Adamczyk Michał
Michał Adamczyk (1955 Karczmiska, niedaleko Kazimierza Dolnego)
Mieszka i tworzy w Gdańsku. Od 1995 roku należy do ZPAP. Do liceum plastycznego chodził w Nałęczowie. Przez wiele lat zajmował się ceramiką. Ukończył Studium Teologii przy Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie. Maluje pejzaże marynistyczne oraz widoki  Gdańska, Gdyni i  Sopotu. Szczególnie, jego akwarele nawiązują do wielkich tradycji  polskiego malarstwa marynistycznego.
Andrzejewska - Kalkowska Mira
Mira Andrzejewska - Kalkowska (1954 Gdańsk)
Mira Andrzejewska uważa, że intelektualne zaangażowanie w proces twórczy, odgrywa w malarstwie jedną z ważniejszych ról. Sądzi bowiem , że pozostaje ono na zawsze i można je na namalowanym obrazie zobaczyć . W wypadku Andrzejewskiej, zapewne jest swoistym kluczem otwierającym tajemnicę jej sztuki. Edukację artystyczną rozpoczęła w orłowskim liceum plastycznym. W latach 1975-1980 studiowała w gdańskiej PWSSP, gdzie ukończyła Wydział Rzeźby i Rysunku pod kierunkiem prof. Alfreda Wiśniewskiego. Rzeźbi w granicie i brązie, zajmuje się również ceramiką, jednak od 1991 roku poświęciła się malarstwu, które dzieli jeszcze między pracę nad małymi formami rzeźbiarskimi . Ostatnio mało wystawia , uważa bowiem, że więcej pożytku dla jej twórczości dają plenery. Swoje prace prezentowała na wystawach indywidualnych i zbiorowych we Francji i Niemczech. Obrazy Miry Andrzejewskiej- Kalkowskiej w swoich zbiorach posiadają kolekcjonerzy ze Stanów Zjednoczonych, Hiszpanii , Szwecji , Francji i Niemiec.
Ankelen Eugen
Eugen Ankelen (1858 Laupheim-1942 Tegernee).
Niemiecki malarz rodzajowy, pejzażysta i pisarz przełomu 19 i 20 wieku. W latach1879-1881 studiował malarstwo w Stuttgarcie i w Monachium w pracowni Otto Seitza. Wiele podróżował po Włoszech, Belgii, Francji i Anglii. Owocami tych podróży są malownicze widoki małych, urokliwych miasteczek oraz pejzaże marynistyczne. To właśnie morze jest najbardziej fascynującym tematem, malował je o różnych porach dnia , spokojne ukojone blaskiem słońca lub wzburzone, rozbijające fale o skały. Jego obrazy rozproszone są po całym świecie, zaledwie część prac znajduje się w muzeach Monachium i Ludwigshafen.
Bachmann Alfred „Alf”

Alfred „Alf” Bachmann (1863, Tczew–1956, Ambach)
Malarz, pejzażysta, urodził się na Pomorzu do gimnazjum uczęszczał we Wrocławiu i Münster. Studiował w królewieckiej Akademii Sztuki. Był uczniem prof. Maxa Schmidta. W roku 1891 osiedlił się w Monachium. Malował morze, wydmy, wrzosowiska, bagna, ptaki oraz marynistyczne sceny historyczne. Dużo podróżował po świecie, od dalekiej północy po ciepłe wyspy Morza Śródziemnego i Teneryfę. Swoje pejzaże niekiedy malował pastelami. Od 1887 r. regularnie wystawiał między innymi w monachijskim Glaspalast. W 1941 r. przeprowadził się do Ambach. Dzieła Bachmanna spotkać można na aukcjach sztuki najbardziej renomowanych domów aukcyjnych na świecie.

Bahl Rainhold
Gdański malarz, pejzażysta i grafik. Mieszkał w Oliwie.  W Królewskiej Szkole Artystycznej w Gdańsku, był uczniem Wilhelma Augusta Stryowskiego . Malował z dużym smakiem i wyczuciem światła. Kolory łączył ze sobą z dużą elegancją i gustem, często posiłkując się ideami impresjonistów. Należał do grona najznakomitszych malarzy Wolnego Miasta Gdańska. Był dobrze wykształcony bowiem malarstwo studiował jeszcze w Berlinie (1888 – 1892), Frankfurcie (1893 – 1895) i Dreźnie (1896 – 1898). Malował Gdańsk i Oliwę. Szczególnie wyszukiwał miejsca mało znane. Sztalugi ustawiał tak, aby malowany widok zmuszał widza do kojarzenia miejsca, z którego obraz był malowany. Na wystawie malarstwa gdańskiego w Muzeum Sopotu ( marzec 2013 r.) można było zobaczyć przykłady takiego malowania. Prezentowany był  między innymi pejzaż z Doliny Radości w Oliwie i bardzo rzadka panorama Gdańska.  Bahl był również znakomitym nauczycielem , wykładał malarstwo w gdańskich gimnazjach i szkole artystycznej. Zginął pod koniec wojny w niewyjaśnionych okolicznościach.
Baranowski Henryk
Henryk Baranowski (1932 Starogard Gdański- 2005 Gdynia) Realistyczne malarstwo marynistyczne stawia Baranowskiego w jednym rzędzie ze znanymi i wybitnymi wybrzeżowymi marynistami: Mokwą, Suchankiem, Gasińskim, Dzierzenckim , Litwinem. Baranowski był doskonałym akwarelistą, malował bardzo dużo. Ulubionymi tematami były olejne pejzaże nadmorskiego wybrzeża oraz porty i stocznie. Był zdeklarowanym kolorystą, szczególnie cenił sobie motyw orłowskiego klifu oraz pejzaże półwyspu helskiego, malował również portrety, szczególnie kaszubskich rybaków. Młodzieńcze prace skierowały go do Jana Falkowskiego, znanego na Pomorzu malarza sakralnego. Po skończeniu szkoły średniej w 1948 roku trafił do Sopockiego Ogniska Kultury Plastycznej gdzie jego nauczycielami byli Witold Frydrych, Władysław Lam, Stanisław Wójcik. Tu rozpoczęła się droga artystyczna. Kolejnym etapem  edukacji była PWSSP w Sopocie gdzie uczył się u Studnickiego, Wodyńskiego i Strzałeckiego, jednocześnie rozpoczęła się wielka przygoda z Marynarką Wojenną. Wraz ze Zbigniewem Litwinem założył pracownię plastyczną w klubie oficerskim w Gdyni. Odbywał liczne podróże na okrętach marynarki wojennej, z których przywoził niezliczone ilości bardzo urokliwych i ciekawych obrazów . Baranowski tworzył ponad 50 lat, w tym czasie miał wiele wystaw indywidualnych, uczestniczył w licznych wystawach zbiorowych. Jego prace są w wielu europejskich muzeach i admiralicjach morskich. Za twórczość artystyczną był wielokrotnie nagradzany i odznaczany.
Bartsch Wilhelm
Wilhelm Bartsch (1871 Kilonia – 1953)
Marynista niemiecki, studiował w Karlsruhe a następnie w Düsseldorfie u Eugena Gustava Dückera. W 1909 roku osiadł w Worpswede, kolonii artystycznej położonej niedaleko Bremy. Wcześniej wiele podróżował po Europie. Malował duże żaglowe łodzie rybackie , rybaków znad Morza Północnego. Jego prace znajdują się w muzeach Bremy i Hanoweru.
Baryłko Mieczysław

Mieczysław Baryłko (1923, Siedlce – 2002, Sopot)
Więzień Pawiaka, obozów koncentracyjnych w Oświęcimiu, Gross Rosen i Flossenbergu. Po wojnie przez krótki czas przebywał w Elblągu. W 1946 roku przyjechał do Sopotu, gdzie rozpoczął studia plastyczne. Malarstwo studiował pod okiem Janusza  Strzałeckiego i  jego asystentki Marii Rostkowskiej . Dyplom uzyskał w 1953 roku, ale już od roku 1950  pracował jako asystent w Pracowni Malarstwa Architektonicznego następnie w Pracowni Rysunku Wieczornego. Zaangażowany był w odbudowę ulicy Długiej i Długiego Targu w Gdańsku. .  Brał udział w warszawskim „Arsenale”. Był malarzem konsekwentnym , programowo realizującym założenia  realizmu. Jego martwe natury do dziś wzbudzają zachwyt. Na uczelni pracował do 1972 roku.  Kulminacją jego artystycznej drogi były studia nad malarstwem dawnych mistrzów. Studia te zaowocowały cyklami : „ Cztery pory roku”, „Zakochani „  i  cyklem biblijnym. Mieczysław Baryłko , emocjonalnie angażował się w sprawy polityczno - społeczne, ale przez całe życie wierny był swoim ideałom. Dziś po latach widać jak ważnym artystą był dla sopockiego środowiska. Jego prace w swoich zbiorach posiada Galeria Drezdeńska.

Bereźnicka-Korczewska Olga
Olga Bereźnicka-Korczewska (1959 Gdańsk)
Jest absolwentką ASP w Poznaniu. Dyplom uzyskała w 2001 roku w pracowni prof. Piotra C. Kowalskiego. Maluje farbami akrylowymi i pastelami, tworzy również tkaniny artystyczne. Tematyka jej prac prawie zawsze zamyka się w cyklach tematycznych. Maluje martwe natury. Jednym z jej ostatnich cyklów jest projekt zatytułowany” Dom Lalek”. Jej prace prezentowane były podczas wielu wystaw indywidualnych i zbiorowych.
Bielefeld Bruno
Bruno Bielefeld (1879 Blumenau /k. Lidzbarka Warmińskiego – 1973 Berlin)
Niemiecki malarz, rytownik i litograf związany z Gdańskiem. Studiował w Szkole Sztuk Dekoracyjnych w Berlinie oraz gdańskiej Szkole Sztuk Pięknych, pod kierunkiem prof. Adolfa Maennchena. Po studiach odbył podróż studyjną po Europie. Był we Włoszech, Francji, Irlandii, Szkocji i Anglii . Zaprzyjaźniony był z Albertem Lipczinskim, z którym studiował w Gdańsku u tego samego profesora. Prawdopodobnie obaj malarze spotkali się przed pierwszą wojną światową w Liverpoolu, gdzie wówczas mieszkał Lipczinski a Bielefeld aktywnie działał wówczas w stowarzyszeniu „Empire Arts Group”. Lipczynski  później wyprowadził się do Sopotu a Bielefeld wyjechał  do Berlina.  Artyści jeszcze długo później utrzymywali kontakt listowny.  Bruno Bielefeld specjalizował się w  malowaniu wedut Starego Berlina i Gdańska, malował również miasteczka położone w Prusach Wschodnich , ale także tworzył klimatyczne ,romantyczne pejzaże. Jego prace znajdują się w muzeach  Berlina,  Monachium oraz w kolekcjach prywatnych w Gdańsku.
Bille Wilhelm

Wilhelm Bille (1864 Kopenhaga - 1908 Kopenhaga )
 Duński malarz marynista. Znakiem rozpoznawczym jego malarstwa są żaglowce zmagające się z morzem podczas sztormowej pogody. Był uczniem swego ojca Carla Bille. Studiował w Królewskiej Akademii Sztuki w Kopenhadze. Jego obrazy często pojawiają się w Domu Aukcyjnym Bruun Rasmussen i osiągają ceny około 2 , 4 tys. euro. W swojej kolekcji posida je ,między innymi muzeum Morskie w Aalborgu.

Blaeu Joan
Joan Blaeu (1596 Alkmar – 1673 Amsterdam)
Amsterdamski kartograf i wydawca. Syn Willema Blaeua niderlandzkiego kartografa, czołowej postaci „złotego wieku”. W 1620 roku został doktorem prawa. Po śmierci swego ojca 1638 roku wraz z bratem Korneliuszem przejął wydawnictwo. Joan Blaeu był oficjalnym kartografem Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej . Największym jego dziełem był Atlas Major (1662-1672) który składał się z około 600 map i liczył od 9 do 12 tomów, w zależności od wersji językowej. Atlas uważany był za najwybitniejsze i najobszerniejsze dzieło kartograficzne wszechczasów. Już nigdy w dziejach kartografii takie dzieło nie zostało opublikowane. W 1672 roku pożar zniszczył oficynę  rodziny Blaeu,  ocalone płyty  trafiły na rynek antykwaryczny i zostały sprzedane na aukcjach.  
Blankwaardt Carl
Carl Blankwaardt (początek XXw.)
Tajemnicza postać w świecie artystycznym, nienotowany w katalogach fachowych. Udało się ustalić, że jego obraz pojawił się na aukcji Domu Aukcyjnego Christie w Amsterdamie, gdzie w 1992 roku uzyskał cenę około 820 dolarów. Obraz nosił tytuł „ Poszukujący gałązek na ścieżce obok rowu”. Prawdopodobnie malarz był samoukiem, zajmował się również projektowaniem mebli i wypalaniem ceramiki.
Boehm Eduard
Eduard Boehm (1830-1890)
Austriacki artysta, specjalizujący się w malowaniu widoków alpejskich i motywów tyrolskich. Jego obrazy często pojawiają się w największych domach aukcyjnych na świecie: Christe, Sotheby ,Dorotheum, Bonhams i osiągają ceny średnio około 5-6 tys. dolarów.
Böhmer Heinrich
Heinrich Böhmer (1852 Düsseldorf - 1930)
Niemiecki pejzażysta. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie w pracowni prof. Eugena Dückera wychowawcy jednego z ojców niemieckiego ekspresjonizmu Fritza Overbeka, oraz jednego z najlepszych polskich marynistów Włodzimierza Nałęcza. Heinrich Böhmer wystawiał W Düsseldorfie i okolicach. Jego prace pokazywane były podczas Wielkiej Wystawy Berlińskiej w 1933 roku. Malował pejzaże leśne, często z widokiem na jezioro. Ciekawie operował światłem tworząc romantyczny klimat obrazu.
Borisovas Roman

Roman Borisovas (1949, Wilno)
Litewski malarz, akwarelista, rysownik. Studia ukończył w wileńskim Instytucie Sztuk Pięknych ( 1973 ). Jest wykładowcą malarstwa w  instytutach  sztuki  w Kłajpedzie i Kaliningradzie. Oddany  całkowicie poza żeglowaniem,  malarstwu. Jego pasją jest  zapisywanie i utrwalanie ginącego świata. Starych kościołów, pałaców, zamków, zaułków Wilna , Kłajpedy, Królewca czy Nidy.  Dziś niejednokrotnie zrujnowanych, zniszczonych i zapomnianych,  stanowiących kiedyś  o świetności tamtych  ziem. Tworzy w trudnej technice akwareli, nie tolerującej pomyłek i korekt, wymagającej wielkiego kunsztu, techniki, opanowania, podejmowania szybkich decyzji,  a poza tym talentu oraz wielkiego smaku artystycznego. Borysovas taki smak posiada i często zaskakuje sprawnym i oryginalnym doborem odpowiedniej  formy i kolorystyki  tych małych dzieł.  Maluje już od ponad 50 lat i od początku w  tej samej technice.  Jeszcze w szkole wykonywał pierwsze szkice zrujnowanego Królewca.   Jego sztuka jest  prosta i rzeczywista , pozbawiona przetworzeń modernistycznych czy abstrakcyjnych. Jest realnym zapisem istniejącej przestrzeni. Oglądając prace Borysovasa, czasami przychodzą mi na myśl obrazy wielkich wedutystów XIX wiecznego Gdańska, którzy w sposób realistyczny odtwarzali architekturę tego hanzeatyckiego miasta. Litewski malarz nawiązuje  klimatem do tamtego malarstwa, podobnie jak oni przed laty, zapisując mijający świat, po którym pozostaną już niebawem jedynie  obrazy stworzone  na papierze.

Borromäus Andreas Ruthart Carl
(1630 Gdańsk - 1703 L`Aquila)
Niemiecki malarz baroku.  Malarstwa uczył się w Gdańsku. W 1659 roku odbył podróż do Rzymu, a w 1663 do Antwerpii ,gdzie wstąpił do cechu malarzy flamandzkich. Współpracował tam z Fransem Snydersem i Wilhelmem van Ehbergiem. Pod wpływem tej współpracy zaczął malować dzikie zwierzęta. Przedstawiał je , w różnych kontekstach, również scen mitologicznych i biblijnych,  w walce jak i w scenach rodzajowych .Malował również ołtarze,  następnie przebywał w Wiedniu, Rzymie i Wenecji. Jego obrazy znajdują się w największych galeriach i muzeach  świata między  innymi  w Ermitażu, Luwrze i  J. Paul Getty Museum w Los Angeles.
Borysowski Stanisław
Stanisław Borysowski (1906 Lwów - 1988 Toruń)
Wychowanek krakowskiej ASP, gruntownie i wszechstronnie wykształcony. Studia malarskie rozpoczął w 1926 roku u prof. Władysława Jarockiego, później kontynuował naukę w pracowni Ignacego Pieńkowskiego i Stanisława Kamockiego pod wpływem, którego był przez pierwsze lata swojej kariery. Studiował jeszcze do 1930 roku w pracowni Teodora Axentowicza. Następnie wyjechał do Włoch oraz Paryża gdzie pod okiem Józefa Pankiewicza spędził jeszcze dwa lata (1933-34). Od 1934 roku należał do Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”. Jeszcze przed wojną wystawiał w Moskwie Tallinie, Rydze, Wenecji, Pittsburghu, Kolonii, Berlinie, Dreźnie, Lipsku, Nowym Jorku. Należał do grona malarzy reprezentujących w sztuce polskiej wyjątkową generację, do której należała cała rzesza wielkich malarzy, kolorystów. Większość z nich osiadła po wojnie w Gdańsku i Krakowie oraz nieliczni w Warszawie. Malował pejzaże, wnętrza oraz martwe natury. Posługiwał się śmiałymi pociągnięciami pędzla z wielką wrażliwością na kolor, światło i fakturę. Po wojnie został asystentem w krakowskiej ASP. Od 1949 roku już jako profesor wykładał malarstwo na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu, a od 1953 roku prowadził pracownię malarstwa na Wydziale Malarstwa w PWSSP w Sopocie. Od 1955 do1964 roku już w Gdańsku pełnił funkcję dziekana Wydziału Malarstwa. Jego wychowankami w Gdańsku byli między innymi: Hugon Lasecki, Zbigniew Ralicki, Ryszard Surajewski. Był współzałożycielem „Grupy Toruńskiej”(1958r.) Jego styl malowania na początku lat sześćdziesiątych zaczął zmieniać się, dalej z dużą wrażliwością na kolor i ekspresją w warstwie emocji i przemyśleń coraz bardziej zbliżał się do abstrakcji. Swoje obrazy po wojnie wystawiał w Danii, Stanach Zjednoczonych, Indiach, Rumunii, Austrii, Francji. Prace Borysowskiego posiadają muzea w Warszawie, Poznaniu, Gdańsku, Bydgoszczy, Toruniu, Olsztynie oraz w Moskwie i Kolonii.
Braun Georg, Hogenberg Frans
Frans Hogenberg (1538 Mechelen – 1590 Kolonia)
Rytownik, grawer i wydawca, na początku kariery pracował w Antwerpii gdzie był najważniejszym wspólnikiem Abrahama Orteliusa w przygotowaniu wydania Theatrum Orbis Terrarum. Po opuszczeniu Antwerpii z powodu zamieszek politycznych i religijnych osiadł w Kolonii, gdzie pracował jako rytownik i wydawca. Jego największym dziełem był 6-tomowy atlas widoków i planów miast całego świata Civitates Orbis Terrarum, który stworzył wraz z Georgem Braunem. Innym kartograficznym przedsięwzięciem Hoenberga był pierwszy atlas drogowy Europy Itinerarium Orbis Christiani z 84mapami, publikowany w kilku wydaniach począwszy od 1579 roku.

