisław Rolicz od 1945 do1972 roku był wykładowcą w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Orłowie. Uprawiał głównie technikę drzeworytu , był jednym z pierwszych artystów na Wybrzeżu, który posiadał prasę dającą możliwość uprawiania technik metalowych. Był także autorem wielu ekslibrisów. Lubił przesiadywać w kawiarniach, szczególnie upatrzył sobie gdyńskiego „Liliputa”, gdzie szkicował bywalców tej modnej niegdyś  kawiarni.

Rossmann Augusta Charlotte Cornelie
Augusta Charlotte Cornelie Rossmann (1863 Gent, Belgia – 1945)
Brak danych
Różewicz – Książkiewicz Halina

Halina Różewicz – Książkiewicz (1934-Gniezno) Elbląska malarka, ukończyła w1958 roku gdańską PWSSP w pracowni prof. Juliusza Studnickiego. Specjalizuje się w technikach graficznych. Doskonałe przygotowanie rysunkowe, pozwoliło artystce osiągnąć dużą swobodę wypowiedzi artystycznej. W swoich pracach buduje specyficzny klimat pejzażu żuławskiego. Siłą jej grafik jest doskonałe wychwycenie niuansów przyrody żuławskiej i rejestracja jej w sposób syntetyczny a zarazem subtelny. Porusza się swobodnie po wielu technikach graficznych , między innymi tworzy  wspaniałe grafiki: traw, drzew, liści czy trzciny za pomocą mało popularnej metody odprysku czy suchej igły.  Artystka brała udział w licznych wystawach zarówno zbiorowych jak i indywidualnych. Jej prace znajdują się w wielu zbiorach muzealnych oraz w prywatnych kolekcjach.

Rusinek Joanna
Joanna Rusinek (1979 Ostrołęka)
Jest młodą malarką po gdańskiej ASP, którą ukończyła w 2007 roku w Pracowni Grafiki pod kierunkiem prof. Jadwigi Okrassy oraz aneks w Pracowni Rysunku pod kierunkiem prof. Marii Targońskiej. Maluje, rysuje, zajmuje się plakatem. Uważa, że jest to wynik emocjonalnej potrzeby, która stanowi pokarm dla jej zmysłów. Tematem wielu jej prac jest taniec, który zalicza do ważnych form sztuki. Gdyby nie malowała, zapewne tańczyłaby. W 2007 roku otrzymała główną nagrodę w konkursie na plakat 15 Międzynarodowej Konferencji Tańca Współczesnego w Bytomiu oraz nagrodę główną w konkursie na plakat Letniej Akademii Filmowej w Zwierzyńcu. W 2009 roku wraz ze swoim partnerem życiowym Filipem Kalkowskim miała wspólną wystawę w sopockiej PGS zatytułowaną „Wolny Związek zawodowy”.
Rutkowski Karol
Karol Rutkowski (1885 - 1960)
Studiował w krakowskiej ASP (1909-1913). Był studentem Teodora Axentowicza. Naukę kontynuował w Wiedniu i na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej. Należał do założycieli Zrzeszenia Artystów Plastyków „Zwornik”. Był pejzażystą z rodowodem postimpresjonistycznym.
Scherres Alfred

 Alfred Scherres (1864, Gdańsk-1924, Berlin)
Należy  do czołówki malarzy XIX-wiecznego Gdańska. Co prawda kształcił się poza Gdańskiem, jednak większość jego  znakomitych obrazów została namalowana nad Motławą. Był synem  malarza, pochodzącego z Królewca -  Carla Scherresa (1833 -1923). Tego samego , który w 1862 roku wraz Wilhelmem Stryowskim i Louisem Sy  w Dworze Artusa restaurował  olbrzymich rozmiarów obraz „Polowanie Diany”. Carl Scherres podczas swego pobytu w Gdańsku, wielce zasłużył się dla rozwoju sztuki w mieście,  bowiem był czynnym członkiem  Gdańskiego Towarzystwa Sztuk Pięknych. Malarz znany jest z wielu melancholijnych i sentymentalnych pejzaży malowanych w okolicach Królewca, Elbląga, Gdańska oraz Brandenburgii. W czasie  sześcioletniego pobytu Carla Scherresa  nad Motławą  (1859-1865) w domu przy dzisiejszej ulicy Chlebnickiej przyszedł na świat  Alfred. Niebawem rodzina Scherresów, na krótko przeniosła się do Królewca, po czym zamieszkała w Berlinie, gdzie mały Alfred dorastał. Zapewne  talent, syn odziedziczył po ojcu. Studia malarskie w roku 1884 rozpoczął w berlińskiej  Akademii .  Po dwóch latach przeniósł się do królewieckiej Akademii Sztuki, w której przed laty studiował jego ojciec.  W 1889 roku już jako początkujący malarz trafił jeszcze  na dwa lata do małej Akademii w Karlsruhe, ale za to do dwóch znanych niemieckich malarzy , prof. Hermana Baischa i prof. Gustawa Schönlebera.  Po  studiach powrócił do Berlina, ale  już od 1883 roku zaczął pojawiać się  w swoim  ukochanym rodzinnym mieście. W Gdańsku spędzał wiele miesięcy w roku. Pozostawił wielką kolekcję obrazów przedstawiającą zakątki hanzeatyckiego miasta z jego nabrzeżami nad Motławą, parowcami w kanałach portowych, lomami pod żaglami, łodziami rybackimi  przy brzegu  morza.
 Alfred  Scherres malował również sceny rodzajowe.  Większość prac malarza to jednak widoki Gdańska. Tak jak znakomity,  nabytek w  kolekcji gdańskiego kolekcjonera Andrzeja Walasa  „Targ Rybny w Gdańsku”. Obraz przyjechał z Niemiec i jak zapewnia jego nowy właściciel, niestety nie był tani, ale  jak mówi,  jego miejsce powinno być w naszym mieście.   Obraz namalowany został w pochmurny dzień , przed zmierzchem i pochodzi z 1898 roku, a więc z czasów kiedy  artysta był w pełni sił twórczych, miał wtedy 34 lata.  Szarość dnia, unosząca się deszczowa mgiełka sprawia trochę przygnębiające wrażenie, podobnie jak w prezentowanym obrazie „Zamek w Malborku”, pochodzącym z około  roku 1892 . Artysta przedstawia budowlę od strony Nogatu  i malował ją pod koniec zachodzącego dnia w ulubionych szarych tonacjach przed zmrokiem. Alfred Scherres należy do sporej rzeszy gdańskich twórców pojawiających się ostatnio na aukcjach renomowanych, europejskich domów aukcyjnych.   Szczególnie cieszy pojawianie się ostatnio wielu  dzieł znakomitych Gdańszczan  (Zielcke, von Luckner, Rodde, Meyerheim, Brandis, Bahl, Hildebrandt).  Wbrew  niektórym sceptykom uważającym gdańskie malarstwo  XIX  i  XX wieku za prowincjonalne,  ponownie powraca   moda  na  solidną, dobrą  sztukę.

