• Olbrzymią część zbioru gedaników poświęconą Oliwie należącą do wybitnego przed laty sportowca Wybrzeża, rugbisty, szermierza, dziś kolekcjonera gdańskiej sztuki Andrzeja Walasa, stanowią obrazy i grafiki. Kolekcja powiększa się, przybywają nowe obiekty. Zwiększa się również pole zainteresowania, ostatnio kolekcjoner zainteresował się gdańskimi filigranami z których Oliwa była również znana.

  • Bogusław Franciszek Górecki, malarz, grafik, rysownik należy do najstarszego pokolenia żyjących gdańskich malarzy. Urodził się w roku 1932 na Pojezierzu Brasławskim, dziś leżącym na Białorusi i Litwie. Studia artystyczne kończył tuż po wojnie. Jego wystawę można zobaczyć w galerii Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Gdańskiego przy ulicy Mariackiej.
  • Rzeźbiarz głębokiej wyobraźni i wrażliwości, opowiada o człowieku, ta opowieść tworzy sedno jego sztuki. Artysta wykorzystuje nikomu już niepotrzebne przedmioty znalezione na złomowisku. One stanowią główne tworzywo postaci, które przedstawia. Postaci, czy ułomnych i nieszczęśliwych? na pewno kroczących dalej, poszukujących. Rzeźbiarz od lat stawia zasadnicze pytanie „Kim jesteś?” Stawia je wszystkim nie wyłączając siebie. Ono określa osobowość, prowadzi przez życie, ono w końcu ujawnia korzenie. W wypadku Podleśnego to one ukształtowały rozumienie jego sztuki. Może pokręconej, czasami trudnej, ale zrozumiałej, nad wyraz autentycznej i oryginalnej.
  • Należy do najwybitniejszych twórców środowiska malarskiego lat 50. na Wybrzeżu. Aż dziw bierze, że postać Stanisława Wójcika, malarza, rysownika, grafika w końcu pedagoga Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych jest tak słabo znana nawet wśród studentów gdańskiej uczelni.
Banner

Witamy

 Galeria Essey jest portalem sztuki i specjalizuje się w prezentacji europejskiego malarstwa marynistycznego oraz malarstwa artystów związanych z Wybrzeżem. Przedstawiamy również malarzy XIX-wiecznego Gdańska, a także mało znanych twórców Wolnego Miasta Gdańska.

 

Jednym z podstawowych tematów jest  jednak prezentacja malarzy sopockich. Zaraz po wojnie sopocką szkołę malarstwa tworzyli wielcy artyści: Artur Nacht-Samborski, Juliusz i Łada Studniccy, Jacek i Hanna Żuławscy, Józefa i Marian Wnukowie, Janusz Strzałecki, Piotr Potworowski i Jan Cybis. Tu powstał termin „szkoła sopocka”, o który do dziś trwają spory. Dylemat polega na tym czy był to nurt, styl, czy może tylko postawa miejscowych malarzy wobec wszechobecnego wówczas socrealizmu.

 

Wiele miejsca poświęcamy również aktualnym wydarzeniom artystycznym mającym miejsce na Wybrzeżu.



PRACA MIESIĄCA

Martwa Natura, 1959, olej, płótno
Bajońska Halina

Martwa Natura, 1959, olej, płótno
O autorze:

Halina Bajońska (1921, Poznań- 2006, Poznań)
Brała udział w Powstaniu Warszawskim jako żołnierz Armii Krajowej. Po wojnie należała do towarzystwa sopockich artystów, studia ukończyła w Sopocie, ale rozpoczynała je w Poznaniu, u prof. Wacława Taranczewskiego i prof. Eustachego Wasilkowskiego. Na Wybrzeże przyjechała wraz z siostra Krystyną, też malarką. Sopocką PWSSP ukończyła w roku 1951. Włączyła się w odbudowę Starego Miasta w Gdańsku. W latach 50. współpracowała z Teatrem „Miniatura” Jako przedstawicielka dużej reprezentacji sopockiego malarstwa wzięła udział w warszawskim „Arsenale” (1955) przedstawiając obraz zatytułowany „Krajobraz zimowy”. Była tak jak jej pierwsi wykładowcy malarstwa zdeklarowaną kolorystką, ale nie wywarzała dawno otwartych drzwi, nie eksperymentowała, trzymała się głównego nurtu polskiego koloryzmu. Uważała, że to co zostało już odkryte nie podlega poprawie. Doceniała sztukę pejzażu, szczególnie upodobała sobie malarstwo marynistyczne. Oglądając jej prace można odnieść wrażenie, że zapatrzona była w malarstwo polskich Bretończyków, malujących płaskimi barwnymi o nieco uproszczonej formie plamami. Co prawda jej spokojny Bałtyk różnił się od potęgi Oceanu Atlantyckiego, ale zachowywała delikatną jedność kolorystycznej rzeczywistości, przykładem może być praca zatytułowana „Zatoka Pucka”. Była malarką emocjonalną, nie mody lecz natura podpowiadała jej realistyczny obraz świata, ale tworzony ze smakiem, bogaty w przeżycia, indywidualny. W roku 1994 powróciła do rodzinnego Poznania, gdzie w roku 2006 zmarła.

Ta witryna korzysta z plików cookie. W ustawieniach swojej przeglądarki internetowej możesz w każdym momencie wyłączyć ten mechanizm. W celu pozyskania dodatkowych informacji na ten temat zobacz informacje o cookies.
OK, zamykam