Georg Braun (1541 kolonia – 1622 Kolonia)
Geograf, wydawca,  kanonik, dziekan kościoła  św. Maria ad Gradus w Kolonii, autor tekstu do 6- tomowego atlasu widoków i planów miast świata. Wspólnie z Fransem Hogenbergiem zredagował między 1572 a 1618 rokiem atlas Civitates Orbis Terrarum, który zawiera 549 perspektyw i widoków z lotu ptaka  miast całego świata. W tworzeniu poszczególnych tablic uczestniczyli również : Simon van den Neuwel, Georg Hoefnagel, Daniel Fresse, Heinrich Rantzau oraz Jacob van Deventer, Sebastian Münster i Johannes Stupf. Atlas zawiera 19 widoków polskich miast między innymi Gdańsk.
Brinkmann Hans
Hans Brinkmann (1880 - 1920)
Niemiecki malarz, marynista. Malował widoki portowe, cumujące do nabrzeży barki, holowniki, kutry oraz stocznie. Przeważnie tworzył w hamburskim porcie. Swoje obrazy malował w technice impastowej, grubo nakładał farbę tworząc głęboką fakturę, uzyskiwał dzięki temu dużą dynamikę komponowanych scen.
Bruck Albrecht
Albrecht Bruck (1874 Lubań -1964 Berlin - Lankwitz)

Niemiecki malarz i grafik, weducista. W swoich akwafortach przedstawiał widoki miast i ich zabytki. Szczególnie lubił miasta portowe Hamburg, Gdańsk, Szczecin ale znane są cykle widoków Norymbergii, Poczdamu, Halle, Salzburga, Malborka, Wrocławia. Kształcił się w szkole kartograficznej i Akademii Sztuk Pięknych  w Berlinie w pracowni prof. Hansa Meyera oraz w drezdeńskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni prof. Eugena Brachta. W 1935 roku osiadł na stałe w Tetlow koło Poczdamu.
Burghardt Gustaw
Gustaw Burghardt (1890 Hamburg – 1970 Hamburg)
Niemiecki malarz, marynista i pejzażysta . Malował przeważnie hamburski port, nabrzeża oraz ruch statków  w kanale portowym. Posiadał dużą wiedzę morską dzięki czemu umiał w sposób bardzo wiarygodny oddać niepowtarzalną dynamikę scen portowych. Często  w podejmowanych  przez artystę tematach obok małych holowników  występują  wielkie transatlantyki oceaniczne. Jego obrazy znajdują się w Departamencie Kultury firmy Hapag Lloyd w Hamburgu oraz pojawiają się w niemieckich domach aukcyjnych.
Buri Max
Max Buri (1868 Burgdorf – 1915 Interlaken)
Szwajcarski malarz, od 1886 roku kształcił się w Monachium pod kierunkiem prof. Karla Rauppa. Szybko jednak został usunięty ze szkoły, jak to określono za brak talentu i lenistwo. W latach1887-89 uczęszczał do prywatnej monachijskiej szkoły Simon Holosy. Następnie studiował w paryskiej Akademii Julian. Jego profesorami byli Williiama-Adolphe Bonguereau i Julies Lefebvre. Przez jakiś czas mieszkał w Bretanii, a następnie po licznych podróżach po Anglii, Holandii, Belgii, Hiszpanii i Północnej Afryce powrócił do Monachium i otworzył swoje studio. W 1898 roku zamieszkał w Szwajcarii w Langnau im Emmental, Lucernie a następnie w Brientz. Max Buri przez dłuższy czas był pod wpływem szkoły monachijskiej, dopiero pod koniec życia, pod wpływem Ferdinanda Hodlera wykształcił swój styl. Malował sceny rodzajowe, martwe natury i portrety.
Busch Arnold
Arnold Busch (1876 GrÜnenplan- 1951 Cismar)
Niemiecki pejzażysta i portrecista. Od 1912 roku był profesorem Państwowej Akademii Sztuk i Rzemiosła Artystycznego we Wrocławiu. Mieszkał w Sokołówce koło Polanicy Zdroju. Jego kariera jako profesora wrocławskiej Akademii zakończyła się przedwcześnie. Złożony protest w sprawie usunięcia z uczelni jego przyjaciela, malarza, profesora Eduarda Kaempffera, zakończył się dla niego fatalnym skutkiem. Musiał sam złożyć podanie o wcześniejsze przejście na emeryturę  z powodu braku porozumienia z resztą grona profesorskiego uczelni. Z jego pracowni wyszedł znany niemiecki marynista Rudolf Priebe. Arnold Busch należał do kolonii artystycznej „Bractwa św. Łukasza” w Szklarskiej Porębie. Po wojnie przeprowadził się do Cismaru położonego nad Zatoką Meklemburską. Wystawiał w Berlinie , Hamburgu, Dortmundzie, Wiedniu i Wrocławiu.
Chartier Alex Charles
Alex Charles Chartier (1894 Paryż – 1957)
Francuski malarz , neoimpresjonista. Przez pewien czas malujący metodą stosowana przez impresjonistów, w historii sztuki nazwaną dywizjonizmem. Szkoła ta rozwinięta i usystematyzowana została w technikę pointylizmu, którą zastosowano w celu oddania bogactwa wrażeń barwnych. Metoda ta polegała na tworzeniu barwnych plam, z kładzionych oddzielnie obok siebie drobnych nieregularnych plamek farby i ograniczaniu palety do czystych barw widma słonecznego. Plamki farby wzajemnie oddziaływujące na siebie, przy patrzeniu na obraz z pewnej odległości łączą się w siatkówce patrzącego oka i wywołują wrażenie intensywnych, świetlistych barwnych plam. Chartier osiedlił się w Avignon, gdzie rozpoczął w 1921 roku karierę malarza. W swojej karierze przechodził również okres fascynacji ekspresjonizmem i abstrakcją. Największe sukcesy odnosił na przełomie lat 20 i 30 XX wieku. Jego prace spotkać można na aukcjach w Nowym Jorku, Norymberdze, Andover (Wielka Brytania) oraz we Francji.
Chlebowski Stanisław

Stanisław Chlebowski (1890 Braniewo-1969 Gdańsk).
Był jednym z niewielu malarzy polskiego pochodzenia, działających przed wojną w Wolnym Mieście Gdańsku. W większości jednak malarze gdańscy należeli do towarzystw niemieckich, ponieważ polskich instytucji sztuki nie było. Po wojnie ich pozycja w Polsce była już zupełnie inna, byli na marginesie życia kulturalnego radząc sobie bardzo różnie, do takich malarzy w Gdańsku należeli jeszcze: Marian Mokwa i Albert Lipczynski. Trochę inną sytuację mieli Marian Bohusz Szyszko i Stanisław Brzęczkowski, którzy po wojnie do Gdańska już nie wrócili. Stanisław Chlebowski studiował architekturę w gdańskiej Wyższej Szkole Technicznej (Politechnika Gdańska) kończąc ją w 1915 roku. Jego nauczycielami malarstwa byli August von Brandis i znany gdański malarz Fritz August Pfuhle. Naukę malarstwa Chlebowski kontynuował w Dreźnie i Berlinie, gdzie uczęszczał do pracowni Lovisa Corintha. W 1921 roku wyjechał do Paryża. Należał do Union Intrnationalen Kunstler z siedzibą w Dusseldorfie oraz do Towarzystwa Zachęt Sztuk Pięknych w Warszawie. Swoje obrazy wystawiał i sprzedawał w Berlinie, Paryżu, Poznaniu i Krakowie. W czasie wojny zniszczeniu uległa cała jego pracownia wraz z dotychczasowym dorobkiem. Chlebowski tworzył pod wpływem francuskich impresjonistów z dużą wrażliwością na światło i harmonię kompozycyjną. Malował gdańskie widoki, pejzaże Wybrzeża i Pomorza, martwe natury, kwiaty, marynistkę, sceny rodzajowe. Jego prace znajdują się w Muzeum Narodowym w Gdańsku. Pochowany został na cmentarzu w Oliwie.

Couché Jacques
Jacques Couché (1750 – 1808)

Francuski rytownik, specjalizujący się w tematyce militarnej.
Crepy Louis
Louis Crepy (ok.1680 – 1759)
Paryski księgarz i rytownik.
Curry Robert Franz
Robert Franz Curry (1872Boston-1955 Riederau /Ammerssee)
Amerykański malarz, pejzażysta. Malował , również portrety i zwierzęta. Studiował na  Harvard Law School. Dążył jednak do zrobienia kariery malarskiej. W 1891 odbył podróż do Europy na studia plastyczne, najpierw do Stuttgartu a następnie do Monachium. Studiował u Heinricha Knirra, Carla Marra, Aleksandra Lizen – Mayera i Ludwika von Lofftza. Pejzaże górskie malował w Bawarii oraz w Alpach Włoskich i Szwajcarskich. Większość jego obrazów powstawała w plenerze. Nakładał farbę grubą impastową fakturą. Malował pod dużym wpływem impresjonistów, dużą wagę przykładał do światła i koloru.
Cybis Jan
Jan Cybis ( 1897 Wróblin, Śląsk Opolski - 1972 Warszawa)
Wielka postać polskiego koloryzmu, malarz, teoretyk sztuki, pedagog. Studia malarskie we Wrocławiu rozpoczął w1919 roku. Studiował u słynnego niemieckiego ekspresjonisty Otto Müllera. Po dwóch latach, przeniósł  się do krakowskiej ASP, gdzie naukę kontynuował w pracowni Józefa Mehoffera, Ignacego Pieńkowskiego oraz Józefa Pankiewicza. W 1924 roku z grupą krakowskich studentów, wśród której byli między innymi : Zygmunt Waliszewski, Józef Jarem, Hanna Rudzka , Józef Czapski, wyjechał na dalsze studia do Paryża, gdzie  przebywał do 1931 roku. W latach trzydziestych został głównym animatorem i ideologiem grupy kapistów przybyłych z Paryża. Rozpoczął wówczas  nową erę nowoczesnej  sztuki polskiej.  Wraz ze swoimi przyjaciółmi  chciał dać początek wielkiej reformie w systemie kształcenia  polskich artystów.  Wojna przerwała te plany. Dopiero po wojnie zmiany te można było wprowadzić, ale też nie na długo, bowiem rozwój polskiego malarstwa kolorystycznego przerwał w 1949 roku socrealizm.  Po wojnie Cybis został profesorem malarstwa w warszawskiej ASP (1945-50 i 1957-68) i PWSSP w Sopocie (1955 -57).  Malował grubą fakturą,  rzeczywistość głęboko chował  w rozmytej kompozycji. Przeważnie tworzył  martwe natury, pejzaże i akty. Był laureatem nagrody Simona Guggenheima. W 1973 roku ZPAP ustanowił nagrodę jego imienia, która uważana jest za najbardziej prestiżowe wyróżnienie w malarstwie polskim. „Żółta martwa natura”, obraz Jana Cybisa, został namalowany w 1930 roku , w ostatnich miesiącach pobytu malarza w Paryżu. Był to moment kiedy grono polskich kapistów na czele z Cybisem rozstawało się z Józefem Pankiewiczem. Byli jednak już po słynnych dwóch wystawach w 1929 roku w Paryżu (Galeria Zak) oraz wystawie w Genewie (Galeria Moos). W 1931 roku powrócili do Warszawy. Obraz namalowany jest w estetyce początku polskiego koloryzmu.  Prace z tego okresu, prezentowane były na pierwszych dwóch wyżej wspomnianych wystawach, wówczas Jan Cybis sprzedał dwa obrazy, amerykańskiej pisarce  Gertrudzie Stein.  Dzieła z tego najlepszego okresu Jana Cybisa zdarzają się w Polsce bardzo rzadko.
Cześnik Henryk
Henryk Cześnik (1951 Sopot)
Sopocki malarz i rysownik. Gdańską PWSSP ukończył w 1977 roku,  w pracowni prof. Kazimierza Ostrowskiego „Kacha”. Obok profesorów  Władysława Jackiewicza, Macieja Świeszewskiego, Kiejstuta Bereźnickiego i Kazimierza Kalkowskiego należy do najbardziej rozpoznawalnych artystów Wybrzeża. Jest profesorem gdańskiej ASP. Porusza się w świecie malarskiej ekspresji znaczonej symboliką pesymizmu. Swoje prace często maluje na zużytych tekturach, starych papierach czy szpitalnych prześcieradłach. Odwołuje się do kontroli  czasu  nad  życiem. Poza malarstwem Cześnik zajmuje się scenografią, aranżacją wystaw  a także gra w filmach. Wystawiał między innymi w Niemczech, Kanadzie, Danii, RPA, Czechach, Słowacji, Szwecji, Turcji . Jego prace znajdują się w zbiorach muzeów w  Gdańsku ,Warszawie, Dreźnie , Sofii, Moskwie.
Dahlberg Eryk Jons
Eryk Jons Dahlberg (1625 Sztokholm – 1703 Sztokholm)

Szwedzki rysownik, grafik, kartograf, architekt, specjalista w budowie fortyfikacji, oficer, historyk, dyplomata. Wielce utalentowany, przed śmiercią dostąpił zaszczytu nobilitacji do rangi barona i marszałka polnego. Rysunku uczył się we Frankfurcie nad Menem, tam też odbywał studia architektoniczne. Z wojskami Karola Gustawa przebył kampanię polską w randze podpułkownika jako naczelny kwatermistrz.  W1656 roku na jego wezwanie przybył tuż przed bitwą  pod Warszawą. Wtedy właśnie rozpoczął  serię rysunków poświęconych  polskim miastom. Króla już nie zastał w obozie pod Nowym Dworem Mazowieckim. Wyruszył więc w dalszą drogę do Torunia i Fromborka. Poza rysunkami polskich zamków oraz bitew utrwalał również różnego rodzaju wydarzenia, między innymi utrwalił moment składania przez polską magnaterię przysięgi królowi szwedzkiemu na przedpolach Krakowa. Rysunki przywiezione z Polski zostały wydane w wielkiej księdze Samuela Pufendorfa sławiące wojenne czyny króla Karola X Gustawa, wydanej w 1696 roku w Norymberdze.
Dahlberg Per Oscar Gustav
Per Oscar Gustav Dahlberg (1953 Torshälla - Szwecja)
Wrażliwość  Pera  Dahlberga kształtowała się w Eskilstunie (1974 - 75 ) w szkole o profilu  artystycznym. Od 1975 roku artysta kształcił się w Cambridge na wydziale grafiki i ilustracji ,po czym w 1978 roku wstąpił do Royal College of Art w Londynie na wydział ilustracji. W 1982 roku uzyskał stopień doktora filozofii. Największe  sukcesy na arenie międzynarodowej Dahlberg uzyskał za audiowizualne opracowanie prac zwanych diaporamą, polegających na pokazie obrazów połączonych z muzyką. Praca ta pokazywała świat od zarania do katastrofy cywilizacyjnej. Animacja uzyskała wiele prestiżowych międzynarodowych nagród. Prezentowana była wielokrotnie na festiwalach i w telewizjach wielu krajów. Dahlberg jest autorem rysunków do filmu „Romanza”,poświęconego muzyce Chopina. Od 1999 roku artysta przebywa na stałe w Polsce . Urzeczony architekturą i niepowtarzalną atmosferą Wybrzeża maluje i tworzy w Sopocie. Wydał kilka albumów poświęconych między innymi : Gdańskowi , Oliwie, Sopotowi i Paryżowi. Jego grafiki charakteryzują się specyficzną kreską, jest artystą rozpoznawalnym i obdarzonym swobodną wyobraźnią. 