Scholtis Erich
Erich Scholtis (1892 Lubin – 1964 Akwizgran)

Gdański malarz, pochodzenia niemieckiego mówiący po polsku. Dobrze wykształcony, po wrocławskiej Akademii Sztuki i Przemysłu Artystycznego. Uczeń sławnego prof. Otto Mullera członka grup artystycznych „Die Elbier” i „Die Brücke”. Swoje wykształcenie artystyczne, Scholtis  pogłębiał jeszcze w Szwajcarii. Malował akwarele, szkicował ołówkiem był wedutystą, tworzył akwaforty. Ostatnie dwa lata wojny spędził na Żuławach w powiecie nowodworskim, mieszkał we wsi Przemysław. Znany jest z  wielu bardzo ciekawych akwareli  dokumentujących przedwojenny Gdańsk oraz szkiców stworzonych już po wojnie w spalonym  mieście.  Cykl ten zatytułował „Gdańsk po zniszczeniu”.
Schönchen Leopold
Leopold Schönchen (1855 Augsburg -1935 Monachium)
Malarz niemiecki przełomu XIX i XX wieku , marynista, zaproszony przez Jana Stykę w 1897 roku do prac nad „ Panoramą Siedmiogrodzką”. Obraz powstawał we Lwowie i malowali go trzej malarze węgierscy, czterej polscy i Leopold Schönchen . Ulubionym motywem jego obrazów były jednak sceny portowe, łodzie rybackie, oraz statki na pełnym morzu. Schönchen studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium i Karlsruhe pod kierunkiem znanych malarzy, prof. Hermana Baischa i Gustava Schönlebera. Swoje obrazy wystawiał w Holandii, Belgii, Anglii i Skandynawii.
Schultz Harry

Harry Schultz (1874 Elbląg-1958  Schliersee ) 
Niemiecki malarz, rzeźbiarz, grafik, ilustrator, pisał również opowiadania dla młodzieżowego pisma "Jugend". Malował pejzaże, motywy marynistyczne i portrety. Studiował w Królewcu (1892-1897). Od 1897do1901roku kontynuował naukę w Monachium pod kierunkiem Arnolda Böcklina, Wilhelma Leibla, Fraza von Lenbacha. Później studiował jeszcze u jednego z najsłynniejszych monachijczyków profesora Ludwika von Hertericha. Działał w Monachium i pobliskim Hausham, gdzie mieszkał. Często wyjeżdżał w swoje rodzinne strony na plenery artystyczne. Bywał w Sopocie, Gdańsku oraz na Mierzei Wiślanej i Mierzei Kurońskiej. Malował tam małe porty oraz kutry "zalewowe" tak zwane lomy. W 1913 roku jego twórczość zaprezentowana została w monachijskim Glastpalast. Należał do Narodowego Związku Artystów Niemiec oraz Stowarzyszenia "Luitpoldgruppe" w Monachium. Obrazy artysty znajdują się w muzeum: Deutsches Schiffahrtsmuseum w Bremerhaven, Ratyzbonie , Centralnym Muzeum Morskim w Gdańsku i Muzeum w Elblągu.

Schultz Johann Carl
Johann Carl Schultz (1801 Gdańsk - 1873 Gdańsk )
Wielka postać XIX wiecznego Gdańska. Malarz, grafik, dyrektor Królewskiej Szkoły Sztuk Pięknych (1834 – 1873) oraz założyciel Towarzystwa Sztuk Pięknych (1835 ), które w 1872 roku doprowadziło do założenia  gdańskiego Muzeum Miejskiego. Zasłynął trzema albumami miedziorytów ukazujących się od 1846 do 1867 roku, a zatytułowanych „Danzig und seine Bauwerke”  (Gdańsk i jego budowle - 54 miedzioryty). Przedstawił w nich wnętrza budowli starego miasta , łącząc walory artystyczne z historyczną wartością zabytków. Próbował zwrócić uwagę na zrozumienie konieczności zachowania ich dla dalszych pokoleń . W 1856 roku założył Stowarzyszenie Ochrony Dawnych Budowli i Pomników Sztuki w Gdańsku. Będąc osobą wykształconą, bowiem po skończeniu Gdańskiej Szkoły Sztuk Pięknych, studiował malarstwo w Berlinie, był uczniem słynnego monachijczyka  Domenico Quaglio, uczył się również we  Włoszech,  jak nikt inny, rozumiał i doceniał urok starej gdańskiej architektury. Jego prace są dziś, niekiedy jedynym świadectwem dawnej świetności miasta. Na początku  swojej kariery malarskiej wiele podróżował po Europie.  Wykonał wiele wizerunków architektury Prus  Zachodnich i Wschodnich między innymi Malborka .Był członkiem  Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie i Carskiej Akademii Sztuk Pięknych  w Petersburgu. Wychował w Gdańsku wielu  słynnych malarzy między innymi: Wilhelma Augusta Stryowskiego,  Wilhelma Adama Juchanowitza , Carla Gustava Rodde, Eduarda Hildebrandta i wielu innych. Pod koniec życia zaczął tworzyć swój wielki cykl rycin zatytułowany „Tutti frutti” z wizerunkami Gdańska , Oliwy , Helu oraz wielu innych miast również europejskich. Niestety postępująca choroba nie pozwoliła  dokończyć pracy i zmusiła go do sprzedania powstałych rycin na publicznej aukcji. Był artystą zaangażowanym mocno w sprawy miasta, a swój talent  prawie w całości poświęcił na tworzenie i zapisywanie elementów gdańskiej architektury.
Schultz Johann Carl

Johann Carl Schultz (1801 Gdańsk–1873 Gdańsk)
Wielki artysta dziewiętnastowiecznego Gdańska. Malarz, grafik, dyrektor Królewskiej Szkoły Sztuk Pięknych (1834–1873) oraz założyciel Towarzystwa Sztuk Pięknych (1835), które w 1872 roku doprowadziło do założenia gdańskiego Muzeum Miejskiego. Zasłynął trzema albumami akwafort ukazujących się od 1855 do 1867 roku, a zatytułowanych „Danzig und seineBauwerke” (Gdańsk i jego budowle – 54 widoki). Przedstawił w nich obiekty i wnętrza budowli Starego Miasta, łącząc walory artystyczne z historyczną wartością zabytków. Próbował zwrócić uwagę na zrozumienie konieczności zachowania ich dla dalszych pokoleń. W 1856 roku założył Stowarzyszenie Ochrony Dawnych Budowli i Pomników Sztuki w Gdańsku. Będąc osobą wykształconą, po skończeniu Gdańskiej Szkoły Sztuk Pięknych studiował malarstwo w Berlinie, był uczniem słynnego monachijczyka DomenicoQuaglio, uczył się również we Włoszech, jak nikt inny rozumiał i doceniał urok starej gdańskiej architektury. Jego prace są dziś niekiedy jedynym świadectwem dawnej świetności miasta. Na początku swojej kariery malarskiej wiele podróżował po Europie. Wykonał wiele wizerunków architektury Prus Zachodnich i Wschodnich, między innymi Malborka. Był członkiem Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie i Carskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu. Wychował w Gdańsku wielu słynnych malarzy, między innymi: Wilhelma Augusta Stryowskiego, Wilhelma Adama Juchanowitza, Carla Gustava Rodde, Eduarda Hildebrandta i wielu innych. Pod koniec życia zaczął tworzyć swój wielki cykl rycin zatytułowany „Tutti frutti” z wizerunkami Gdańska, Oliwy, Helu oraz wielu innych miast, również europejskich. Niestety postępująca choroba nie pozwoliła dokończyć pracy i zmusiła go do sprzedania powstałych rycin na publicznej aukcji. Był artystą zaangażowanym mocno w sprawy miasta, a swój talent prawie w całości wykorzystał do tworzenia i zapisywania gdańskiej architektury.

Schweikart Karol
Karol Schweikart (1772 Ludwigsburg – 1855 Tarnopol)
Po nieudanych studiach wojskowych w Stuttgarcie, w 1795 roku rozpoczął naukę malarstwa w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych. W1802 roku przebywał w Pradze i Ołomuńcu, skąd przeniósł się do Lwowa, gdzie wkrótce stał się wziętym portrecistą arystokracji, ziemiaństwa i lwowskich mieszczan. Następnie w 1807 roku odbył podróż do Moskwy na Węgry i Bukowinę. Udzielał lekcji malarstwa i rysunku. Na dwa lata przed śmiercią przeprowadził się do Tarnopola. Malował dużo, najchętniej popiersia i pół postacie. We wczesnym okresie wykonywał miniatury w kości słoniowej, a także na blasze. Jego obrazy charakteryzują się łagodną kolorystyką i nieco naiwnym wdziękiem. Malował również sceny rodzajowe i pejzaże, a także sceny mitologiczne. Twórczość artysty mieści się w nurcie realizmu mieszczańskiego wykazując wpływy romantyzmu.
Seeck Marie

Marie Seeck (1861 Królewiec - 1935 Królewiec)
Studia artystyczne rozpoczęła w 1901 roku w Akademii Sztuk Pięknych w Królewcu, u znakomitych profesorów, Ludwika Dettmanna oraz pejzażysty Olafa Augusta Andreasa Jernberga syna szwedzkiego malarza, Augusta Jernberga. Studiowała również u wybitnego niemieckiego grafika Henry Wolffa organizatora w 1927 roku w Berlinie słynnej wystawy zatytułowanej "Sztuka Prus Wschodnich".


Seeck była grafikiem, ale malowała również pejzaże i architekturę. Często bywała na plenerach artystycznych w Nidzie nad Zatoką Kurońską, miejscu wędrujących wydm i niepowtarzalnego światła, gdzie stałymi bywalcami byli Lovis Corinth, Max Pechstein i Karl Schmidt-Ruttluff. Tworzyła pod wpływem swoich wykładowców z Akademii Sztuk Pięknych w Królewcu i osobliwości surowego krajobrazu Prus Wschodnich. Proste nieidealizowane pejzaże nawiązujące do szkoły Barbizon, wyniosła właśnie z wykładów w Królewcu. Trudno jednak zaliczać jej twórczość do dzieł wybitnych niemieckich impresjonistów, Corintha, Slevogta, czy Libermanna. Jej malarstwo, owszem nawiązuje do niemieckiego impresjonizmu, tak jak jej słynnych kolegów, różniło się jednak w istocie od jego francuskiego rozumienia. Nie dorównywała im, ale tak jak oni tworzyła w pewnej odrębności światopoglądowej, od francuskiej estetyki stylu. Studiując w Królewcu, często wybierała Nidę jako miejsce swoich plenerów, która wraz z specyficzną atmosferą Królewca, będącego wówczas w granicach Prus Wschodnich tworzyła klimat artystyczny tej części Europy. Pierwsza wojna światowa przerwała rozwój znanej już na kontynencie kolonii artystycznej w Nidzie, pojawiło się jednak kolejne pokolenie malarzy związanych z Królewcem, a wśród nich Ernst Mollenchauer, ulubienic Lovisa Corintha, uczeń Richarda Pfeiffera i Ludwika Dettmanna pioniera niemieckiego impresjonizmu, założyciela berlińskiej secesji. W 1919 roku występując jako członek komitetu studentów Akademii Królewieckiej i członek założyciel grupy artystycznej „Ring” postulował wprowadzenie daleko idących zmian, pozbywając się w Królewcu akademizmu i zrywając z powrotem do starych tradycji artystycznych uczelni. Mając oczywiście na myśli nowe formy wyrazu w sztuce. Seeck zachowała jednak swoja tożsamość.