Per Oscar Gustav Dahlberg (1953 Torshalla- Szwecja)

Wrażliwość Pera Dahlberga kształtowała się w Eskilstunie w szkole o profilu artystycznym. Od 1975 roku artysta kształcił się już w Cambridge na wydziale grafiki i ilustracji ,po czym w 1978 roku wstąpił do Royal College of Art w Londynie na wydział ilustracji. W 1982 roku uzyskał stopień doktora filozofii. Największe sukcesy na arenie międzynarodowej Dahlberg uzyskał za opracowanie audiowizualne prac zwanych diaporamą, polegających na pokazie obrazów połączonych z muzyką. Praca ta pokazywała świat od zarania do katastrofy cywilizacyjnej. Animacja uzyskała wiele prestiżowych międzynarodowych nagród. Prezentowana była wielokrotnie na festiwalach i w telewizjach wielu krajów. Dahlberg dał się również poznać jako bardzo wrażliwy artysta na muzykę. Jest autorem rysunków do filmu „Romanza” oddającemu hołd muzyce Chopina. Od 1999 roku artysta przebywa na stałe w Polsce . Urzeczony architekturą i niepowtarzalną atmosferą Wybrzeża maluje i tworzy w Sopocie. Wydał kilka albumów poświęconych między innymi : Gdańskowi , Oliwie, Sopotowi, Paryżowi. Jego grafiki charakteryzują się specyficzną kreską, opracowaną i daną tylko jemu, artyście pochodzącemu ze Szwecji, który ukochał Sopot.

Per Oscar Gustav Dahlberg (1953 Torshalla-  Szwecja)
Wrażliwość  Pera  Dahlberga  kształtowała się  w Eskilstunie w szkole o profilu  artystycznym. Od 1975 roku artysta kształcił się już w Cambridge na wydziale grafiki i ilustracji ,po czym w 1978 roku wstąpił do Royal College of Art w Londynie na wydział ilustracji. W 1982 roku uzyskał stopień doktora filozofii. Największe  sukcesy na arenie międzynarodowej Dahlberg uzyskał za opracowanie audiowizualne prac zwanych diaporamą, polegających na pokazie obrazów połączonych z muzyką. Praca ta pokazywała świat od zarania  do katastrofy cywilizacyjnej. Animacja uzyskała wiele prestiżowych międzynarodowych nagród. Prezentowana była wielokrotnie na festiwalach  i w telewizjach wielu krajów. Dahlberg dał się również poznać jako bardzo wrażliwy artysta na muzykę. Jest autorem rysunków do filmu „Romanza” oddającemu hołd muzyce Chopina. Od 1999 roku artysta przebywa na stałe w Polsce . Urzeczony architekturą i niepowtarzalną atmosferą Wybrzeża maluje i tworzy  w Sopocie. Wydał kilka albumów poświęconych między innymi : Gdańskowi , Oliwie, Sopotowi, Paryżowi. Jego grafiki charakteryzują się specyficzną kreską, opracowaną i daną tylko jemu, artyście pochodzącemu ze Szwecji, który ukochał Sopot.
Detloff Carl Eduard

Carl Eduard Detloff (1804 – 1857)
Jest malarzem gdańskim, bardzo słabo znanym.  Przez jakiś czas mieszkał i tworzył w Gdańsku, ale malował również w Danii i Szkocji. Wiadomo również o jego wystawie w Kilonii.  Przed wojną , Muzeum Miejskie  w Gdańsku posiadało kilka jego prac ( akwarele , rysunki oraz  zaginione obrazy olejne, „ Latarnia morska w Gdańsku” i „ Widok na Długie Pobrzeże” ). Na wystawie ”Gdańsk w Rysunkach i Akwarelach XIX wieku”, która odbyła się w 1979 roku,  (Muzeum Narodowe w  Gdańsku) prezentowane były  dwa widoki Gdańska, tusze: „Latarnia morska w Nowym Porcie” i „Przystań w Nowym Porcie”. Obie prace nawiązują do romantycznego charakteru malarstwa Detloffa. Znany jest również olejny obraz, który posiada  Centralne Muzeum Morskie, „Bryg w sztormie”. Natomiast w kolekcji prywatnej Andrzeja Walasa znajdują się dwa pejzaże. Opisywany w artykule ”Carl Detloff- gdański romantyk” - „Łódź wiosłowa z zamku Kronborg”,  namalowany w 1855 roku , przedstawiający  północne wybrzeże  Zelandii u stóp zamku Kronborg  i prezentowany wyżej - „Łódź podczas sztormu na zachodnim wybrzeżu Anglii”. Obie prace charakteryzują się pewnym podobieństwem, które tworzy nostalgiczny , romantyczny nastrój przepełniony trwogą.  Zbliżający  się sztorm, czarne, gęste chmury,  spienione grzbiety fal, wicher,  wywołuje lęk wśród rybaków znajdujących się na łodzi. Widać, że malarz musiał mocno być związany z Gdańskiem,  bowiem portem macierzystym drugiej łodzi jest „Danzig”, wskazuje na to napis na rufie. Przypomnę, że scena ma miejsce u zachodnich wybrzeży Anglii.  Ten dramatyczny nastrój , charakterystyczny dla XIX- to  wiecznego  marynistycznego malarstwa,  możemy zaobserwować u  takich mistrzów pędzla jak  Iwan Konstantinowicz  Ajwazowski , Caspar David Friedrich, William Turner, czy w słynnym obrazie innego gdańszczanina Eduarda Hildebrandta „Burza na morzu” z 1852 roku. Trudno  Carla Detloffa  porównywać do  mistrzów światowego malarstwa lecz jego marynistyczne sceny dzięki dużemu talentowi  silnie  oddziaływają  na wyobraźnię i niewątpliwie stanowią  mało znany motyw gdańskiej sztuki.

Dill Ludwig
Ludwig Dill (1848 Gernsbach, Badenia - 1940 Karlsruhe)
Ceniony artysta niemiecki, realista, malował nastrojowe krajobrazy morskie, rybaków, statki, łodzie i mariny. Jego malarstwo odznaczało się regularną kompozycją i stonowanym kolorem. Początkowo studiował architekturę w Stuttgarcie(1872-73), następnie malarstwo w akademii monachijskiej pod kierunkiem Otto Seitza i Karla T. von Pilatyego. Uczęszczał też do szkoły Adolpha Liera. W1874 roku przebywając we Francji uległ wpływom malarstwa barbizończyków. Często podróżował. W latach 1878- 93 przebywał na wyspie Chioggi koło Wenecji. W1894 roku został przewodniczącym ugrupowania „Monachijska Secesja”, w tym samym roku osiadł w Dachau. Razem z Adolfem Hölzerem i Arturem Langhammerem dołączył do Fritza von Uhdego i Carla Bantzera założycieli kolonii artystów „Neu Dachau”, którą w większości stanowili pejzażyści. W tym czasie Dill zafascynowany był surową, tajemniczą przyrodą mokradeł i bagien Bawarii. Zupełnie zmienił sposób malowania, ograniczył paletę kolorów. W 1899 roku został zaangażowany jako profesor malarstwa w Karlsruhe. Po kilku latach ponownie powrócił do malowania mocno stylizowanych, stonowanych kolorystycznie nadmorskich motywów.
Dobrowolski Tadeusz
Tadeusz Dobrowolski (1899 Nowy Sącz - 1984 Kraków)
Historyk sztuki, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności. Autor trzytomowej publikacji „ Nowoczesne malarstwo polskie”. Wielka postać, znawca sztuki polskiej. W latach 1949-1954 był dyrektorem Muzeum Narodowego w Krakowie. Studiował na wydziale filozofii UJ oraz w krakowskiej ASP. Studia kontynuował również w Austrii, Francji , Włoszech, Niemczech , Belgii i Holandii. Był w gronie krakowskich uczonych aresztowanych 6 listopada 1939 r. Malarstwem zajmował się w latach dwudziestych, malował wówczas pejzaże. Jeszcze w czasie wojny utrzymywał się z malowania portretów.
Dubois Jules
Jules Dubois (1888 – 1958)
Brak danych
Dwurnik Edward
Edward Dwurnik (1943 - Radzymin)
Studiował w warszawskiej ASP w pracowni prof. Krystyny Łady Studnickiej. Dyplom obronił w pracowni prof. Eugeniusza Eibischa w 1970 roku. Studiował również rzeźbę. W1965 roku pod wpływem prac Nikifora Krynickiego zaczął malować trwający do dziś cykl „Podróże autostopem”.  Przedstawia w nich swoisty portret miasta, malowany z lotu ptaka, na który składają się charakterystyczne motywy architektoniczne danej miejscowości  jak i jej charakter społeczno – obyczajowy. Artysta był wielokrotnie nagradzany w kraju i zagranicą . Brał udział w Documenta7 w Kassel w 1982 r., Nouvelle Biennale de Paris  w 1985 r. i w 19 Biennale Sztuki w Sao Paulo w 1987r. Poza malarstwem uprawia rysunek, collage, grafikę warsztatową i użytkową. Tworzy plakaty przeważnie swoich wystaw indywidualnych.
Dzierzencki Eugeniusz

Eugeniusz Dzierzencki (1905 Warszawa - 1990 Sopot)
Jeden z niewielu polskich marynistów, który całkowicie i bezgranicznie poświęcił się tematyce morskiej. Wciąż nie doceniany, z wielkim dorobkiem artystycznym , w wielu fachowych publikacjach dotyczących polskiego malarstwa marynistycznego, pomijany. Malował kutry rybackie przy brzegu, w zatoce i na morzu otwartym. Na jego obrazach można zobaczyć kaszubskie łodzie rybaków przybrzeżnych „Pomeranki”, które już dawno zniknęły z wód Zatoki Gdańskiej. Malował również statki i okręty na redzie, ale także porty, nabrzeża, ludzi morza oraz urokliwe plaże i urwiste brzegi. Czasami krytycy malarstwa z lat 50-tych, na które przypada duża aktywność Dzierzenckiego, porównywali jego pejzaże morskie , do pejzaży francuskich impresjonistów. W latach 1924-1925 studiował w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowni prof. Władysława Skoczylasa i prof. Miłosza Kotarbińskiego. Był jednym z tych polskich marynistów, który w połowie lat trzydziestych zaczął przyjeżdżać nad polskie Wybrzeże. Bywał w Karwi, Jastrzębiej Górze, Lisim Jarze , a w Kuźnicy i Jastarni urządzał dla wczasowiczów wystawy swoich obrazów. Po wojnie zamieszkał w Sopocie. W połowie 1945 roku wraz z grupą plastyków przybyłych na Wybrzeże, do której należeli między innymi : Ignacy Klukowski, Antoni Suchanek, Maksymilian Kasprowicz organizował gdyński oddział Związku Polskich Artystów Plastyków . Uczestniczył w życiu artystycznym Trójmiasta, ale nie należał, tak jak wielu innych do grupy malarzy skupionych wokół szkoły sopockiej, która wówczas stanowiła o sile wybrzeżowego malarstwa. Uczestniczył w wielu wystawach marynistycznych. Jego obrazy znajdują się w muzeach gdańskich oraz w zbiorach prywatnych kolekcjonerów w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Japonii, Szwecji, Norwegii, Danii, a także Holandii i Austrii.

Eibisch Eugeniusz
Eugeniusz Eibisch (1896 Lublin-1987 Warszawa)
Jak mówił największy  wpływ na jego twórczość , poza XVI wiecznymi mistrzami, mieli  impresjoniści i sam Paul Cezanne. Dlatego pewnie swoje malarstwo, tak jak oni oparł na tworzeniu ciągu kulistych plam.  Za pomocą dotknięć pędzla, tworzył odrębną fakturę w połączeniu dającą obraz pokryty jakby lekką mgiełką.  W 1912 roku studia rozpoczął w krakowskiej  pracowni Jacka Malczewskiego i Wojciecha Weissa, którego do końca życia uważał za swojego mistrza. Studia ukończył w 1920 roku. Wystawiał w Towarzystwie Artystów Polskich" Sztuka", po czym wyjechał w 1922 roku jako stypendysta rządu francuskiego do Paryża. Dużą rolę w jego karierze odegrał Leopold Zborowski , paryski marszand a zarazem przyjaciel, który wcześniej odkrył Modiglianiego. Talent Eibischa we Francji rozkwitł, wzbudzał duże zainteresowanie krytyki i kolekcjonerów. Przed samą wojną artysta powrócił do kraju, by objąć katedrę rysunku ogólnego w krakowskiej ASP. W czasie wojny malarz ukrywał się z życzliwą pomocą Karola Zolicha, krakowskiego miłośnika sztuki. Te najtrudniejsze chwile swojego życia przetrwał malując  wspaniałe martwe natury. Po wojnie Eibisch objął stanowisko rektora ASP w Krakowie, ale już po trzech latach przeniósł się do Warszawy. Był świetnym nauczycielem. Tak wspomina go malarka krakowska Janina Kraupe-Świderska „…Za Weissem, u którego studiował , powtarzał przy korekcie:” na kolana przed naturą”, poza tym bardzo się wzruszał, jeśli odczuł, że student ma jakieś głębsze przeżycia przy malowaniu. On to bardzo dobrze odbierał. Zwracał uwagę na kolor, także na całość obrazu. Niekiedy rysowaliśmy. Eibisch przyglądał się rysunkowi i umiał w nim znaleźć coś interesującego. Rysunek musiał być bardzo wrażliwy na światło i na ten jego aspekt, który wynika z poczucia koloru. Nigdy nie mógł być „sztywny”.. .” Eibisch zrewolucjonizował krakowską Akademię, wniósł do niej francuskie malarstwo, nowoczesną sztukę. W1948 roku włączył się we współorganizację Kongresu Intelektualistów w Obronie Pokoju, który odbył się we Wrocławiu. Dzięki jego inicjatywie wziął w nim udział Pablo Picasso. Należał do malarzy , którzy włączyli się w nurt malarstwa realizmu socjalistycznego. Po przejściu na emeryturę zamieszkał w Kalabrii i na Sycylii. Otrzymał wiele nagród w tym prestiżową Nagrodę Fundacji Solomona R. Guggenheima. W 1985 roku powrócił do kraju.
F. Kaleta
F. Kaleta - początek XX w.
Brak danych
Fedkowicz Jerzy
Jerzy Fedkowicz (1891 Stefanówka na Podolu-1959 Kraków)
 Był malarzem, który pozostawił po sobie dobre wspomnienia , czasami urastające do legendy. Należał do tych malarzy, którzy dbali o swój wygląd, zawsze starannie ubrany, o nienagannych manierach. Pochodził z bardzo dobrej rodziny, wychowywał się na Podolu, tłumaczy to trochę jego niepokój wobec gór, których prawie nigdy nie malował. Rozmawiał w kilku językach, grał na fortepianie i skrzypcach. Studiował w Moskwie prawo, jednak w 1910 roku zaczął uczęszczać na kursy rysunku do Iwa Bolszakowa i rok później do K. Juona pejzażysty o impresjonistycznych tradycjach. W 1914 roku wstąpił w Petersburgu do Rządowej Szkoły Zachęty Sztuk Pięknych, kształcąc się u Lanssere`a i Konstantina Sobowa. W tym czasie przyłączył się do moskiewskich dekadentów o poglądach skrajnie idealistycznych, gdzie prym wiódł Michał Wrubel, Borisow Musatow i Sierow. Po krótkim pobycie w Legionach, w 1915 roku powrócił do Krakowa i zapisał się w ASP do pracowni Wojciecha Weissa . W 1918 roku przystąpił do formistów, a następnie w trzy lata później wyjechał do Paryża, jednocześnie w latach 1918-1931 prowadził w Krakowie prywatną szkołę malarstwa Ludwiki Mehofferowej. Był zaprzyjaźniony z jej mężem Józefem i całą jego rodziną. W1926 roku przystąpił do ugrupowania „Jednoróg”, był to czas powolnego zbliżania się do kapistów, i jednocześnie wielu twórczych niepokojów. Wraz Henrykiem Gotibem, Janem Hrynkowskim , Tymonem Niesiołowskim, Zbigniewem Pronaszką, Zygmuntem Radnickim, założył grupę „Awangarda”. Po dwóch latach kolejną, "Nowa Generacja” by w końcu w 1934 roku przystąpić do ugrupowania „Zwornik.” Fedkowicz uważał jednak, że wszystkie kierunki w sztuce są ważne. Twierdzł, że nie orientacja jest ważna, lecz osobowość artysty, jego talent, wiedza a zwłaszcza suma prawd do przekazania oraz rodzaj poszukiwanych wartości. Był malarzem, który bardzo wysoko cenił polską sztukę:..” Częste wyjazdy za granicę umożliwiły mi dokładne poznanie arcydzieł wszystkich galerii europejskich, co przekonało mnie o dużych wartościach naszego malarstwa okresu międzywojennego (niewątpliwie najlepszego w Europie poza Francją), w związku z czym uważam, że mamy wszelkie dane po temu, aby szukać własnych dróg i odrębnego wyrazu w sztuce nie negując oczywiście osiągnięć malarstwa obcego…” Jerzy Fedkowicz mimo wyraźnych podobieństw nie należał do kapistów, co pozwoliło mu zachować pewną odrębność. Do końca pozostał uczniem Weissa , którego jak przystało na dobrego ucznia, przerósł przynajmniej jeżeli chodzi o głębię podejmowanych zagadnień. Po 1945 roku, wykładał w krakowskiej ASP, w której pełnił funkcję dziekana i prorektora. Brał aktywny udział w ruchu wystawienniczym, dalej podróżował po Europie i dużo wystawiał. Malował akty, martwe natury, pejzaże i portrety.
Fischer Helma
Helma Fischer (ok. 1860 - ok. 1930)
Autorka wielu grafik śląskich. Mieszkała w Oleśnicy. Jej biografia jest bardzo mało znana, jednak jej prace znajdują się w wielu muzeach śląskich, między innymi w Muzeum Narodowym we Wrocławiu. Należała do Stowarzyszenia Artystek Śląskich. Prawdopodobnie studiowała w Akademii Sztuk i Rzemiosła Artystycznego we Wrocławiu. Podróżowała po całej Europie, stąd znane są jej grafiki z Pomorza, Gdańska, Elbląga, Hamburga i Szwajcarii. Jej prace są delikatne, przedstawiają zabytki miejsc w których bywała, szczególnie lubiła subtelnie wkomponowywać w obraz drzewa oraz okoliczną roślinność. Wiele jej prac zostało wydanych na kartach pocztowych. Tworzyła  również ekslibrysy.
Gabali Alfred
Alfred Gabali (1886 - 1960 Hamburg)
Lata spędził na morzu, jako marynarz na żaglowcach, później jako oficer na okrętach w końcu jako oficer na statkach. W 1923roku osiadł w Hamburgu, gdzie zainteresował się malarstwem. Ostatnie lata przed II wojną światową  ze względu na zapatrywania polityczne , spędził w Holandii, gdzie po wybuchu wojny, ukrywał się  aż do jej zakończenia. Po wojnie wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie dalej malował.  Jego malarstwo marynistyczne przysporzyło mu wiele chwały, podobało się, zdobywał  wiele nagród.  W sposób perfekcyjny umiał  oddać potęgę morza, malowanego w różnych warunkach pogodowych i o różnych porach dnia.
Gasiński Jan
Jan Gasiński (1903 Wólka Grodziska – 1967 Gdynia)
Na przełomie lat dwudziestych i trzydziestych XX wieku studiował historię sztuki w Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie. Wystawiał od 1928 roku, głównie na Wybrzeżu .W 1930 roku osiedlił się w Gdyni, gdzie wystawiał również w „Galerii Morskiej” Mariana Mokwy. Należał do organizatorów życia artystycznego miasta. W 1937 roku wraz z Maksymilianem Kasprowiczem i Marią Zabłocką uczestniczył w zakładaniu Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków . W czasie wojny przebywał w ZSRR oraz Warszawie, gdzie odbyła się jego konspiracyjna wystawa. Po wojnie kierował w Gdyni pracownią graficzną Jednostki Informacji i Propagandy Wojska Polskiego. Do jego zespołu należeli wówczas absolwenci gdyńskiej prywatnej szkoły plastycznej Wacława Szczeblewskiego : Kazimierz Ostrowski, Maksymilian Kasprowicz, Elżbieta Szczodrowska, Edmund Pietkiewicz i Józef Łakomiak. W1949 roku Gasiński otrzymał nagrodę plastyczną Gdyni i wpisał się w obowiązujący wówczas nurt plastyki socrealistycznej. Malował przede wszystkim pejzaże morskie, prace robotników portowych i stoczniowców oraz sceny z życia rybaków i ich łodzie. Brał udział w wielu wystawach marynistycznych. Zaliczany jest do czołówki polskich powojennych marynistów obok takich malarzy jak : Marian Mokwa, Antoni Suchanek, Henryk Baranowski czy Eugeniusz Dzierzencki. Jego prace znajdują się w Muzeum Narodowym w Gdańsku, Muzeum Miasta Gdyni i Centralnym Muzeum Morskim.
Gause Wilhelm
Wilhelm Gause (1853 Krefeld – 1916 Stein )
Studia rozpoczął w 1871 roku u prof. Eduarda von Gebhardtsa z Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie . Następnie studiował w Wiedniu. Na stałe mieszkał w Stein nad Dunajem. Malował pejzaże oraz sceny rodzajowe, przedstawiające między innymi wielkie wiedeńskie bale . Był także doskonałym rysownikiem. Jego obrazy w swoich zbiorach ma wiele austriackich muzeów.
Geppert Eugeniusz
Eugeniusz Geppert (1890 Lwów-1979 Wrocław).
Studiował w krakowskiej ASP pod kierunkiem Jacka Malczewskiego. Dyplom uzyskał w1920 roku. Na początku swojej kariery artystycznej malował pod wpływem Piotra Michałowskiego, Józefa Chełmońskiego i Juliusza Kossaka. Ulubionymi tematami jego obrazów były konie, wyścigi konne, polowania i sceny batalistyczne. Geppert kilkakrotnie przebywał w Paryżu. W 1931 roku przystąpił do ugrupowania artystycznego „Zwornik”, które powstało z potrzeby bardziej praktycznej niż ideowej. Założycielami ugrupowania byli Stanisław i Kasper Pochwalscy, Emil Krcha i Kazimierz Rutkowski. Do „Zwornika” należało wielu kapistów. Zapewne dzięki swoim pobytom w Paryżu i kolegom z ugrupowania, Geppert unowocześnił swoje malarstwo, wprowadzając elementy koloryzmu. Był kontynuatorem paryskiego malarstwa opartego na doświadczeniach impresjonistów. Często, później wytyczał nowe drogi, poszukując niekonwencjonalnych rozwiązań artystycznych i świeżego stylu malowania. Po wojnie zamieszkał we Wrocławiu, gdzie oddał się organizacji Wyższej Szkoły Plastycznej, której był pierwszym rektorem. W 2008 roku akademii wrocławskiej nadano im. Eugeniusza Gepperta.
Górecki Wojciech
Wojciech Górecki (1959 Gdańsk Oliwa)
W 1989 roku ukończył  gdańską PWSSP w pracowni prof. Włodzimierza Łajminga na wydziale  malarstwa i grafiki. W pewnym sensie jest kontynuatorem dawnej szkoły malarstwa sopockiego, charakteryzującego się między innymi doskonałą paletą kolorów. Malarstwa mającego swój początek  w Paryżu u jego  największego autorytetu Władysława Podkowińskiego. Górecki jest realistą o spojrzeniu na rzeczywistość z lekkim zabarwieniem nuty postimpresjonistycznej. Maluje pejzaże, hołdując zasadzie szkoły Jana Stanisławskiego, tworząc je prawie zawsze w plenerze. Może dlatego jego obrazy poruszają wyobraźnię  i są tak zmysłowe. W sposób emocjonalny oddają  piękno natury. Maluje pejzaże nadmorskie, wydmy, plaże , kaszubskie pola i łąki, ale także żuławskie mokradła i szuwary.  Specjalizuje się  również w grafice oddając klimat nabrzeży portowych , starego Gdańska i jego uliczek. Jego obraz „Marcowe stogi” został nagrodzony w konkursie Art  Renewal Center w USA, który przywraca  wysokie standardy sztuki malarskiej.
Graf Gerhard
Gerhard Graf (1883 Berlin-1960 Sztokholm lub Berlin ?)
Od 1902 roku studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie u znakomitego malarza prof. Hermana Eschke, który wykształcił między innymi Louisa Douzettea . Gerhard Graf był również bardzo zdolnym uczniem profesora. Malował głównie Berlin jego place, ulice, mosty, był malarzem architektury. Wiele podróżował. Bywał w Paryżu, Wenecji, Gdańsku czy Królewcu. Pozostawił po sobie wiele wspaniałych obrazów dokumentujących architekturę tych miast. Do ulubionych tematów Grafa należały również porty. Jest jednym z niewielu malarzy, który na swoich obrazach uwiecznił tolkmickie lomy. Jego obrazy od czasu do czasu pojawiają się na europejskich aukcjach sztuki, osiągając ceny około 3-4 tys. dolarów.
Greth Julius

Julius Greth (1824, Bydgoszcz–1903, Heidelberg)
Ukończył studia malarskie w Królewcu u prof. Karla Ludwiga Rosenfelda. W Gdańsku zamieszkał w 1851 r., ale już rok wcześniej wystawiał swoje prace na wystawie Towarzystwa Przyjaciół Sztuki. Od 1854 r. przygotowywał album obejmujący 20 gdańskich litografii. Album ukazał się w 1858 r., w wydawnictwie gdańszczanina Theodora Bertlinga. W 1864 r., w drugim wydaniu uzupełnił zbiór o siedem kolejnych litografii.

Grott Teodor
Teodor Grott (1884 Częstochowa – 1972 Kraków)
Studia artystyczne odbył w latach 1904-1908 w  krakowskiej ASP pod kierunkiem prof. Floriana Cynka i prof. Leona Wyczółkowskiego, który w pewnym sensie uważał go za swojego spadkobiercę. Swój warsztat malarski doskonalił we Włoszech, Londynie i Paryżu. W 1912roku ponownie powrócił do Włoch tym razem na Sycylię. Najsilniejszy wpływ na jego malarstwo wywarł  Leon Wyczółkowski, szczególnie widać to w jego pracach graficznych. Teodor Grott malował: portrety, akty, martwe natury, kwiaty, pejzaże. Lubił  tworzyć barwne litografie , przedstawiając na nich starą architekturę oraz wnętrza kościołów. Inspirował się  krajobrazem  południowej Francji i Włoch. Czynnie uczestniczył w artystycznym życiu Krakowa, pełniąc różne funkcje w towarzystwach przyjaciół  sztuki. Wraz żoną w okresie międzywojennym prowadził firmę zajmującą się projektowaniem i wytwarzaniem kilimów.
Guba Rudolf
Rudolf Guba (1884 Hamburg - 1950 Monachium)
Niemiecki pejzażysta i marynista ,prawdopodobnie pochodzenia czeskiego, malujący z zacięciem impresjonistycznym. Charakterystycznym motywem jego prac jest światło padające na kolorowe żagle łodzi rybackich, ale dominującym kolorem jego obrazów są brązy. Lubił malować sceny na Łabie i kutry wracające z połowów na Morzu Północnym. Większość jego prac powstała w okolicach Hamburga , Bremerhaven i Cuxhaven. Część życia spędził jednak daleko od morza w Monachium. Jego obrazy na polskim rynku antykwarycznym pojawiają się rzadko i osiągają ceny około 4-6 tys. złotych.
Hafner Carl
Carl Hafner (1814 – 1873)
Niemiecki pejzażysta, przedstawiciel malarstwa realistycznego. Przeważnie malował widoki przyrody: las , skały, góry , urwiska, polany, ale także zwierzęta, krowy podczas wypasu czy dziki w lesie. Większość obrazów powstała w technice olejnej ale zdarzają się akwarele i gwasze. Jego obrazy pojawiają się w w domach aukcyjnych: Nagel i Sotheby.
Handke Friedrich
Hayder Fryderyk Antoni

Fryderyk Antoni Hayder (1905 Przemyśl - 1990 Gliwice).
Studiował w krakowskiej ASP pod kierunkiem Józefa Mehoffera, Xawerego Dunikowskigo i Jana Wojnarskiego. Studia z wyróżnieniem ukończył w 1932 roku po czym przeniósł się do Warszawy, gdzie w 1937 roku prace swoje wystawiał w Zachęcie. Jego malarstwo wywodzi się z konwencji postimpresjonistycznego koloryzmu, jednak przez całe życie w jego twórczości ścierały się dwie tendencje, intelektualno- konstruktorska i emocjonalno- ekspresyjna. W pewnym okresie pojawiły się również tendencje postkubistyczne kierujące go w stronę Picassa i Braque’a. W jego obrazach spotykamy szczególnie skomplikowany układ stosunków przestrzennych, tworzących monumentalne kompozycje figuralne. Charakteryzuje je specyfika architektury obrazu zbudowana za pomocą siatki linearnej, która określa zgeometryzowanie formy przedmiotów i tworzy przestrzeń. Czas wojny Hayder spędził w Warszawie gdzie dalej tworzył. W czasie powstania jego mieszkanie wraz z całym dorobkiem artystycznym uległo spaleniu. Po wojnie włączył się w odbudowywanie życia artystycznego na Śląsku. Jego prace można oglądać w muzeach Gliwic, Bytomia i Przemyśla.

Heidingsfeld Fritz
Fritz Heidingsfeld (1907 Sopot – 1972 Heroldsberg)
Zaliczany do czołówki malarzy Wolnego Miasta Gdańska. Był studentem prof. Fritza Augusta Pfuhle  na Wydziale Architektury  Gdańskiej Technologische Hochschule (1926-29). Malarstwo studiował również w Akademii Drezdeńskiej. Często wyjeżdżał na plenery malarskie. Malował na szkle oraz projektował gobeliny. Należał do stowarzyszenia malarzy gdańskich „Die Kogge”. Jego szkic  gobelinu  „ Winobranie” zaprojektowanego  dla wytwórni gobelinów, pokazywany był  w 1942 roku jako obraz na Wielkiej Wystawie Sztuki Niemieckiej w Monachium.
Heinrich Graf von Luckner

Heinrich Graf von Luckner – 1891, Kołobrzeg – 1970, Monachium

Pochodził z pruskiej rodziny szlacheckiej. Młodzieńcze lata spędził na Pomorzu. W roku 1919 rozpoczął studia  malarskie na Wydziale Architektury Wyższej Szkoły Technicznej w Gdańsku. W świat poważnej sztuki wprowadzał go profesor gdańskiej uczelni, znakomity niemiecki malarz Fritz Pfuhle. Już do końca życia  w malarstwie Lucknera dało się odczuć rękę profesora. Szczególnie w obrazach przedstawiających siłę i potęgę koni. Później, jeszcze  na początku lat 20-tych wieku XX,  Luckner studiował w Dreźnie u wybitnego niemieckiego malarza Ludwika von Hofmanna, malarza Jugendstilu - niemieckiej secesji.  Pomimo jego dobrego pochodzenia i znajomości z wieloma nazistowskimi artystami , niektóre jego prace po roku 1933 zaliczone zostały do sztuki ”zdegenerowanej”, między innymi portret niemieckiego ekspresjonisty Maxa Pechsteina. Nie przeszkodziło to jednak w odbyci półrocznych studiów w rzymskiej Willi Massimo (1942), będącej wielkim wyróżnieniem i nagrodą dla niemieckich artystów. Wojna pozostawiła w sztuce Lucknera niezatarte ślady. W roku 1949  malarz został profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie, a  na emeryturze osiadł w Monachium. Tu rozpoczął ostatni etap swojej artystycznej pracy, już do końca życia oddał się malarstwu portretowemu. Jego wcześniejsza twórczość, niekiedy porównywana była do malarstwa Hansa von Maréesa wybitnego niemieckiego malarza wywodzącego się ze starej francusko- holenderskiej szlachty. Luckner tak jak on sięgał  do mitologicznych motywów, traktując je jako wyraz niespełnionej tęsknoty za ideałami ludzkiej egzystencji. Jego malarstwo emanuje idyllicznym spokojem i odprężeniem. Artysta przedstawia  sielankowy świat, w którym ludzie  poszukują swojej drogi i czują się z tym dobrze. Życie jest piękne i wartościowe. Motywy zabitych zwierząt przedstawia jako symbol zmarnowanego życia.  W powojennej twórczości artysta sięga do okropieństw wojny, często pojawia się motyw galeonu, okrętu niosącego śmierć, którym stała się Europa.  Ponure, ciemne obrazy, wywołują duże emocje  i są pewną przestrogą przed ludzką agresją. W Polsce Heinrich Graf von Luckner pomimo ścisłych związków z Kołobrzegiem, gdzie się urodził i Gdańskiem, gdzie studiował  jest nadal bardzo słabo znany.

Hellingrath Berthold Frantz
Berthold Frantz Hellingrath (1877 Elbląg – 1954 Hanower)
Wybitny gdański akwaforcista, znany wedutysta, autor niezliczonej ilości rysunków, gwaszy, akwarel, akwafort, akwatint, litografii oraz obrazów olejnych. Urodzony w rodzinie elbląskiego krawca. Matka pochodziła z Królewca a ojciec z Gryfic. W 1882 roku wraz z rodzicami przeprowadził się do Gdańska. Do Elbląga powrócił po 20 latach, gdzie powstało bardzo wiele ciekawych prac, jednak większość z nich zaginęła podczas działań wojennych. Prace dotyczące motywów elbląskich są dziś wielką rzadkością. Pierwszymi nauczycielami małego Bertholda byli znani gdańscy malarze Wilhelm August Stryowski, Bernhard Sturmhöfel oraz berlińczyk Frido Badt. Wielką rolę w jego edukacji artystycznej odegrał inny gdański malarz Arthur Bendrat, późniejszy przyjaciel, który namówił go na studia w Królewskiej Szkole Rzemiosł w Dreźnie. Hellingrath studiował jeszcze w Monachium oraz ponownie w Dreźnie w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych u znanych malarzy , profesora Carla Bantzera i Gottharda Kühla. W tym czasie Hellingrath przyjaźnił się z innymi malarzami malującymi Gdańsk, Fritzem Pfuhle oraz Alfredem Scherresem. Z Fritzem Pfule odbył nawet , służbę wojskową w Cesarskiej Stoczni w Gdańsku , polegała ona na malowaniu gdańskich pejzaży. Obrazy służyły do wyposażania pomieszczeń na okrętach wojennych. Wojna oraz ciężkie czasy, zmusiły artystę do szukania możliwości utrzymania niedawno założonej rodziny. Hellingrath dużo wystawiał, przede wszystkim zajmował się grafiką , malowaniem portretów oraz projektowania banknotów i znaczków Wolnego Miasta Gdańska. W 1925 roku wraz z żoną opuścił Gdańsk przenosząc się do Hanoweru. Objął tam katedrę malarstwa akwarelowego, rysunku, aktu, następnie malarstwa architektonicznego. W 1928 roku został profesorem honorowym. Dalej wiele malował, jego twórczość malarska mocno nawiązywała do okresu drezdeńskiego gdzie otarł się o całą czołówkę niemieckiego ekspresjonizmu. Jego malarstwo nie zostało jednak zaakceptowane przez krytykę do tego doszedł jeszcze okres nazistowskich rządów, który okazał się zabójczy dla jego kariery artystycznej. Pozbawiony został przez nowe władze przynależności do Związku Artystów Rzeszy. Pomimo pracy na Politechnice Hanowerskiej jeszcze do 1948 roku w zasadzie nie powrócił już do dawnej świetności. Po wypadku samochodowym do którego doszło w 1954 roku w wieku 77 lat zmarł w Hanowerze. Berthold Hellingrath pozostawił w swoich pracach wyjątkowy sentymentalny obraz Gdańska z jego wąskimi uliczkami, starymi nabrzeżami, zaułkami, przepiękną architekturą Gdańska, którego już nie ma, zaginął w pożodze wojennej. Jego melancholijne, tworzące nastrój przemijania akwaforty, oglądane dziś po latach przywodzą na myśl nieliczne chwile w historii tego portowego miasta, kiedy życie płynęło tu w dostatku i dobrobycie.
Hendschel Ottmar
Ottmar Hendschel (1845 Frankfurt - ?)
Niemiecki pejzażysta, malarz scen rodzajowych. Młodszy brat Alberta. również malarza.Mieszkał  w Düsseldorfie, gdzie studiował w miejscawej Akademii Sztyk Pięknych u prof. Wilhelma Simmlera (1876- 1877). Swoje obrazy wystawiał w galeriach niemieckich i angielskich. Dziś jego prace osiągają ceny około 2,3 tys. euro i można je spotkać w wielu europejskich domach aukcyjnych i galeriach.
Herdemertens Otto

Otto Herdemertens (1891, Gdańsk-Wrzeszcz – 1960 Hamburg-Hochkamp)
Należał do najznakomitszych akwarelistów Wolnego Miasta Gdańska.  Dorównywali mu jedynie Marian Mokwa i Stanisław Chlebowski. Ich malarstwo w sposób najoryginalniejszy oddawało specyficzny klimat portowego Gdańska. Wyróżniało się  spośród setek powstających co roku widoków miasta i reprezentowało bardzo wysoki walor artystyczny. Każdy z nich umiał czarować wyjątkowością doboru klimatu.   Czynili to za pomocą  doboru odpowiedniej pory dnia,  intensywności operowania słońca. Byli mistrzami półcieni, a barwa stanowiła o przejrzystości ich płócien. Wszyscy trzej malowali stare uliczki hanzeatyckiego miasta, kościoły, zaułki, kanały portowe, statki , łodzie rybackie nad zatoką, ale także pejzaże pobliskich Kaszub i Żuław.  Herdemertens kształcił się  w Szkole Rzemiosł Artystycznych  najpierw w  Gdańsku (1905- 1911),  a później w Muzeum Rzemiosła Artystycznego w Berlinie. . Po wojnie osiadł w Hamburgu.  Artysta doczekał się dwóch wystaw w Gdańsku. Obie zorganizowało Towarzystwo Przyjaciół Gdańska. Pierwsza uświetniła w 2006 roku  Zjazdu Gdańszczan, a druga odbyła się na przełomie  roku  2008 -2009  w Domu Uphagena.