 

W latach międzywojennych w Nidzie pojawiła się cała plejada młodych malarzy: Alfred Partikel, Artur Degener, Fritz Burmann, Eduard Bischoff, Hans Kunze, Karl Eulenstein, Hans Schmucker, Sven Kuren, Werner Riemann i wielu innych. Powoli powstawała olbrzymia kolekcja malarska, złożona z obrazów ponad dwustu malarzy, którzy za możliwość odbywania plenerów letnich, płaciła swoimi dziełami. W lutym 1945 roku cały dorobek pokoleń niemieckiej elity malarskiej został zniszczony i spalony. Wielu artystów, nie mogąc już nigdy tam powrócić, jeszcze długo po wojnie malowało ten urokliwy zakątek z pamięci.

 

Prezentowany obraz, namalowany przez Marie Seeck w 1913 roku, należy do czystych pejzaży, zaliczyć go można do typowych, surowych o ciężkich barwach prac powstających w tamtych okolicach. Jezioro umiejscowione wśród starego lasu, to studium pejzażowe o wielu tonach statycznej kolorystyki, głębokim niebie, odbijającym się w szarości toni wodnej. Plama lustra wody zasadniczo wpływa na ogólne wrażenie, dzięki światłu, kontrastującemu z ciemną plama lasu. Prostota kompozycji, świeżość i osobliwość pejzażu świadczą o sporym talencie autorki. Seeck dużo podróżowała, przede wszystkim jednak malowała na Mierzei Kurońskiej, Półwyspie Sambijskim i prawdopodobnie w Gdańsku i okolicach. Jej prace bardzo rzadko spotkać można na europejskich aukcjach antykwarycznych.

Seutter Matthäus
Matthäus Seutter (1678 Augsburg – 1757 Norymberga?)

Karierę rozpoczął jako piwowar, był rytownikiem i wydawcą. Terminował u znanego Johanna Babtisty Homanna. Około 1707 roku opuścił mistrza i w Augsburgu założył własną oficynę. Większość jego pierwszych map, była kopiami map Homanna, wydał  ich  około 500. W 1732 roku jego wydawnictwo prosperowało znakomicie  i dużo publikowało,  za co Niemiecki Cesarz Karol VI uhonorowany Seuttera tytułem „Imperial Geograph”. . Po jego śmierci prace kontynuował syn Albrecht Carl i jego drugi syn Conrad Tobias Lottar oraz jego partner Johann Michael Probst.  Matthäus  Seutter w 1720 roku wydał Atlas Compediosus z 20 mapami i Atlas Geographicus z 46 mapami . Rozwinęły się one później w Grosser Atlas i ukazały się w dwóch tomach z ponad 400 arkuszami.
Sętowski „Senti” Tomasz

Tomasz „Senti” Sętowski (1961, Częstochowa)
Wybitny artysta, malarz, grafik, absolwent IV LO w Częstochowie im. H. Sienkiewicza. Tworzy fantastyczne krajobrazy zaginionych miast o wysublimowanej, finezyjnej architekturze, ma wyjątkowo bogatą wyobraźnię, korzysta również ze swoich snów. Jego spektakle malarskie tworzą swoistego rodzaju teatr wyobraźni. Swoją wiedzę i olbrzymie umiejętności oparł na dogłębnych studiach, których wartość malarską zbudował na mądrości wielkich  mistrzów barokowej i renesansowej sztuki. Jest uczniem Mariana Michalika, ukończył częstochowską WSP. Jego ambicje cały czas pchają go do przodu. Posiada niezaspokojone marzenia i aspiracje. Tak jak jego idol, Caravaggio tworzy swoją legendę za życia, przekracza granice czasu i przestrzeni. Tomasz Sętowski, zaliczany jest do grona przedstawicieli polskiego magicznego realizmu jego prace znajdują się w kolekcjach wielu znakomitości dzisiejszego świata. Do szerokiego katalogu swoich realizacji dołączył wielkoformatowe obrazy ścienne. Wystawia z dużym powodzeniem w renomowanych galeriach Europy, Azji i Ameryki. Ostatnio prezentował swoje prace w : USA, Francji, Niemczech, Austrii, Włoszech, Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Posiada w Częstochowie swoją galerię autorską „Muzeum Wyobraźni” . Do stałego miejsca zamieszkania poza Częstochową dołączył jeszcze Sopot.

Siemianowicz Adam
Adam Siemianowicz „Ciopcio”(1902 Orenburg – 1970 Kraków)
Ukończył krakowską ASP (1922-1930) pod kierunkiem Władysława Jarockiego i Józefa Mehoffera. Był potomkiem zesłańców politycznych z Podlasia. W1932 roku odbywał we Włoszech stypendium Funduszu Kultury Narodowej. Malował kolorystycznie pejzaże, kwiaty, martwe natury, kompozycje figuralne, portrety. W 1935 roku z „Grupą Dziesięciu” wystawiał w Towarzystwie Artystów Polskich „Sztuka”, a w 1938 roku miał w Katowicach wystawę indywidualną. W latach 1929-1935 współpracował z Józefem Mehofferem przy polichromiach sakralnych oraz restaurował i uzupełniał średniowieczne witraże w Kościele Mariackim w Krakowie. W1937 roku wykonywał polichromie własnego projektu w Liskowie. Lata wojny spędził na zesłaniu w Tawdzie. Po wojnie przez rok uczył w Szkole Plastycznej w Białymstoku. Od1946 roku związał się ze swoją macierzysta uczelnią, gdzie w latach 1965-66 i 1969-70 pełnił funkcję dziekana Wydziału Malarstwa. Jego obrazy posiada Muzeum Narodowe w Krakowie oraz muzea w Tarnowie i Białymstoku.
Skrobiński Józef

Józef Skrobiński (1910, Wólka k. Mławy–1979, Łódź)

Polski malarz i reżyser. Należał do łódzkiej szkoły realistów, którą stanowili Wiesław Garboliński, Jerzy Krawczyk, Barbara Szajdzińska-Krawczyk, Benon Liberski. Grupa tworzyła przeciwwagę w stosunku do sztuki abstrakcyjnej. Skrobiński jako jedyny z całego grona pozostał wierny realizmowi do końca swoich dni. Używał żywych kolorów, które przy ostrym świetle robiły duże wrażenie. Znana jest cała seria 65 akwarel namalowana w Gdańsku w latach 50. Poza pejzażami miejskimi malował obrazy egzystencjalne poświęcone człowiekowi, ale także obrazy religijne. Studiował matematykę, a później malarstwo i rysunek. Pracował w wytwórni filmowej jako rysownik animator, następnie jako reżyser filmów popularnonaukowych.