Heudelot Jean
Heyda – Usarewicz Magdalena

Magdalena Heyda – Usarewicz (1933, Lwów)
Studia rozpoczynała w Sopocie u Stanisława Teisseyre. Często jednak zajęcia z malarstwa prowadziła jego asystentka Teresa Pągowska. Rysunek  wówczas wykładał Zygmunt Karolak  ze swoimi asystentami : Władysławem Jackiewiczem i Bohdanem Borowskim.  Mężem artystki był znakomity malarz Roman Usarewicz. Magdalena  Heyda - Usarewicz  stworzyła  jednak zupełnie inny  świat .  Zawsze towarzyszy jej zasada myślenia barwą o kompozycji ,   formę buduje za pomocą  refleksji, wrażenia wywołanego i zapamiętanego, ale oddanego w obrazie już w nowej rzeczywistości.   Obraz powstaje z nierzeczywistych form, istniejących jedynie w myślach lecz jawiących się w refleksyjnym odbiciu. To malowanie zapamiętanych wrażeń. Twórczość,  artystki  przebiegała pewnymi etapami. Przechodziła  od koloryzmu przez modę  eksperymentowania z różnymi materiałami do dzisiejszej estetyki. Ostatnio powraca do łączenia ze sobą różnych form.  Pojawia się malarstwo figuratywne oraz  współczesna architektura. Ostatnie cykle  malarki poświęcone są właśnie architekturze. Jej malarstwo wyraźnie precyzuje oryginalny,  indywidualny, niepowtarzalny  styl.

Heyda – Usarewicz Magdalena

Magdalena Heyda – Usarewicz (1933, Lwów)
Studia rozpoczynała w Sopocie u Stanisława Teisseyre. Często zajęcia z malarstwa prowadziła jego asystentka Teresa Pągowska. Rysunek wówczas wykładał Zygmunt Karolak ze swoimi asystentami Władysławem Jackiewiczem i Bohdanem Borowskim. Mężem artystki był znakomity malarz Roman Usarewicz. Magdalena Heyda - Usarewicz stworzyła jednak zupełnie inny świat . Zawsze towarzyszy jej zasada myślenia barwą o kompozycji , formę buduje za pomocą refleksji, wrażenia wywołanego i zapamiętanego, ale oddanego w obrazie już w nowej rzeczywistości. Obraz powstaje z nierzeczywistych form, istniejących jedynie w myślach lecz jawiących się w refleksyjnym odbiciu. To malowanie zapamiętanych wrażeń. Twórczość, artystki przebiegała pewnymi etapami. Przechodziła od koloryzmu przez modę eksperymentowania z różnymi materiałami do dzisiejszej estetyki. Ostatnio powraca do łączenia ze sobą różnych form. Pojawia się malarstwo figuratywne oraz współczesna architektura. Ostatnie cykle artystki poświęcone są właśnie architekturze. Jej malarstwo wyraźnie precyzuje oryginalny, indywidualny, niepowtarzalny styl.

Hoffmann Max
Brak danych
Hofman Vlastimil
Vlastimil Hofman (1881 Praga - 1970 Szklarska Poręba)
Polski malarz pochodzenia czeskiego. Kształcił się w Krakowie pod kierunkiem Jacka Malczewskiego i Jana Stanisławskiego, ale także doskonalił swój warsztat w Paryżu w Ecole des Beaux- Arts. Po powrocie z Paryża w 1901 roku kontynuował naukę w krakowskiej ASP u Leona Wyczółkowskiego. Jego malarstwo kojarzy wartości malarskie Jacka Malczewskiego, Stanisława Wyspiańskiego i po części Jana Stanisławskiego. Hofman był malarzem treści, temat górował nad formą . Tak jak w dziełach Młodej Polski, choć w swych najlepszych pracach namalowanych do pierwszej wojny światowej, śmiało operował kolorem i formą, jego prace były wówczas pozbawione różnych, zdarzających się później dysonansów. Jego twórczość porównywano do twórczości Jacka Malczewskiego. Na obrazach pojawiały się Madonny, starcy, włóczędzy, jasnowłose wiejskie dziewczęta , dzieci, skrzydlate anioły, fauny grające na fujarkach, kapliczki przydrożne, sceny osadzone w podkrakowskim pejzażu. Kompozycje nawiązujące do renesansowego schematu i niektórych dzieł Jacka Malczewskiego. Niewątpliwie artysta należy do czołówki polskich malarzy początku XX wieku, Czynnie uczestniczył w życiu artystycznym Krakowa, należąc do kilku  grup i  towarzystw sztuki. Należał również do Towarzystwa Artystów Czeskich „ Manes”. Jego obrazy osiągaj bardzo różne ceny, jednak są cenione i stanowią o dużej wartości każdej kolekcji.
Homann Johann Babtist
Johann Babtist Homann (1664 Kamlach – 1724 Norymberga)
Niemiecki rytownik, kartograf, były dominikanin oraz urzędnik. W 1702 roku założył w Norymberdze wielką rytownię map. Zapoczątkował epokę kartografii pomiarowej. Wykonał ponad 200 map, między innymi Wielki Atlas  całego świata, złożony ze 126 kart, wydany w 1716 roku. Po długiej  holenderskiej dominacji w publikacji map , wydawnictwo Homanna stało się najważniejszym wydawcą map i atlasów w Niemczech. Firma działał jeszcze po  jego śmierci do 1848 roku.
Hondius Jodocus Starszy
Jodocus Hondius Starszy (1563 Wakken – 1612 Amsterdam)

Flamandzki geograf, rytownik I wydawca. Czasem nazywany Jodocus Hodius I. Od 1583 roku mieszkał w Londynie. W dziesięć lat później powrócił do Niderlandów i zamieszkał w Amsterdamie. Po śmierci, jego pracę kontynuowała wdowa i synowie Jodocus II i Hendricus. Był wydawcą  Atlasu Minor, Gerharda Mercatora, dołożył do niego kilka swoich map. Atlas Minor doczekał się 50 wydań w kilku językach europejskich. Od 1633 roku pojawiło się w Atlasie nazwisko Johannesa Janssoniusa jako współwydawcy. Od tego momentu seria nazywa się Mercator-Hondius-Janssonius.
J. Marx
J. Marx ( XIX – XX w.)
Brak danych
Jackiewicz Władysław

Władysław Jackiewicz (1924 Podbrodzie na Wileńszczyźnie)
Studia malarskie ukończył w sopockiej PWSSP (1952), w pracowni prof. Artura Nacht-Samborskiego. Od roku 1965 do 1968 pełnił funkcje Dziekana Wydziału Malarstwa PWSSP w Gdańsku , a od 1969 do 1981 rektora. Od koloryzmu poprzez socrealizm po fascynację twórczością abstrakcyjną  przeszedł drogę kształtowania  swojej  estetyki malarskiej.  Od początku lat siedemdziesiątych tworzy cykl zatytułowany „Ciało”. Wysmakowane malarstwo, subtelnie dotka erotycznej materii życia. Wystawiał  między innymi we Włoszech, Czechach, Szwajcarii, Niemczech, Francji, Argentynie , Meksyku, Stanach Zjednoczonych,  Holandii, Iraku, Szwecji. Jest laureatem Nagrody im. Kazimierza Ostrowskiego za rok 2007. Jego obrazy znajdują się w wielu zbiorach muzealnych między innymi w Muzeum Narodowym w  Gdańsku, Warszawie, Poznaniu, Wrocławiu, Łodzi,  a także  w Muzeum Narodowym w Pradze.

Jacquet Baptist Clemont
Baptist Clemont Jacquet (1895 Marsylia – 1984)
Brak danych
Janssonius Jan
Jan Janssonius (1588 Arnhem - 1664 Amsterdam)

Był synem wydawcy i księgarza Jana Janszona Starszego. Pracował w Amsterdamie. W 1616 roku stworzył swoje pierwsze mapy, Francji i Włoch. Od 1623 roku prowadził księgarnie w Frankfurcie nad Menem oraz w Gdańsku, Królewcu, Berlinie , Sztokholmie i  Kopenhadze. Od 1629 roku pracował razem z Henricusem  Hondiusem bratem swojej pierwszej żony. Był wydawcą Atlasu Novus (1638-1666), który ukazał się w kilku wersjach językowych ( od 3do 6 tomów). Jego mapy porównywane są do map Willema Blaeua i nawzajem. Wydawcy często oskarżali się o wzajemne kopiowanie swoich prac.
Jaxa - Małachowski Soter
Soter Jaxa – Małachowski (1867 Wolanów koło Odessy-1952 Kraków)
Jeden z najlepszych polskich marynistów. Wymieniany na równi z profesorami Włodzimierzem Nałęczem, Stefanem Filipkiewiczem, Wojciechem Weissem i Władysławem Jarockim. Należy do pionierów polskiej marynistyki obok Zofii Stankiewicz, Mariana Mokwy, Antoniego Suchanka, Wacława Żaboklickiego, Franciszka Szwocha i Jerzego Rupniewskiego. Wraz z odzyskaniem niepodległości dla Jaxy - Małachowskiego rozpoczął się najlepszy okres w jego karierze. Marynistyka polska zaczęła się rozwijać, wielu artystów przyjechało na polskie wybrzeże, by w coraz liczniejszych pracowniach letnich, tworzyć i sprzedawać swoje dzieła. Morze stało się głównym motywem ideowym obrazów Jaxy – Małachowskiego. Władze nie tylko w jego przypadku wykorzystywały ten entuzjazm związany ze sprawami morskimi do zainteresowania społeczeństwa marynistyką. W tym czasie powstało wiele obrazów o charakterze patriotycznym. Soter Jaxa- Małachowski rozpoczął swoją edukację artystyczna w Szkole Sztuk Pięknych w Odessie po czym w1992 roku rozpoczął studia w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u prof. Floriana Stanisława Cynka, Władysława Łuszczkiewicza i Izydora Jabłońskiego. Jak w większości polskich artystów, następnym etapem edukacji było Monachium, gdzie studiował od 1894 roku w szkole rysunku Stanisława Grocholskigo razem z Karolem Kowalskim-Wieruszem, Gustawem Gwozdeckim i Henrykiem Szczyglińskim. W 1901 roku zamieszkał w Krakowie, później przeniósł się na dwa lata do Zakopanego. Często podróżował nad Morze Czarne i do Włoch. Wystawiał w Salonie Krywulta oraz we Lwowie, Krakowie, Warszawie, Poznaniu, Lublinie i Łodzi. Po II wojnie światowej skromne warunki życia zmusiły artystę do malowania już tylko akwarel, gwaszy i pasteli. Jego obrazy są poszukiwane przez szerokie grono kolekcjonerów. Prace artysty znajdują się w zbiorach muzeów polskich.
Jettel Wladimir
Wladimir Jettel (1843 Janowice na Morawach - 1910)
Niemiecki malarz, pochodzenia czeskiego, studiował w drezdeńskiej Akademii Sztuk Pięknych pod okiem romantycznego malarza niemieckiego prof. Ludwiga Richtera. Mieszkał w Plauen niedaleko Drezna, a od 1887roku w Berlinie. Latem wyjeżdżał na plenery do Saksonii i Bawarii. Był pejzażystą, malował motywy alpejskie często z jeleniami w tle. Jego obrazy sprzedają największe domy aukcyjne na świecie: Bonhams, Dorotheum oraz galerie między innymi w Wiedniu, Salzburgu i Dreźnie. Obrazy Jettela osiągają ceny od 2 do 3 tys. Euro.
Joppek Danuta

Danuta Joppek
W gdańskim środowisku artystycznym Danuta Joppek już od lat ma  ugruntowaną pozycję. Należy do malarek rozpoznawalnych, bowiem posiada to „coś”. W jej przypadku jest to kolor i metaforyczna stylistyka, uczuciowa, głęboka, często inspirowana poezją. Maluje abstrakcyjnie, ale jest lekka i sentymentalna, wywołuje melancholijne tęsknoty. Klimat swoich obrazów uzyskuje dzięki pewnej tajemnicy, która dotyczy przede wszystkim barwy. Osiąga ją dzięki wielu zabiegom technicznym dotyczącym pracochłonnej doskonałości spajania kolorów. Często jej obrazy łączą się w cykle i dopiero wówczas stanowią całość. Ostatni z cyklu często jest początkiem kolejnego. Inspiruje  się  życiem i jego poetyckimi odniesieniami. Przełomowym momentem jej twórczości było spotkanie przed laty z nieżyjącym  już dziś francuskim  malarzem, poetą, krytykiem, filozofem sztuki André Verdetem oraz ich wspólne  wystawy. Zbiorowa w La Cole sur Loup oraz indywidualne w  Saint-Paul de Vance (1996) i w Marsylii (1997) - „La Peinture et la Poèsie a Quatre Mains”. Verdet był wielką osobowością francuskiej sztuki i niewątpliwie miał wpływ na dalszą twórczość  Danuty Joppek.  Malarka obroniła dyplom w   poznańskiej PWSSP (1989) w pracowni prof. Wacława Twarowskiego. Jednocześnie studiowała w  gdańskiej PWSSP  na Wydziale Malarstwa i Grafiki u prof. Włodzimierza  Łajminga – dyplom (1990), zaliczając  specjalizację z rysunku u prof. Macieja Świeszewskiego i linorytu u prof. Czesława Tumielewicza. W 1996 roku była stypendystką Ministerstwa Kultury i Sztuki. Jest kuratorką wielu wystaw w kraju i za granicą w tym  znanego na Wybrzeżu autorskiego cyklu wystaw zbiorowych „ W drodze”. Pracuje w Gdańsku i w Cannes.

Juszko Bela
Bela Juszko (1887 -1969)
Znany węgierski malarz. Pochodził z Budapesztu ale motywem przewodnim jego obrazów były konie, przeważnie malowane na węgierskiej puszcie w różnych ujęciach. Największe sukcesy odnosił w pierwszej połowie XX wieku. Jego obrazy od pewnego czasu pojawiają się w dużych europejskich domach aukcyjnych.
Kaczor - Batowski Stanisław

Jan Gasiński (1903 Wólka Grodziska – 1967 Gdynia)
Na przełomie lat dwudziestych i trzydziestych XX wieku studiował historię sztuki w Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie. Wystawiał od 1928 roku, głównie na Wybrzeżu . W 1930 roku osiedlił się w Gdyni, gdzie wystawiał również w  Galerii Morskiej   Mariana Mokwy. Należał do organizatorów życia artystycznego miasta. W 1937 roku wraz z Maksymilianem Kasprowiczem i Marią Zabłocką uczestniczył w zakładaniu Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków . W czasie wojny przebywał w ZSRR oraz  w Warszawie, gdzie odbyła się jego konspiracyjna wystawa. Po wojnie kierował w Gdyni pracownią graficzną Jednostki Informacji i Propagandy Wojska Polskiego. Do jego zespołu należeli wówczas absolwenci gdyńskiej prywatnej szkoły plastycznej Wacława Szczeblewskiego : Kazimierz Ostrowski, Maksymilian Kasprowicz, Elżbieta Szczodrowska, Edmund Pietkiewicz i Józef Łakomiak. W1949 roku Gasiński otrzymał nagrodę plastyczną Gdyni i wpisał się w obowiązujący wówczas nurt plastyki socrealistycznej. Malował przede wszystkim pejzaże morskie, prace robotników portowych i stoczniowców oraz sceny z życia rybaków i ich łodzie. Brał udział w wielu wystawach marynistycznych. Zaliczany jest do czołówki polskich powojennych marynistów obok takich malarzy jak :  Marian Mokwa, Antoni Suchanek, Henryk Baranowski,  Stanisław Chlebowski, Ignacy Klukowski  czy Eugeniusz Dzierzencki. Jego prace znajdują się w Muzeum Narodowym w Gdańsku, Muzeum Miasta Gdyni i Centralnym Muzeum Morskim.