Smólska Agata

Agata Smólska (1983 Gdańsk) W 2009 roku ukończyła gdańską Akademię Sztuk Pięknych w pracowni prof. Macieja Świeszewskiego, aneks z grafiki warsztatowej w pracowni technik metalowych u prof. Aliny Jackiewicz-Kaczmarek, oraz w 2014 roku Wydział Historii Sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. Malarstwa i rysunku uczyła się jeszcze przed rozpoczęciem studiów na zajęciach u znanego gdańskiego malarza Janusza Janowskiego. Maluje z dużym wyczuciem i doskonałym światłem. Sięga do tradycji malarstwa starych mistrzów, oraz skandynawskich malarzy początku XX wieku. Jej obrazy oddychają, mają dużo przestrzeni i powietrza. Smólska najlepiej czuje się we wnętrzach, najchętniej w starych monumentalnych świątyniach, ale również w małych wiejskich kościółkach, a także małych współczesnych pokojach. Jeden z jej cykli zatytułowany „Wnętrza i portrety”, w sposób charakterystyczny dla niej oddaje klimat, emocje oraz duchowość malowanych miejsc. W 2010 roku Smólska uzyskała stypendium kulturalne Gdańska za wystawę prac malarskich pod tytułem „Obecność”. Artystka ma za sobą już kilka wystaw indywidualnych i zbiorowych. Ostatnio jej praca zatytułowana „Przedpokój” brała udział w wystawie zorganizowanej z okazji 100- lecia ZPAP w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie.

Sorensen Lauritz
Lauritz Sorensen (1882 Aalborg - 1968)
Znany marynista duński. Cieszy się dużym powodzeniem wśród kolekcjonerów obrazów marynistycznych, szczególnie przedstawiających żaglowce pod pełnymi żaglami na otwartym morzu . Malował również sceny portowe oraz widoki rzeczne. Jego obrazy pojawiają się w domach aukcyjnych w Niemczech, Austrii , Danii i Szwecji.
Spiro Eugen
Eugen Spiro (1874 Wrocław- 1972 Nowy Jork)
Niemiecko-amerykański malarz i grafik. Pochodził z wielodzietnej żydowskiej rodziny, jego siostrą była Elżbieta Spiro (Balladine Klossowska). Z powodu swojego pochodzenia, po dojściu Hitlera do władzy musiał emigrować z Niemiec , by w końcu w 1941 roku osiedlić się już na stałe w Stanach Zjednoczonych. Studiował w Akademii Sztuk i Rzemiosła Artystycznego we Wrocławiu w pracowni Albrechta Brauera. W 1894roku  przeniósł  się do Akademii Sztuk Pięknych w Monachium do pracowni Franza von Stucka. W 1904 roku odbył pierwszą podróż do Wenecji i Paryża. W Paryżu studiował malarstwo  u francuskich impresjonistów, z którymi później utrzymywał bliskie kontakty. Wykładał malarstwo w Akademie  Moderne, był współzałożycielem Salon d`Automne  i należał do koła artystów i pisarzy paryskich Cafe du Dome. Należał również do wiedeńskiej i berlińskiej „Secesji” , której przez jakiś czas przewodniczył. Eugen Spiro był uznanym portrecistą, ale malował również krajobrazy. W swoim dorobku ma również całe serie grafik wykonanych w różnych regionach świata, między innymi w Hiszpanii, Portugalii, Dalmacji, Maroku i na Korsyce. Jego grafiki noszą znamiona bardziej sztuki francuskiej niż niemieckiej. Pozbawione są wielu upiększeń, wykonywał je szybko, dokładnie i sprawnie z dużą wiedzą i wrażliwością. 
Stec Marian

Marian Stec, należy obok Krystyny Jacobson do najstarszych przedstawicieli sopockiego koloryzmu, jest malarzem z tradycjami wywodzącymi się od paryskich kapistów. Urodził się w 1929 roku w Maryninie pod Lublinem i doskonale pamięta czasy wojny oraz nieporozumień rodzinnych wywoływanych przez wujostwo w sprawie przynależności ojca do obozu piłsudczykowskiej Polskiej Organizacji Wojskowej. Sprawa ta w dalszych kolejach życia artysty przy różnych okazjach odgrywała istotną rolę. O mało co nie zaważyła na dopuszczeniu do egzaminu maturalnego. Dziś Marian Stec wspomina najświetniejsze czasy swojego gdańskiego malarstwa, a właściwie sopockiego przypadające na ożywienie po socrealizmie. Pierwsze 4 lata od 1950 roku student Marian Stec uczył się w Sopocie pod pilnym okiem znakomitości miejscowej sztuki profesorów Jacka Żuławskiego, Stanisława Michałowskiego i Stanisława Teisseyre’a. Dyplom w aurze jeszcze wszechobecnego socrealizmu bronił już w Gdańsku po przenosinach uczelni do gdańskiej Zbrojowni. Było już po „Arsenale” w warunkach nowych wyzwań stojących przed polską sztuką. Młody absolwent PWSSP w Gdańsku od niedawna członek ZMP został wiceprzewodniczącym Rady Młodych Twórców Wybrzeża i zabierał głos w sprawie poprawy programów nauczania w szkołach plastycznych, jednocześnie przez polska prasę przewijała się dyskusja w tak zwanej „sprawie sopockiej”. Między innymi „Po Prostu” opisywało konflikt między artystami a reklamiarzami. Artysta mocno zaangażowany w poszukiwania nowych po socrealizmie wartości malarskich utrzymywał kontakt z grupą malarzy postępowych do których wówczas należeli : Jackiewicz, Ostrowski, Wójcik, Usarewicz, Michałowski, Massalska i młoda Magdalena Heyda Usarewicz. Punktem wyjścia były nadal konserwatywne zapatrywania profesorów, ale w nowej rzeczywistości przybierały one nowego rozumienia sztuki, mocno wspieranego przez autorytet przybyły z Anglii - Piotra Potworowskiego. Nie bez znaczenia było również uczestnictwo gdańskich malarzy w praktykach i pokazach na zachodzie Europy miedzy innymi Kazimierza Ostrowskiego, Rajmunda Pietkiewicza czy Teresy Pągowskiej. To czas rodzącego się w Polsce jazzu, teatrzyków studenckich i nowej sztuki. Dziś kiedy rozmawiam z Marianem Stecem w aurze przepięknych prac gobelinowych niedawno zmarłej żony Haliny też malarki wspomnienia nabierają pełniejszego znaczenia, sentymentalna nuta ożywia mego rozmówcę, jednocześnie sprawia refleksje nad początkiem kariery artysty.
Zainteresowania sztuką Mariana Steca narodziły się w Szczytnie na Mazurach gdzie zamieszkał po wojnie wraz z rodzicami. Tam doszło do pierwszych zauroczeń malarstwem. W towarzystwie swego kolegi z liceum Jana Lebensteina malowali bitwy partyzanckie z Niemcami i głowy znanych sobie postaci, prześcigali się wymyślając co rusz nowe sceny. Nie bez znaczenia w tamtym czasie było uczestnictwo Steca jako prawie dwudziestoletniego młodzieńca w Światowym Kongresie Intelektualistów w Obronie Pokoju we Wrocławiu. Uczestnikami kongresu było wielu artystów na czele z Pablo Picasso, Fernadem Légerem, Eugeniuszem Eibischem czy Xawerym Dunikowskim. Duże wrażenie na młodej osobowości przyszłego artysty wywołały znakomite nazwiska i ogrom imprezy , która nie pozostała bez znaczenia w przyszłej twórczości, jednak nie spowodowała skręcenia w stronę abstrakcji francuskich malarzy wręcz utwierdziła go w kolorystycznych poczynaniach Eugeniusza Eibischa. Owszem nazwiska zrobiły swoje, ale Marian Stec przez całe swoje artystyczne życie oddany był wartościom kolorystycznym, dziś może już demode, ale z jaką przyjemnością i zadowoleniem nadal ogląda się te prace. Stec nigdy nie budował swojej artystycznej kariery zawsze pozostawał skromnym twórcą nie goniącym za sławą, być może że łączyło się to z przez wiele lat wykonywaniem zawodu ” belfra” . 22 lata artysta uczył malarstwa w orłowskim plastyku a przez 5 lat był tam trzecim dyrektorem szkoły po Zdzisławie Kałędkiewiczu. Nie był malarzem stojącym z boku, zawsze opowiadał się za nurtem patriotycznym jaki by on nie był, dziś z perspektywy lat przychodzi konstatacja na temat dalszych losów szeroko rozumianego społeczeństwa. Stąd refleksja nad znaczeniem najważniejszych wartości egzystencji, która w wypadku artysty przyszła dość szybko. Poznana na początku studiów przyszła żona Halina, absolwentka bydgoskiego plastyka wychowanka Mariana Turwida wybitnego artysty i wielkiej osobowości polskiej sztuki stała się towarzyszką 70 letniego pożycia małżeńskiego. Pani Halina odeszła w grudniu 2019 roku. Kończąc gdańską PWSSP przez wiele lat przekazywała swoje doświadczenia malarskie sopockiej młodzieży w II liceum. Jako doskonała, pracowita artystka realizowała swoje talenty jako malarka, twórczyni gobelinów i realizacji jubilerskich. Sopoccy twórcy nie dbający nigdy o swoją popularność zapisali się w pamięci jako przykładni małżonkowie i znakomici malarze. Marian Stec, dziś pełen wigoru nadal maluje, utrzymuje dobrą kondycję i snuje plany swoich nadmorskich przyszłych realizacji malarskich.