Kalkowski Filip
Filip Kalkowski (1979 Gdańsk)
W swoim malarstwie odwołuje się do prawdziwych idei malarstwa realistycznego. Uważa, że prawdziwym dziełom sztuki ,coraz ciężej będzie się bronić, przed zalewem miernoty malarskiej, tak wszechobecnie nas otaczającej. Liczy jednak na to, że prawdziwe solidne umiejętności artystyczne nadal będą wyżej cenione niż przeciętność, miernota i brzydota. Ukończył ASP w Gdańsku w pracowni prof. Witosława Czerwonki oraz aneks w pracowni prof. Zygmunta Okrassy. Zajmuje się malarstwem oraz plakatem. Interesuje go również grafika, rzeźba i rysunek. Otwarty jest na eksperymentowanie w granicach dobrego rysunku, solidnego malarstwa i profesjonalnego plakatu. Wystawia od 2003 roku. Brał udział wówczas w wystawie „Artyści przeciwko wojnie” zorganizowanej przez Kolonię Artystów w gdańskiej stoczni. W 2009 roku wraz ze swoją partnerką życiową Joanną Rusinek miał wspólną wystawę w sopockiej PGS zatytułowaną „Wolny Związek Zawodowy”.
Kalkowski Kazimierz

Kazimierz Kalkowski (1954 Gdańsk)
Do szkoły podstawowej chodził w Gdańsku –Wrzeszczu. Ojciec chciał aby syn otrzymał solidne wykształcenie rzemieślnicze tym bardziej , że zdradzał nieprzeciętne umiejętności w posługiwaniu się ołówkiem i kredkami. Edukację plastyczną rozpoczął  w Liceum Sztuk Plastycznych w Częstochowie, po dwóch latach zmienił szkołę i przeniósł się do Liceum Plastycznego w Orłowie. Pierwszym  nauczycielem malarstwa była prof. Bohdana Lippert - Pietkiewicz. Już w liceum Kazimierz Kalkowski miał swoją pierwszą wystawę. Przedstawiał małe formy ceramiczne w Gminnym Ośrodku Kultury w Bartoszycach. Studiował malarstwo w gdańskiej PWSSP pod okiem Kazimierza „Kacha” Ostrowskiego. Jednocześnie uczył się ceramiki. Dyplom obronił w 1981 roku pracą malarską poświęconą zrywowi robotniczemu w stoczni gdańskiej. Wiele lat pracował w macierzystej uczelni jako asystent Kazimierza Ostrowskiego, później w pracowni malarstwa ściennego. Porusza się w wielu dziedzinach twórczości plastycznej. Tworzy oryginalne, niepowtarzalne,  oszałamiające kunsztem i wirtuozerią rzeźby ceramiczne.   Swoje wizje artystyczne zamyka w groteskowych scenach przypominających estetykę Boscha, Schulza, Witkacego czy Brueghela. Rzeczywistość przedstawia w kategoriach absurdu, skupia się na ciemnej stronie życia ludzkiego jednocześnie przedstawia kruchość charakteru  człowieka. Ma za sobą wiele wystaw indywidualnych i zbiorowych od Stanów Zjednoczonych po Japonię.

Kamocki Stanisław
Stanisław Kamocki (1875 Warszawa – 1944 Zakopane )
Jeden z najstarszych i najzdolniejszych, a zarazem najbardziej ulubionych uczniów Jana Stanisławskiego. Studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych od 1895 do 1900 roku pod kierunkiem, także Leona Wyczółkowskiego i Jacka Malczewskiego. W latach 1901-1902 przebywał w Paryżu i we Włoszech. Jako ukształtowany malarz, pozostał wierny swojemu mistrzowi. Pejzaż pozostał najważniejszy, zaledwie kilkakrotnie sięgnął po akt i martwą naturę. Najchętniej malował pejzaże podkrakowskich wsi, kościółki, dworki, pola, łany zbóż, rozłożyste drzewa, a także tatrzańskie krajobrazy, motywy z Podola, Wołynia , Spiszu i Orawy. Malował bogatą gamą nasyconych kolorów, kładzionych grubo. Swoje doświadczenia młodopolskie przeniósł do późniejszego malarstwa lat trzydziestych, ponownie wprowadzając faliste secesyjne linie. Od 1920 roku Kamocki wykładał w krakowskiej ASP, był profesorem. Aktywnie uczestniczył w krakowskim życiu artystycznym, był członkiem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” i „Polska Sztuka Stosowana”, był również członkiem wiedeńskiej „Secesji”.
Karolak Zygmunt

Zygmunt Karolak (1905 Kościelec k. Kalisza-1999 Sopot).
Należał , obok Mieczysława Baryłki , Rajmunda Pietkiewicza, Kazimierza Ostrowskiego i  Alojzego Trendla do najbardziej doświadczonych wojną pośród studentów i wykładowców PWSSP w Sopocie. Po kampanii wrześniowej, w której brał udział, większą część okupacji spędził w obozach jenieckich: Prenzlau, Neubrandenburg, Gross Born i Sandbostel. W niewoli dużo szkicował węglem i tworzył rysunki obozowe na skrawkach papieru. Rysował przeważnie współwięźniów, sceny obozowe, autoportrety, a także sceny granych sztuk w teatrzyku obozowym. Po wojnie nigdy już do tej tematyki nie wracał. Czasami sięgał jedynie do kampanii wrześniowej. Był wybitnym malarzem, rysownikiem i grafikiem, dużo malował. Do zawodu malarza przygotował się w Krakowie, gdzie pod okiem Wojciecha Weissa, Władysława Jarockiego, Jana Wojnarskiego i Xawerego Dunikowskiego ukończył w 1935 roku ASP. Po wyjściu z obozu jenieckiego, najpierw utrzymywał się z malowania obrazów, a następnie trafił do Polskiej Misji Repatriacyjnej w Lubece. Brał udział w poszukiwaniach polskich dzieł sztuki wywiezionych podczas drugiej wojny światowej. Do kraju powrócił w 1947 roku, a trzy lata później pracował już jako wykładowca w PWSSP w Sopocie. Prowadził pracownię grafiki artystycznej. Był twórcą o rodowodzie postimpresjonistycznym, operował po mistrzowsku kolorem, światłem i cieniem, komponował klarownie i dynamicznie. Miał filozoficzne podejście do procesu tworzenia. Mówił, że przy wnikliwej umiejętności patrzenia, nawiązuje się nić porozumienia z malowanym przedmiotem, który w jakimś stopniu poddaje się artyście i pozwala w jego dziele zaistnieć w sposób wykreowany. Uwielbiał obserwować i malować z natury. Malował kwiaty, martwe natury,pejzaże kaszubskie i pejzaże szczególnie te z okolic Sopotu i Kalisza, z którego pochodził. Współtworzył świat sopockiej bohemy. Podczas wieczorowych gorących i dynamicznych dyskusji przy stole, wraz z kolegami tworzył artystyczne manifesty, genialne i twórcze, jednak niezapisane, którym nigdy nie udało się nadać rzeczywistej formy. Zygmunt Karolak należał do grona malarzy współtworzących historię i tradycję sopockiego malarstwa wyrastającą daleko poza swoją lokalność. Jego obrazy posiadają w swoich zbiorach muzea w Krakowie, Gdańsku, Szczecinie i Gdyni.

Kayser Eichber Carl
Carl Kayser Eichberg (1873 Eichberg,Śląsk-1964 Poczdam)
Studiował w berlińskiej Akademii Sztuk Pięknych (1893-1899) u wielkiego mistrza malarstwa niemieckiego prof. Eugena Brachta. Był artystą wszechstronnym : malował, rzeźbił, zajmował się technikami graficznymi, które przyniosły mu też wiele chwały. Znany był ze swych pejzaży impresjonistycznych. Malował architekturę wielkich miast, ale także gospodarzy pracujących na roli i zwierzęta . W 1900 roku brał udział w Wielkiej Wystawie Sztuki w Berlinie, później z wielkimi sukcesami w wystawach w Monachium i Buenos Aires. W latach 1932-36 był prezesem Stowarzyszenia Artystów w Poczdamie . Jego obrazy znajdują się w wielu europejskich muzeach. Często pojawiają się na aukcjach sztuki w Stanach Zjednoczonych.
Kędzierski Bogusław
Bogusław Kędzierski (1929 Żabienic-2010 Warszawa)
Bogusław Kędzierski ukończył warszawską ASP w 1961r. był uczniem prof. Edwarda Kokoszki. Wystawiał w Zachęcie i Kordegardzie. Często podróżował po Europie. Jego prace prezentowały największe europejskie galerie między innymi: Galeria Lambert w Paryżu, Galeria Soneg i Bollag w Zurichu. Wystawiał również w galeriach duńskich : Rosenberg, Aboulewarden 48,oraz w Galerii 13 i Galerii Królewskiej Charlottenborg. Jego prace prezentowały również Axel Jensen w Charlottenlund i Galeria 102 w Kopenhadze.
Kierpal Antoni
Antoni Kierpal (1898 Łódź -1960 Łódź) Edukację artystyczną rozpoczął w Szkole Rysunków i Anatomii Szczepana Andrzejewskiego w Łodzi, po czym przez dwa lata studiował malarstwo ścienne w Poznaniu (1920-1922). Następnie uczył się prywatnie malarstwa w Łodzi u Maurycego Trębacza (1926-1930), przez którego został skierowany na dalsze studia do Monachium. Jego specjalnością było malarstwo pejzażowe. Przed wojną wiele czasu spędzał podczas wakacji na Półwyspie Helskim oraz w Gdyni i Gdańsku. Malował pejzaże nadmorskie, morze, kutry rybackie, sceny z życia rybaków . Podobnie jak Teodor Ziomek w 1934 roku na Półwyspie Helskim założył salon sztuki , gdzie sprzedawał swoje prace. Jego prace znajdują się w Muzeum Narodowym w Szczecinie i w kolekcjach prywatnych.
Kolbe Ernst

Ernst Kolbe (1876, Kwidzyn–1945, Rathenow)

W roku 1913 otrzymał nagrodę Fundacji Juliusa Helffta dla szczególnie utalentowanych malarzy pejzażystów. Urodził się w Kwidzynie, ale lata młodzieńcze spędził koło Stargardu, na Pomorzu i nie wiadomo czy jeszcze kiedykolwiek powrócił do rodzinnego miasta. Edukację artystyczną rozpoczął w Berlinie u doskonałych twórców, którzy dali mu podstawy bardzo dobrego wykształcenia malarskiego. Julius Ehrentraut, profesor berlińskiej Akademii Sztuk Pięknych, przygotował go pod kątem technik litograficznych, ale przede wszystkim dał mu solidne podstawy rysunku, natomiast prof. Paul Vorgang kształcił go w sztuce malowania pejzażowego. Największy wpływ na jego osobowość artystyczną miał jednak jego kolejny sławny nauczyciel, prof. Eugen Bracht, u którego w roku 1899, Kolbe rozpoczął kolejne studia i już jako uczeń mistrzowski odbył z nim kilkuletni staż w Dreźnie. Malowanie rozpoczął od tradycyjnych, realistycznych pejzaży. Po przystąpieniu do Stowarzyszenia Artystów Berlińskich i odbyciu kilku podróży studyjnych jego talent rozkwitł. Odwiedził wyspę Sylt oraz góry Tyrolu i lasy bawarskie. Powstało wówczas wiele prac, i to zarówno pejzaży, jak i przedstawiających wnętrza domów rybaków z wyspy Sylt. Wnętrza domów mieszczan malował również w Lubece i Gdańsku. Można zauważyć w tych obrazach pozostałości wpływu niemieckiego biedermeieru mocno zabarwionego już pojawiającą się stylistyką malarstwa impresjonistycznego. Kolbe uwielbiał malować ulotne chwile, spontanicznie szkicując. Rozwijał się, od wiernie odtwarzanej rzeczywistości do głębokiego osobistego spojrzenia na otaczającą przyrodę. Obok ważnej realistycznej treści, która tak mocno utrwalana była w Akademii, oddawał w sposób mistrzowski nastrój i wrażenia, budując je za pomocą wypracowanych przez siebie technik prowadzenia pędzla i za pomocą koloru. W późniejszych pracach jeszcze bardziej zbliżył się do natury, przyrody i zjawisk atmosferycznych. W swoich pejzażach oddalał horyzont, minimalizował krajobraz, pozbawiał go wszelkiego sztafażu, tworząc pustą przestrzeń, skupiał się za to na efektach świetlnych i emocjach wywoływanych przez przyrodę. Zbliżał się do prac swojego prof. Eugena Brachta, przedstawiając świat skazany na zapomnienie, świat ograniczony światłem, docierającym tylko przez gęste konary drzew. Obrazy tego okresu przypominają dzieła tworzone w kolonii artystycznej Dachau.

Konarzewski Jarosław
Jarosław Konarzewski (1905 - ?)
Brak danych. Wiadomo jedynie, że artysta związany był z Sopotem.
Koppelwieser Heinz

Heinz Koppelwieser (1907, Gdańsk -1971, Hamburg)

Należał do zdolnych malarzy Wolnego Miasta Gdańska, może nie najwybitniejszych, ale jego wykształcenie dało mu solidne podstawy do tworzenia bardzo interesujących pejzaży oraz widoków przedstawiających pracę rybaków. Studiował w Berlinie i w Gdańsku u znakomitego prof. Fritza Pfuhle i sopockiego malarza Roberta Zeunera. Specjalizował się w pracach akwarelowych. Często malował nad Zalewem Wiślanym, Zatoką Gdańską i Zalewem Kurońskim. Znane są jego pejzaże namalowane w Tolkmicku, gdańskiej plaży na Stogach i w Nidzie, malował także na Wyspie Sylt. W jego pracach wyraźnie wyczuwalny jest wpływ prof. Fritza Pfuhle. Modernistyczne obrazy przedstawiające rybaków z lat 20 i 30 należą do typowych jego prac. Prezentował je na wielu wystawach, między innymi na słynnej wystawie w sopockiej Kunsthalle na przełomie lipca i sierpnia roku 1942 i wiedeńskiej wystawie na przełomie października i listopada 1942. Uczestniczył również w powojennej wystawie Gdańskich malarzy w Hamburgu (sierpień-wrzesień 1948). Jego losy jako gdańskiego malarza są jeszcze mało znane.

Kordyasz Katarzyna
Katarzyna Kordyasz (1981 Warszawa).
W 2006 roku obroniła z wyróżnieniem rektorskim dyplom z malarstwa pod kierunkiem prof. Krzysztofa Wachowiaka na ASP w Warszawie (aneks z tkaniny artystycznej pod kierunkiem prof. Doroty Grynczel). Uzyskała nagrodę za dyplom ufundowaną przez Wojewodę Mazowieckiego z inicjatywy prof. Józefa Szajny i Galerię Studio dla dyplomanta Wydziału Malarstwa ASP w Warszawie za poszukiwania nowej formy wypowiedzi. Zajmuje się głównie malarstwem i tkaniną artystyczną. Specjalizuje się w rzadkiej technice batiku na papierze. Tematem jej prac jest morze w różnych jego odsłonach. Brała udział w wielu wystawach krajowych i międzynarodowych m.in. w Belgii, Mołdawii, Macedonii i Stanach Zjednoczonych. Wielokrotnie nagradzana była w konkursach krajowych i zagranicznych.
Körner Max
Max Körner (1887 Reutlingen – 1963 Norymberga)
Niemiecki malarz, pejzażysta, grafik.Mieszkał w Norymberdze. Studiował w Stuttgarcie. Był uczniem prof. Johanna Vincenza Cisarza, malarza pochodzącego z Gdańska oraz Bernharda Wilhelma Pankoka. Charakterystycznym motywem jego obrazów są widoki miast europejskich ukazane z perspektywy dachów.  Często były to akwarele, również projektowł plakaty.Jego prace od czasu do czasu pojawiają się w niemieckich domach aukcyjnych. 
Kowalewski Ryszard

Ryszard Kowalewski (1943, Lublin)
Malarz, alpinista, taternik, himalaista, speleolog,  Prezes Okręgu Gdańskiego  Związku Polskich Artystów  Plastyków.  Dwie pasje życiowe pochłonęły Jego życie , malarstwo i góry. Po 45 latach malowania i ekstremalnego wspinania się  przyszedł na górską emeryturę, teraz spokojnie realizuje swoje plany malarskie. Wspinał  się w Karakorum,  Pamirze, Himalajach, Tatrach,  Alpach, Andach, w górach Norwegii i na Alasce .   Namalował wszystkie góry,  na które wszedł  oraz te,  które były interesujące, a na które nie starczyło czasu. Liceum Sztuk Plastycznych ukończył w Zamościu, a  w 1968roku  Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie.  Następnie, przez dwa lata był asystentem profesora Wacława Waśkowskiego w pracowni drzeworyty kolorowego. W 1970 roku przeniósł się do Gdańska, gdzie przez cztery lata pracował w PWSSP jako asystent profesorów : Włodzimierza Padlewskiego, Lecha Kadłubowskiego i Jerzego Zabłockiego. Góry stały się jednak silniejsze i dla nich na wiele lat porzucił pracę na uczelni i częściowo malowanie.  Teraz malowanie łączy z pracą  w  ZPAP  i  coraz liczniejszymi wystawami. Jego  wernisaże  często przeradzają  się w  opowieści mrożące krew w żyłach . Ryszard Kowalewski jest dziś  jednym z bardziej doświadczonych polskich himalaistów, a swoją twórczość złączył nierozerwalnie  na całe życie z górskimi pejzażami.