Stech Andreas

Andreas Stech (1633; Słupsk – 1697; Gdańsk) należał do znakomitości malarstwa barokowego na Pomorzu, ale jego wyjątkowy talent i sława sięgały daleko dalej poza granice Rzeczpospolitej. Wiele jego wybitnych dzieł posiada Bazylika Archikatedralna w Oliwie. Bogate jej wyposażenie pochodzi przede wszystkim z wieku XVI i XVII, okresu renesansu, baroku i rokoka. Rodzina Stechów przybyła w roku 1636 do Gdańska. Malarstwa uczył się u swego ojca Heinricha Stecha z Lubeki, później u swego teścia, gdańskiego malarza Adolfa Boya. Pracował dla króla Jana III Sobieskiego. Malował obrazy religijne, portrety, martwe natury, sceny mitologiczne i alegoryczne. W malarstwie portretowym łączył wzorce sztuki niderlandzkiej i flamandzkiej z tradycją portretową Daniela Schultza. Niderlandzką jasność łączył z mroczną i chłodną manierą malarstwa gdańskich artystów. W sztuce religijnej pozostawał pod wpływem malarstwa flamandzkiego. Wielki sukces odniósł jako ilustrator dzieł Jana Heweliusza oraz przyrodnika Jakuba Breyna. W prezbiterium bazyliki oliwskiej znajduje się wielki barokowy ołtarz ufundowany przez opata Hackiego , którego twórcą jest Andreas Schlüter, a w jego centralnym punkcie znajduje się obraz Andreasa Stecha namalowany w roku 1686. Przedstawia on klasztor oliwski od północnego zachodu, wraz z kościołem św. Jakuba, w oddali z majaczącymi wieżami gdańskich kościołów. Innym rodzajem malarstwa Andreasa Stecha były prace portretowe, które artysta jeszcze za życia wykonywał znanym gdańskim osobowościom. Wykorzystywane były one po śmierci do tworzenia, przez znanych rytowników, miedziorytowych portretów używanych do wydawania funeralnych druków, rzadziej jako ilustracji portretowych do dzieł publikowanych po śmierci. Grafika gdańska tego typu w XVII wieku osiągnęła bardzo wysoki europejski poziom. Wielu znanych artystów działało w mieście, wśród nich byli najznakomitsi rytownicy holenderscy : Wilhelm Hondius, Izaak Saal, Peter van Bucq, Lambertus Visscher, Peter van Gust, oraz Niemcy - Elias Hainzelmann, Leonhardt Heckenauer, Johann Bensheimer, czy Francuz - Carol de la Haye i gdańszczanin – Jeremiasz Falck, uczeń Wilhelma Hondiusa. Gdańska oficyna Johanna Zachariasa Stolle w roku 1688 w pierwszą rocznice zgonu Jana Heweliusza, wydrukowała kazanie pogrzebowe, wygłoszone w kościele św. Katarzyny przez teologa, pastora Andreasa Bartha. Do druku pogrzebowego dołączony był portret uczonego odbity w technice miedziorytu, wykonany według wzoru Andreasa Stecha, którego oryginalny olejny portret w pośród 1600. poloników prawdopodobnie może znajdować się w Bibliotece Bodlejańskiej Uniwersytetu Oxfordzkiego. Autorem sztychu był ceniony holenderski rytownik czasowo przebywający w Gdańsku Lambertus Visscher, który drugą część życia spędził pracując we Florencji i Rzymie. Visscher nadał wizerunkowi uczonego psychologiczną głębię i opatrzył mieszczańską, bogatą barokową formą, wypełnioną wokół gałązkami gęstych liści. Tradycyjnie ujęta postać już niemłodego uczonego, ukazane jest na tle kolumny i gęstej kotary, nawiązuje do holenderskich wzorców tego typu portretów. Portret Jana Heweliusza znalazł się również jako ilustracja dzieła Heweliusza „Machina coelestis, pars posterior”. W drugiej połowie XVII wieku, ilustracje gdańskich druków funeralnych osiągnęły swój szczyt rozwoju. Miedziorytowe podobizny zmarłych, zdobiące pośmiertne treny pogrzebowe czy kazania, którymi czczono pierwszą rocznicę śmierci, ukształtowane pod wpływem wzorców holenderskich i flandryjskich, nie miały w takiej formie naśladowców w innych rejonach Polski. Unikatowy miedzioryt pochodzi z prywatnej kolekcji gedaników Andrzeja Walasa. Wiadomo jeszcze o trzech jego egzemplarzach, które są w posiadaniu Biblioteki PAN w Gdańsku, Muzeum we Fromborku oraz w jeszcze jednej kolekcji prywatnej.

 

Steiner Josef
Josef Steiner (1910 Wiedeń - 1981 Wiedeń)
Malarz Austriacki, tworzący w manierze bidermeieru. Malował również  pod pseudonimem Julius Horn.
Strumhöfel Bernard Maximilian

Bernard Maximilian Strumhöfel (1853, Gdańsk–1913, Gdańsk)
Gdański malarz scen mitologicznych, scen rodzajowych, widoków Gdańska i portretów.  Ukończył Akademię w Berlinie pod kierunkiem Juliusa Schradera (1871–1874). Między innymi namalował portret gdańskiego burmistrza Conrada Letzkau. Przez wiele lat był w Gdańsku nauczycielem malarstwa . Jego uczniami byli m.in. Arthur Bendrat i Berthold Hellingrath. Żył i tworzył w swoim rodzinnym mieście.

Studnicka Łada Krystyna
Krystyna Łada Studnicka (1907 Czeladź-1999 Warszawa)
Naukę malarstwa rozpoczęła w1926 roku . W Wolnej Szkole Malarstwa u Jerzego Fedkowicza w Krakowie nauki pobierała między innymi z Czesławem Rzepińskim i Adamem Gerżabkiem, z którym później, już po wojnie jako nauczyciele akademiccy spotkali się w Gdańsku. Od 1928 roku kształciła się w krakowskiej ASP w pracowni Władysława Jarockiego, a rok później już w Warszawie w pracowni Feliksa Szczęsnego Kowarskiego. Należała do grupy „Pryzmat”, z którą związana była od 1933 do 1938 roku. Współpracowała z Instytutem Propagandy Sztuki w Warszawie. W 1936 roku wyszła za mąż za Juliusza Studnickiego, z którym w 1937 roku wyjechała do Paryża, gdzie pogłębiała swoją wiedzę i umiejętności malarskie w pracowni Józefa Pankiewicza. Przez wszystkie te lata, kształciła swoje impresjonistyczne spojrzenie na sztukę. Jej malarstwo przepełnione jest naturą, światłem, kolorem, nastrojem, jest żywe i emocjonalne, sugestywne i indywidualne poparte wielką osobowością. Po wojnie Krystyna Łada Studnicka przyjechała wraz z mężem do Sopotu gdzie w grupie kolegów malarzy tworzyli od podstaw Wyższą Szkołę Plastyczną. Brała udział w organizacji życia artystycznego na Wybrzeżu jednocześnie była wykładowcą na uczelni gdzie doszła do stanowiska profesora. Brała czynny udział w odtwarzaniu gdańskiej i warszawskiej starówki. W 1957 roku uczestniczyła, również w dekorowaniu dworca kolejowego w Gdyni. W 1969 roku została wykładowcą w warszawskiej ASP. Wraz z mężem odbyła wiele ciekawych podróży artystycznych między innymi do Włoch, Francji, Grecji, Hiszpanii, Holandii i ZSRR. Uczestniczyła w wielu wystawach. Jej prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego Warszawy, Poznania, Gdańska oraz w Muzeum im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy.
Studnicki Juliusz
Juliusz Studnicki (1905 Kniażyce-1978 Warszawa)
Jeden z założycieli szkoły sopockiej.  W latach (1945-1963) kierował katedrą Malarstwa Sztalugowego i Rysunku w gdańskiej PWSSP. Studia artystyczne odbył w Krakowie(1924-1929) w pracowni Józefa Mehoffera, Wojciecha Weissa, Karola Frycza oraz Felicjana Szczęsnego Kowarskiego, z którym w1933 roku przeniósł się na dalsze studia do Warszawy. W 1937 roku odbył również półroczne studia w Paryżu u Józefa Pankiewicza. Był również współzałożycielem jednej z ważniejszych polskich grup artystycznych „Pryzmt”. Juliusz Studnicki był najczęściej nagradzanym malarzem szkoły sopockiej. Jego obrazy , szczególnie te z okres socrealizmu ,w których trzeba było odejść od pewnych kanonów malarstwa kolorystycznego na rzecz przedmiotowego ujęcia treści obrazu, na Ogólnopolskich Wystawach Plastyki odnosiły sukcesy. Plastycy z Sopotu, wśród nich Studnicki nie odcinali się od korzeni malarstwa postimpresjonistycznego potrafili dalej malować z zachowaniem pewnych narzucanych wymogów, by wymienić obrazy: „Kościół w Chmielnie”, „Droga w Chmielnie”, „Gertruda Wysocka- przodownica pracy” czy „Gogol”. Urszula Rhunke Duszeńko asystentka prof. Studnickiego tak wspomina początek współpracy z nim: ”Wówczas bardzo ważne dla uczelni stały się wyjazdy w plenery. To właśnie profesor z Wnukową odkrył przepiękną wieś na Kaszubach, nad jeziorem Chmielno. Przez parę dobrych lat jeździliśmy tam na plenery, tam też odwiedzali nas ich znajomi, bardzo ważni ludzie z nimi zaprzyjaźnieni, w tym politycy z Warszawy. Te spotkania miały bardzo familiarny charakter…”. „Z sentymentem wspominam Juliusza Studnickiego , wspomina Zuzanna Strzelecka „Zula” studentka Artura Nacht- Samborskiego sąsiadka prof. Studnickiego – Ten niezwykle ciepły człowiek bardzo kochał dzieci wszystkie, nawet te z ulicy kochał jak swoje… odnosił się do nich jak do dorosłych. Pamiętam ,że nosił bardzo eleganckie okrągłe okulary i laseczkę zakończoną srebrną główką… Uwielbiał brydża i mógł grać przez 24 godziny bez odchodzenia od stolika. Niesamowita postać. Mądry ładnie mówiący, dowcipny, nie tylko na co dzień, ale dowcipny w swoim malarstwie i rysunkach. Potrafił także trafnie, za pomoc bardzo oszczędnych środków oddać sedno sprawy; to był majstersztyk. Jego żona, Krystyna Łada, też była utalentowaną i bardzo dobrą malarką…”. Jako malarz Studnicki przeszedł długą i konsekwentną drogę od impresjonizmu poprzez koloryzm aż do swojej sztuki, która pojawiła się jako malarstwo groteskowe, przedstawiające świat fantastyczny, urojony pełen nierzeczywistych postaci. Groteski Studnickiego są jednak dobrotliwe, pełne humoru i życzliwości. Malarz osiągał klimat dzięki przedstawianiu treści w sposób emocjonalny lecz zidentyfikowany, bardzo zwięźle . Kolor nakładał z nieprzeciętną wynalazczością i instynktem , uzyskując niesamowity wynik. W historii sztuki polskiej, chyba już przez nikogo nie powtórzony. Wystawiał od Nowego Jorku po Tokyo , jego prace znajdują się w zbiorach Museum of Modern Art w Nowym Jorku w Muzeach Narodowych Warszawy, Poznania, Gdańska, Szczecina, Narodowej Galerii Sztuki Zachęta, Muzeum Auschwitz- Birkenau oraz Muzeach Przemyśla, Bydgoszczy i Torunia.
Suchanek Antoni

Antoni Suchanek (1901 Rzeszów- 1982 Gdynia).
Antoni Suchanek był realistą, wychowanym na solidnej szkole krakowskiego malarstwa. Technikę rysunku i umiejętności graficzne doprowadził do doskonałości. Studiował w pracowni Józefa Mehoffera i Teodora Axentowicza , od którego nauczył się sprawnie operować pastelami. Jak większość wybitnych malarzy młodopolskich otworzył się, również na modne wówczas szkoły malarstwa wiedeńskiego i monachijskiego. Po ślubie w 1924 roku, Suchanek osiedlił się w Bydgoszczy, gdzie do jego dotychczasowych doświadczeń dołączyła znajomość z Leonem Wyczółkowskim, który zamieszkiwał w pobliskim Gościeradzu. Właściwie ta znajomość w pełni utrwaliła jego umiejętności i wywarła największy wpływ na jego malarstwo. Był to również czas wyjazdów nad morze, które stało się głównym tematem jego prac. Artysta do czasów wojny wielokrotnie wystawiał w Zachęcie, należał do Ligii Morskiej i Kolonialnej, działał w Sekcji Morskiej Polskiego Towarzystwa Artystycznego. Mieszkał wówczas już w Warszawie, skąd w czasie wojny trafi do Oświęcimia za powiązania z Komendą Główną AK. Po wojnie artysta osiadł w Orłowie. Wraz z Marianem Mokwą, Franciszkiem Szwochem, Stanisławem Roliczem i Eugeniuszem Dzierzenckim założyli w Gdyni Grupę Polskich Marynistów. Na Wybrzeżu jego talent rozkwitł, malował dużo, przede wszystkim morze i jego ulubiony motyw załamującą się morską falę podczas sztormu. Lubił malować również portrety i kwiaty, ale nigdy nie szukał nowych dróg wypowiedzi artystycznej i nie eksperymentował, do końca swych dni pozostał wierny solidnej szkole krakowskiego malarstwa. Praca jest własnością gdańskiego kolekcjonera Andrzeja Walasa.

Sunderland Franciszek
Franciszek Sunderland (pierwsza połowa XX w.)
Brak danych
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6
Ta witryna korzysta z plików cookie. W ustawieniach swojej przeglądarki internetowej możesz w każdym momencie wyłączyć ten mechanizm. W celu pozyskania dodatkowych informacji na ten temat zobacz informacje o cookies.
OK, zamykam