Kożuchowski Jerzy
Jerzy Kożuchowski (1893 Wolborz - 1967 Warszawa)
Studiował w krakowskiej ASP (1910- 1914) następnie warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, gdzie od 1917 do1918 roku uzupełniał wykształcenie między innymi u Wojciecha Kossaka, który wówczas w Warszawie pełnił funkcję profesora malarstwa batalistycznego. Był pejzażystą ale malował przede wszystkim sceny batalistyczne oraz kawalerzystów, kirasjerów i ułanów na koniu. Podróżował po Europie i dużo wystawiał.
Krajewski Damian
Damian Krajewski (1855 Kamionka Strumiłowa k. Lwowa - ?) Malował obrazy historyczne, tematy z literatury pięknej, sceny rodzajowe a przede wszystkim studia portretowe. Swoją karierę malarską w wieku 22lat rozpoczął właśnie od wystawy sześciu portretów w TPSP we Lwowie (1877). Studia malarskie rozpoczął w krakowskiej SSP u prof. Władysława Łuszczkiewicza (1870- 1875). Naukę kontynuował najpierw w Wiedniu a później w Akademii Monachijskiej u prof. Aleksandra Wagnera. W tym czasie zamieszkał na stałe w Monachium, gdzie zaprzyjaźnił się z Julianem Fałatem. Należał do kolonii polskich malarzy w Monachium , studiował i dzielił pracownie wraz z Maurycym Gottlibem, Leonem Wyczółkowskim , Wojciechem Kossakiem, Antonim Piotrowskim, Janem Owidzkim. Często przyjeżdżał do Polski, gdzie dużo wystawiał między innymi w TPZSP w Warszawie, w Salonie Aleksandra Krywulta, w krakowskim TPSP i we Lwowie. Był członkiem monachijskiego kunstverein.
Krechowicz Jerzy
Jerzy Krechowicz (1937 Toki  k. Zbaraża)
Studia malarskie ukończył w1962 roku w gdańskiej PWSSP w pracowni prof. Stanisława Borysowskiego. Tytuł profesora uzyskał w1993 roku.  W latach 1966-2002 był rektorem ASP w Gdańsku. Jest twórcą eksperymentalnego teatru „Galeria”, który debiutował w 1961 roku spektaklem zatytułowanym  „Kolonia karna”. W dwa lata później pojawiła się druga realizacja „ Galerii”, chyba najbardziej znana „ Pies albo brak psa”. Jego działania teatralne wpisały się już na stałe do historii polskiego teatru awangardy. W swoim dorobku Krechowicz posiada wiele realizacji scenograficznych do spektakli operowych i baletowych. Jest autorem plakatów, głównie związanych z wydarzeniami artystycznymi . Jest również wybitnym twórcą collage`u , ale jego dokonania związane są z pewną filozofią tworzenia , która dla niego stanowi podstawową kanwę wszelkich działań artystycznych. Najważniejszy jest  proces powstawania, a nie jego efekt.
Kreisel Paul
Paul Kreisel (1891 Gdańsk – 1982 Bad Schwartau)
Malarz I grafik Wolnego Miasta Gdańska, uczeń Augusta Wilhela Stryowskiego, dyrektora Gdańskiego Muzeum Miejskiego, znakomitego malarza. Uczęszczał na wieczorowe kursy Gdańskiej Szkoły Rzemiosła Artystycznego (Kunstgewerbeshule). Główne studia artystyczne odbył w Akademii Sztuk Pięknych w Królewcu (1912-14 i 1918-20). Studiował u znakomitych profesorów Arthura Degenera, Richarda Pfeiffera i Heinricha Wolfa. Obok Bertholda Hellingratha należał do najbardziej znanych gdańskich grafików. Po pierwszej wojnie światowej został profesorem rysunku w średnich szkołach gimnazjalnych Gdańska i Sopotu. Pozostawił po sobie dużą spuściznę artystyczną, przeważnie grafiki gdańskie , ale także z Królewca i Szczecina. Tworzył, widoki tych najbardziej znanych miejsc starego Gdańska: Kościół Mariacki, Żuraw, Długie Pobrzeże, Długi Targ, Ratusz, ale także te mniej znane zakątki miasta, rzadko odwiedzane przez turystów. Jego obrazy olejne zachowane w estetyce impresjonistycznej należącą do rarytasów , pojawiają się dość sporadycznie na rynku antykwarycznym i uzyskują stosunkowo wysokie ceny.
Krzyżański Józef
Józef Krzyżański (1898 Hnilice Wielkie na Podolu-1987 Poznań) Studiował w krakowskiej ASP. Naukę kontynuował w Paryżu u Józefa Pankiewicza. W1929 powrócił do Polski. Zamieszkał w Poznaniu, gdzie po latach miejscowa krytyka uznała go za najlepszego przedstawiciela poskiego koloryzmu w tym mieście. Krzyżański w 1939 r.prezentował swe prace podczas Wystawy Światowej w Nowym Jorku. Malował akty, pejzaże, martwe natury, portrety.
Kunze Hans
Hans Kunze (1886 - ?)
Niemiecki malarz związany z Królewcem. Brak jakichkolwiek informacji na temat jego studiów malarskich. Bywał na plenerach w kolonii artystycznej na Mierzei Kurońskiej w Nidzie. Znany jest jego obraz z 1919 roku właśnie z Nidy zatytułowany „Łódki Kurońskie”. Wiadomo że, ukończył studia medyczne, był poetą. Jego obraz „Wydmy” z 1952 roku jest zapewne nostalgiczną podróżą w przeszłość, tęsknotą za krajobrazami znanymi z młodości. Podobny obraz” Łańcuch wydm”, namalowała na wydmach kurońskich około 1918 roku inna malarka niemiecka pochodząca z Królewca Helen Neumann. Twórczość malarzy niemieckich przełomu XIX i XX wieku, związanych z Akademią Sztuk Pięknych w Królewcu i kolonią artystyczną w Nidzie stanowi w Polsce jeszcze mało znany okres malarstwa europejskiego, a warto przypomnieć że malowali tam między innymi malarze związani z grupami „Die Brücke” i „Der Blaue Reiter”.
Kuryatto Czesław
Czesław Kuryatto (1903 Kurczyce (pow. Zwiahel) na Wołyniu- 1951 Cieszyn)
Od najmłodszych lat malował portrety oraz pejzaże. Studia malarskie rozpoczął po ukończeniu gimnazjum. Najpierw rok uczył się w prywatnej szkole Konrada Krzyżanowskiego, a następnie w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych (1922- 1926) u Tadeusza Pruszkowskiego. Jego warsztat oparty był na malarstwie dawnych holenderskich i niderlandzkich mistrzów. Widać to głównie w malowanych z dużą swobodą portretach. Kuryatto tworzył również pejzaże, którym poświęcał dużo czasu. Charakterystyczną cechą jego obrazów jest sugestywny kolor i wymowne efekty światłocieniowe. Artysta przed samą wojną osiadł w Wiśle, w tym czasie dużo wystawiał między innymi w Warszawie, Katowicach, Krakowie oraz Gdyni. Po jego śmierci, dom w Wiśle , żona przekazała na Dom Pracy Twórczej. Obrazy artysty znajdują się w muzeach w Krakowie, Warszawie, Katowicach, Bytomiu, Zabrzu, Gliwicach i Wiśle.
Laasner Hans

Hans Laasner (1864, Gdańsk–1894, Gdańsk)

Odebrał bardzo staranne wykształcenie artystyczne. Najpierw w Düsseldorfie u znakomitego malarza scen historycznych prof. Johanna Janssena i malarza scen biblijnych prof. Eduarda Gegharda, następnie w Monachium u profesorów Williama Lindenschmita i Otto Seitza. W czasie studiów odbył wiele podróży studyjnych po Włoszech, Belgii, Holandii i Norwegii. Był malarzem scen rodzajowych i portretów. Mieszkał w Berlinie, ale często bywał w Gdańsku, swoim rodzinnym mieście, oraz w pobliskim Tczewie.

Langkau Erhard
Erhard Langkau (1877 Szamocin - 1967 Berlin)
Ukończył studia architektoniczne, po czym rozpoczął naukę  malarstwa w berlińskiej Akademii Sztuk Pięknych(1900-1903) u Waldemara Friedricha i Gustawa Boese. Lekcje malarstwa brał również u impresjonistów : Leo Kinga, Lovisa Corintha, Oskara Krause i Antona von Wernera. W czasie pierwszej wojny światowej był kartografem w Sztabie Generalnym Armii Niemieckiej. Malował pejzaże, sceny rodzajowe oraz portrety. Sprawnie posługiwał się również ołówkiem. Często bywał na plenerach w Saksonii, Śląsku i Meklemburgii. Odwiedzał również swoje rodzinne  miasto Szamocin, gdzie również malował. Jego obrazy znajdują się w Muzeach Berlina i Poczdamu.
Lasch Hemann
Hemann Lasch (1861 Düsseldorf – 1926 Düsseldorf)
Niemiecki pejzażysta i malarz scen rodzajowych. Działał na przełomie XIX i XX wieku w Düsseldorfie. Malował nastrojowe widoki wiejskie, przedstawiające rolników przy pracy jak i dynamiczne wzburzone morze. Jego obrazy znajdują się w muzeach Berlina i Düsseldorfu.
Ledwos Ryszard
Ryszard Ledwos (1926-2007).
Ukończył krakowska Akademie Sztuk Pięknych w1950 roku.Artysta mieszkał w krakowskiej Nowej Hucie i należał do tamtejszego środowiska artystycznego. Współpracował z prężną nowohucką galerią „Rytm”. Swoje prace wystawiał na Międzynarodowym Triennale Rysunku(1968) i Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego w latach 1962,64,66,72. Ledwos należał do artystów tworzących sztukę abstrakcyjną opartą na formie i barwnej figuracji, wziął udział w wystawie Pokolenia-Artyści Nowej Huty, która odbyła się w 2004 roku w NCK w Krakowie. Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie i wielu kolekcjach prywatnych.
Lehmann Fahrwasser Georg

Georg Lehmann Fahrwasser
1887, Gdańsk- 1977, Berlin
Młodzieńcze lata, zarówno Georg Lehmann Fahrwasser jak i o dwa lata starszy jego brat Paul Lehmann Brauns spędzili w Nowym Porcie. Portowej dzielnicy Gdańska, przy ujściu odnogi Wisły do morza. Obaj wykształcili się na artystów malarzy, ale należy przypuszczać, że edukację rozpoczęli dopiero w Berlinie na początku wieku XX. Pseudonim artystyczny Fahrwaser, czyli „tor wodny” dodany do nazwiska Georga Lehmanna, zapewne zapożyczony został od kanału wejściowego do gdańskiego portu, przy którym leży dzielnica Nowy Port, miejsce urodzin braci. W 1923 roku brat Georga Paul Lehmann Fahrwasser zdecydował o zmianie pseudonimu artystycznego ze względu na duże nieporozumienia i zamieszanie jakie on wywoływał, obaj przecież malowali. Pseudonim zmienił teraz na Brauns, pochodzący od nazwiska rodowego swojej teściowej. Od tej pory dość podobnie malujący bracia byli wyraźnie rozpoznawalni. Georg Lehmann Farhwasser, kształcił się przez trzy lata u uznanego artysty Hansa Lichta, wykształconego przez znakomitego Eugena Brachta. Ukończył jeszcze roczne studia aktu i portretu u Leona von KÖniga po czym uzupełnił edukację w Państwowej Szkole Artystycznej w Berlinie. Często uczestniczył w berlińskich wystawach, przedstawiając na nich marynistyczne i górskie pejzaże. Jednocześnie cały czas od 1912 roku wykładał sztuki plastyczne w berlińskich szkołach średnich. Malował z dużym wyczuciem koloru, uzyskując nastrój spokoju wydobywany półtonami. Jego malarstwo tak jak i brata w swojej atmosferze nosi znamiona powściągliwego impresjonizmu i zaliczyć można je do tradycji szkoły Eugena Brachta.

Leiber Ferdinand Otto
Ferdinand Otto Leiber (1878 Strassburg- 1958 St. Georgen, Szwajcaria) Niemiecki malarz i grafik, uczęszczał do Akademii w Karlsruher. Studiował malarstwo i grafikę u profesorów Hansa Thoma i Ludwika Schmid-Reutte. Malował pejzaże i motywy Schwarzwaldu.
Leu Oscar
Oscar Len (1864- 1942)
Brak danych
Lewis Christian Frederick
Christian Frederick Lewis (1779 -1856)
Brat Charlesa  Lewisa (1786 – 1836). Wybitny angielski, grawer, rytownik, pejzażysta, specjalizujący się w technikach graficznych, szczególnie w akwatintach. Studiował w Royal Academy. Portretowa rodzinę królewską. Malował rzeki Anglii i Walii.  Ojciec malarza Johna Fredericka Lewisa (1805-1876), rytownika Charlesa Georga Lewisa (1808- 1880) i malarza Christiana Fredericka Lewisa (1813 -1875)
Lippert – Pietkiewicz Bohdana

Bohdana Lippert – Pietkiewicz (1931, Kartuzy)
W roku 1949 ukończyła Liceum Sztuk Plastycznych w Gdyni. Pierwszym  jej nauczycielem malarstwa był  prof. Jasielski, rysunku Zygmunt Karolak, a rzeźby Adam Smolana . W latach 1949 – 54 studiowała w PWSSP w Gdańsku. Dyplom uzyskała w pracowni Krystyny Łady- Studnickiej. Od roku 1954 do 1986 była pedagogiem w Państwowym Liceum Plastycznym w Gdyni- Orłowie , gdzie uczyła malarstwa i rysunku. Maluje portrety , pejzaże , kwiaty i akty.   Operuje przyciemnioną gama kolorów. Rozkłada je na drobne elementy, z których  wyłania się kontur i tu wyraźnie nawiązuje do mistrzów francuskiej sztuki. Pozostaje jednak sobą i nie odkrywa malarstwa od nowa.  Była żoną  nieżyjącego prof. Rajmunda Pietkiewicza.

Łada Studnicka Krystyna
Krystyna Łada Studnicka (1907 Czeladź-1999 Warszawa)
Naukę malarstwa rozpoczęła w1926 roku . W Wolnej Szkole Malarstwa u Jerzego Fedkowicza w Krakowie   nauki pobierała między innymi z Czesławem Rzepińskim i Adamem Gerżabkiem, z którym później, już po wojnie  jako nauczyciele   akademiccy spotkali się w Gdańsku.  Od 1928 roku kształciła się w krakowskiej ASP w pracowni Władysława Jarockiego, a rok później już w Warszawie w pracowni Feliksa Szczęsnego Kowarskiego. Należała do grupy „Pryzmat”, z którą związana była od 1933 do 1938 roku. Współpracowała z Instytutem Propagandy Sztuki w Warszawie. W 1936 roku wyszła za mąż za Juliusza Studnickiego, z którym w 1937 roku wyjechała do Paryża, gdzie pogłębiała swoją wiedzę i umiejętności malarskie w pracowni Józefa Pankiewicza. Przez wszystkie te lata, kształciła swoje impresjonistyczne spojrzenie na sztukę. Jej malarstwo przepełnione jest naturą, światłem, kolorem, nastrojem, jest żywe i emocjonalne, sugestywne i indywidualne poparte wielką osobowością. Po wojnie Krystyna Łada Studnicka przyjechała wraz z mężem do Sopotu gdzie w grupie kolegów malarzy tworzyli od podstaw Wyższą Szkołę Plastyczną. Brała udział w organizacji życia artystycznego na Wybrzeżu jednocześnie była wykładowcą  na uczelni gdzie doszła do stanowiska profesora. Brała czynny udział w odtwarzaniu gdańskiej i warszawskiej starówki. W 1957 roku uczestniczyła, również  w dekorowaniu dworca kolejowego w Gdyni. W 1969 roku została wykładowcą w warszawskiej ASP. Wraz z mężem odbyła wiele ciekawych podróży artystycznych między innymi do Włoch, Francji, Grecji, Hiszpanii, Holandii i ZSRR. Uczestniczyła w wielu wystawach. Jej prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego Warszawy, Poznania, Gdańska oraz  w Muzeum im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy.
Łosowski Alfons
Alfons Łosowski (1913 Orkiewicze /k. Nowogródka – 1988 Gdańsk)
Pochodził ze środowiska wileńskiego. Studiował na Wydziale Sztuk Pięknych, Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Był wychowankiem  słynnego rzeźbiarza polskiego prof. Henryka Kuny. W czasie wojny walczył w oddziałach AK okręgu wileńskiego. Po wojnie osiadł w Gdańsku, gdzie do 1955 roku pracował w Pracowni Konserwacji Zabytków, przy odtwarzaniu rzeźb gdańskiej starówki. Później oddał się pracy twórczej, w swojej pracowni na ul. Mariackiej. Był przede wszystkim rzeźbiarzem ale również malował i rysował. Tworzył w kamieniu i drewnie. W swoich pracach odwoływał się  do pierwotnej symboliki, często sięgał również po ornamentykę stylizowaną motywami fantastycznego świata. Do wielkiej rzadkości należą jego prace malarskie, które na rynku antykwarycznym pojawiają się bardzo sporadycznie.
Makuła-Hajdun Elżbieta
Elżbieta Makuła-Hajdun studiowała w gdańskiej PWSSP w pracowni prof. Hugona Laseckiego, rysunku uczyła się u Stanisława Wójcika .Jest członkiem ZPAP. Swoje prace prezentowała na wielu wystawach indywidualnych, kilkakrotnie podczas Biennale Malarstwa w Łodzi i Gdyni, tworzy trudne do zdefiniowania obrazy, przedstawiające zjawiska podpatrzone w naturalnym środowisku człowieka, za oknem swojego mieszkania, na pobliskiej plaży. Często inspiracją jej obrazów jest ciało kobiece. Jednak pozostawia wiele niedopowiedzeń i niejednoznaczności, ale cały czas zachowuje swoją estetykę, rozpoznawalną dla jej twórczości. Kieruje się pewną filozofią swego malarstwa, pozostawiając widzowi pełną swobodę interpretacji. Elżbieta Makuła Hajdun czasami eksperymentuje, poszukując nowych środków wyrazu dlatego jej twórczość jest tak ciekawa i zaskakująca . Od grudnia 2010 roku do stycznia 2011 jej prace można było oglądać w Muzeum Miasta Sopotu.
Malarz nieokreślony
Malarz nieokreślony (Rosja)
BRak danych
Malarz nieokreślony polski
Malarz nieokreślony XVII w.
Brak danych
Malarz wiedeński I połowa XX wieku
Malarz wiedeński I połowa XX wieku
Brak danych
Marganne Francois
Francois Marganne (1894 – 1975)
Obraz przedstawia najbardziej atrakcyjny fragment Gdańska . Malarz swoje sztalugi ustawił obok najstarszej gdańskiej bramy, na moście Zielonym . Przedstawił Długie Pobrzeże, ciągnące się wzdłuż zachodniego brzegu Motławy, wraz z najbardziej charakterystyczną budowlą Gdańska, Żurawiem- dźwigiem portowym, zbudowanym pod koniec XV wieku. Ujęcie to jest o tyle ciekawe, iż artysta przedstawił drugi brzeg Motławy, co stanowi pewną rzadkość, bowiem niewielu twórców przedstawiało wschodni brzeg rzeki. Stojący tam żaglowiec i statek oraz inne jednostki pływające po Motławie pozwalają przypuszczać, iż obraz namalowany został w latach dwudziestych XX wieku. Autorem jego jest prawdopodobnie mało znany belgijski malarz Francois Marganne pochodzący z Herstal miasteczka wchodzącego w skład aglomeracji Liege. Stanowić o tym mogą informacje poczynione ołówkiem na ramie blejtramu przez kogoś, kto mógł być jego pierwszym właścicielem. Obraz swoją estetyką przypomina widoki malowane w tym samym czasie przez polskiego malarza Antoniego Kierpala i stanowi ciekawy zapis historyczny tego fragmentu miasta z okresu Wolnego Miasta Gdańska.
Masłowski Wacław
Wacław Masłowski (1887 Poznań- 1943 Sanok)
Należał do malarzy malujących obrazy związane z polską wsią. Studia malarskie odbył w Monachium. Uczestniczył w powstaniu wielkopolskim. W latach dwudziestych pracował jako nauczyciel rysunku w Szamotułach. Szkicował i malował krajobrazy Ziemi Szamotulskiej, wiele prace o tematyce wiejskiej związana jest z animalistyką. Jego znany obraz zatytułowany „ Orka wołami „ znajduje się w Muzeum Miejskim w Zabrzu. W 1936 roku na wystawie „Sztuka, Kwiaty, Wnętrze” w Poznaniu pokazywał swoje dwa obrazy „Jesień” i „Połów”. W latach trzydziestych wykonywał polichromie w kościołach w Modlinie i Wronkach.
Maślakiewicz- Brzozowska Anna
Anna Maślakiewicz-Brzozowska (1912 - 1981) Malarka, studiowała w krakowskiej ASP w latach 1931-1936. Malowała martwe natury, kwiaty, pejzaże, przeważnie były to akwarele i gwasze. Studia kończyła w pracowni Władysława Jarockiego, Teodora Axentowicza oraz Xawerego Dunikowskiego.
Mądrawski Henryk
Henryk Mądrawski (1933- Osusznica k. Chojnic – 2009  Sopot). Studia ukończył w gdańskiej  PWSSP.  Jego nauczycielami byli kapiści prof. Piotr Potworowski i prof. Stanisław Borysowski oraz na grafice Zygmunt  Karolak. Mądrawski był kontynuatorem polskiej szkoły kolorystycznej . Jego malarstwo opierało się na solidnych podstawach spojrzenia realistycznego na sztukę, pomimo tego uprawiał ekspresję abstrakcyjną. Był mistrzem zestawień kolorystycznych. Nie ustawał w poszukiwaniu prawdy, był rozpoznawalny, stworzył swój styl, kochał i uwielbiał malować. Prace swoje prezentował na wielu wystawach między innymi: w Finlandii, Szwecji, Bułgarii, Niemczech, Kanadzie, Francji i Rosji. Odznaczony został Srebrnym Krzyżem Zasługi, zdobył wiele nagród i wyróżnień.
Meissner Gustav

Gustav Meissner (1830, Kwidzyn – 1910, Berlin)

Malarz pochodzący z Kwidzyna na Powiślu. Jednego z ważniejszych XIX-wiecznych miast prowincji Prusy Zachodnie. Miasta urodzin wielu malarzy, z których warto wymienić takie osobowości jak : Wilhelm Carl Räuber, Ernst Kolbe, Georg Knorr, Eugen Windmüller, Thuro Balzer czy właśnie Gustav Meissner. Artysta o zapatrywaniach romantycznych, dobrze wykształcony. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Królewcu, która jeszcze za czasów Meissnera, wiele miejsca i uwagi poświęcała na naukę według tradycyjnych wartości malarskiego kunsztu artystycznego. Swoje umiejętności twórca pogłębiał na studiach w Monachium. Po rozpoczęciu drogi artystycznej działał w Düsseldorfie, Weimarze i Berlinie. Uczestniczył tam w Wielkich Wystawach Sztuki, osiągając wiele wyróżnień i nagród. Malował w stylu düsseldorfskiej szkoły pejzażu. Operował nostalgiczno- melancholijnym nastrojem opartym na kontrastowaniu nieba i partii drzew, często wywołując klimat niepokoju. Liczne podróże artystyczne po Środkowej Europie dostarczały mu wielu nastrojowych i ciekawych tematów. Dziś artysta mało rozpoznawalny, ale bardzo dobrze notowany na europejskich aukcjach sztuki. Jego obrazy często osiągają dość wysokie ceny sięgające nawet 8-10 tys. euro.

Mendoly Christo Stefanoff
Christo Stefanoff Mendoly (1898 Kazanlak – 1966 Montreal)
Bułgarski malarz, ożeniony  w 1937 roku z Polką Ireną Pludowską i  wiele lat mieszkający w Polsce. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Sofii pod kierunkiem czeskiego malarza Iwana Markowiczka. Za namalowanie panoramy „Stara Zagora”, sofijska akademia przy poparciu cara Borys III, przyznała malarzowi tytuł profesora. Następnie artysta odbył podróż do Wiednia i Budapesztu, gdzie zaangażował się do malowania w studiu słynnego Pilipa Laslo, węgierskiego artysty portretującego europejskie osobistości królewskie. Po tym krótkim  doświadczeniu Mendoly odbył podróże po krajach Europy , Afryki Północnej i Azji Mniejszej. Między innymi  przebywał dłuższy czas w Wenecji, gdzie  namalował kilka znanych i charakterystycznych dla siebie obrazów. Podczas tej podróży powstały również portrety wielu znanych osobistości ówczesnego świata, miedzy innymi portret premiera Włoch, Benito Mussoliniego. Na początku lat trzydziestych artysta  wyjechał ze swoją wystawą do Stanów  Zjednoczonych. Podczas tej podróży , zawarł także wiele ciekawych znajomości miedzy innymi w Hollywood z aktorami : Gretą Garbo i Conradem Veidtem. W 1934 Mendoly przyjechał do Polski. Wystawę swoich prac prezentował w Katowicach, Łodzi i Warszawie . Polska zachwyciła go pięknem krajobrazu oraz urzekła historią . Tu ożenił  się i osiadł. Współcześni  krytycy, określają jego naturalistyczne malarstwo jako dojrzałe lecz typowe i klasyczne. Posiadało ono jednak pewną charakterystyczną przypadłość. Specyficzne nakładanie na płótno farby, grubymi impastami za pomocą szpachli lub noża, tworzyło grubą fakturę  i wzmacniało wrażenia luministyczne. Technika ta nadała jego sztuce duży walor wywołujący  efekt  zachwytu, podziwu, pewien splendor i ciekawość.  Wojna zastała go w Polsce. Skomplikowane i tragiczne wojenne wydarzenia, które przechodził wraz z żoną, w końcu rzuciły artystę do Bredy, gdzie w 1946 roku zorganizował swoją pierwszą powojenną wystawę. Już nigdy później nie powrócił do Polski. Po wielu udanych wystawach w Holandii, los skierował go w 1952 roku  do Kanady. W swojej twórczości  jeszcze przez wiele lat powracał do tematyki polskiej i tematu wojny. Od 1955  roku, myślał o stworzeniu fundacji  oraz czegoś na kształt centrum sztuki, jeszcze przed śmiercią uczestniczył w odtworzeniu częściowo zniszczonej ” Cykloramy Jerozolimy”, dzieła niemieckiego malarza Bruno Piglheina. Umarł w 1966 roku po  rozległym udarze mózgu.*
*- część wiadomości zaczerpnięto ze strony internetowej  christo-stefanoff-biography
Mercator Gerhard
Gerhard Mercator (1512 Rupelmonde – 1594 Duisburg)

Flamand, znany jako Gerhard Kramer. Kartograf, matematyk, geograf. Autor nowoczesnej kartografii. Twórca odwzorowania walcowatego wiernokątnego, znanego jako odwzorowanie Mercatora. Był wytwórcą instrumentów astronomicznych. Jako pierwszy użył określenia, atlas. Pod koniec życia wydał zbiór map w formie księgi. Po jego śmierci działalność rytowniczą i wydawniczą kontynuował jego syn Rumold. Po śmierci Rumolda, płyty miedziorytnicze przejął Jodocus Hondius Starszy, a później jego synowie Jodocus i Hendricus. Atlas Minor jest dziełem Gerharda Mercatora, ale pierwsza jego edycja ukazała się w 1606 roku i zawierała 142 mapy i ponad 600 stron tekstu. Atlas Minor należy do grupy atlasów podręcznych.
Mercker Erich

Erich Mercker (1891 Zabern-1973 Monachium)
Pochodził z rodziny wojskowej. Jego ojciec był oficerem pruskim. Od 1906 roku mieszkał w Monachium gdzie po paru latach rozpoczął studia inżynierii lądowej na Politechnice Monachijskiej. W tym czasie trenował  łyżwiarstwo szybkie w klubach sportowych Monachium i Berlina na dystansach: 500, 1500 i 5000 metrów . Startował w Pucharze Niemiec. Od 1915 roku rozpoczął malowanie jako samouk. Zafascynowany był impresjonizmem. Z pierwszej podróży artystycznej po Europie przywiózł wiele pejzaży wyróżniających się bogatą kolorystyką, namalowanych techniką impastową za pomocą szpachelki, którą operował z wielką swobodą i precyzją. Następnie zainteresował się krajobrazem przemysłowym. Malował wielkie budowy, fabryki, stalownie, piece hutnicze, porty i stocznie. Po dojściu do władzy Adolfa Hitlera, został wynajęty do uwieczniania wielkich projektów budowlano – przemysłowych  realizowanych przez narodowych socjalistów. Był członkiem Stowarzyszenia Artystów Monachijskich oraz  artystycznych ugrupowań „Ring” i „Isar”. W 1937 roku uczestniczył w światowej  wystawie w Paryżu, na której zdobył złoty medal. Uczestniczył z dużymi sukcesami w wielu wystawach organizowanych przez narodowych socjalistów. Po wojnie malował dla takich firm jak: Volkswagen, Man  i Bayer. Należał do grona najważniejszych malarzy w Europie podejmujących w swej twórczości tematykę przemysłową. Od 1964 do 1965 roku był prezesem, a później honorowym prezesem Stowarzyszenia Malarzy Monachijskich. Często na plenery przyjeżdżał do Gdańska i na Pomorze. Jego obrazy można zobaczyć w  Grohmann  Museum w Milwaukee, które  posiada największą na świecie kolekcję sztuki poświęconej ewolucji ludzkiej pracy, w   Niemieckim Muzeum Historycznym w Berlinie, a także w Muzeach Monachium, Heidelbergu,  Norymbergii, Frankenthal i  Munster. Parę obrazów znajduje się również w prywatnych rękach, gdańskich kolekcjonerów sztuki.

Meseck Felix

Felix Meseck (1883, Gdańsk – 1955, Holzminden )

Pochodzący z Gdańska, jeden z najwybitniejszych niemieckich rysowników pierwszej połowy XX wieku – Felix Meseck (1883-1955), do dziś jest nadal mało znany w swoim rodzinnym mieście. Co prawda Muzeum Narodowe w Gdańsku całkiem niedawno zaprezentowało jego 44 rysunki, ale wystawa nie wzbudziła oczekiwanego zainteresowania. Dotyczyła jedynie ilustracji do dwóch dzieł artysty - Ernsta T.A.Hoffmanna „Złoty garnek” i Ludwiga Achima von Arnima „Isabela von Agypten”. Ten wybitny rysownik swoją edukację artystyczną zaczynał w gdańskiej Szkole Rzemiosł Artystycznych u wybitnego malarza Wilhelma Augusta Stryowskiego, by kontynuować naukę w Berlinie Charlotenburgu (1903-1904) i w Królewcu (1904-1905) u znanego malarza Ludwiga Dettmanna i grafika Heinricha Wolffa. Przed studiami mieszkał przy Langgarten (Długie Ogrody). Urodził się w rodzinie eksportera drewna Carla Mesecka i wychowywał się z bratem Oscarem. Początkowy okres jego twórczości związany był z malarstwem. Zaprzyjaźniony z artystami berlińskiej secesji, utrzymywał kontakty z Maxem Liebermannem, Lovisem Corinthem i Maxem Slevogtem. W pierwszym okresie twórczości był malarzem bezkompromisowym i radykalnym, nieco później ustabilizował swoje kolory, pozbawił je kontrastów i napięć. Dopiero I wojna światowa wywołała w nim nowe refleksje. Zajął się rysunkiem, który w tamtym okresie wydał się najwłaściwszym dla niego, zarówno w klimacie jak i ekspresji. Jego linie były wypracowane, charakteryzowały się czystością i świeżością używał suchej igły, ołówków, długopisów, prace wykonywał w różnych technikach graficznych, przeważnie były to akwaforty. Drzewa stały się w jego twórczości powtarzającym motywem jako ilustracja do zniszczonych wojną krajobrazów. W latach 1924-1930 był już profesorem i wykładał w Akademii Sztuk Pięknych w Weimarze, tam swoje graficzne zainteresowania doprowadził do perfekcji, mając już na koncie ilustracje do dzieł Johanna Wolfganga Goethego (Faust, 1914; 1920, Prometeusz), Williama Shakespeare’a (Burza, 1922), dzieł Novalisa, Brentano i serię kart kalendarzowych z 1920 roku. W tym czasie wystawiał swoje prace na Biennale w Wenecji. Po zakończeniu pracy w Weimarze w 1930 roku udał się do Rzymu na stypendium Niemieckiej Akademii Sztuki. Na Pomorze powrócił w roku 1939 i osiedlił się niedaleko Gdańska prawdopodobnie w okolicach Gniewu. Po wojnie artysta wyjechał do Niemiec. Osiedlił się w Holzminden, powiatowym miasteczku położonym nad Wezerą w Dolnej Saksonii, gdzie zmarł w roku 1955. Pamięć o tym zapomnianym artyście, gdańszczaninie kultywuje muzeum położone nieopodal w Höxter-Corvey.

 

Meyer-Waldeck Kunz
Kunz Meyer - Waldeck (1859 Mittawa, Kurlandia – 1953 Neuburg-Inn)
Do 1873 roku mieszkał w Rosji. Gimnazjum ukończył w Petersburgu. Studiował w monachijskiej ASP pod kierunkiem Aleksandra Strähubera , Joana L.Raaba i Wilhelma Lindenschmita. Podróżował po Włoszech i Niemczech, bywał w Berlinie, Bremie i Monachium. Malował sceny mitologiczne i religijne, zajmował się malarstwem ściennym. Najbardziej znany jest jako pejzażysta i malarz marynista, specjalizował się w malowaniu rybaków przy pracy. Na początku swojej kariery obrazy sygnował: Kunz- Meyer, a po roku 1914 : Meyer-Waldeck.
Meyerheim Paul

Paul Meyerheim (1842 Berlin – 1915 Berlin)
Wielce utalentowany niemiecki malarz. Był synem Eduarda Friedricha,  a zarazem jego uczniem. Studiował również w berlińskiej Akademii, w której od 1887 roku był profesorem. Malował portrety, martwe natury,  sceny rodzajowe. Natomiast malarstwa pejzażowego uczył się w Paryżu. Odwiedzał Barbizon i Bretanię. Często wraz ze swoim przyjacielem  Adolphem Menzlem malował  w berlińskim ZOO dzikie zwierzęta, przeważnie lwy.  Interesował się również techniką, szczególnie lokomotywami parowymi. Prawdopodobnie bywał w Gdańsku. Po śmierci swego ojca, pod koniec XIX wieku przekazał do  gdańskiego Muzeum Miejskiego zbiór  85 jego wspaniałych prac .

Michałowski Stanisław

Stanisław Michałowski (1915, Wilno–1980, Gdańsk)
Debiutował w 1932 r., podczas wystawy Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków. Jeszcze przed wojną wystawiał w Krzemieńcu (1935–1936). Studia malarskie ukończył na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie (1939–1944), studiował u profesorów: Tymona Niesiołowskiego, Bronisława Jamontta i Antona Gudaitisa. W 1945 r. przyjechał do Gdańska. Przez trzy lata w Sopocie (1950–1953) prowadził zajęcia z malarstwa i rysunku. Był osobą dalece niezależną, co może tłumaczyć rezygnacja z etatu na uczelni. W 1958 r. odbył krótką podróż do Paryża. Malował pejzaże miejskie. Osobliwe prace artysty, wiernie przedstawiające rzeczywistość urbanistyczną, wywołują pewien niepokój. Białe prostokątne mury, spowite bluszczem, przeważnie przedstawiają Wilno, miasto jego młodości, gdzie obok siebie żyli Polacy, Litwini, Żydzi, Karaimi, a kościoły stały obok synagog, cerkwi czy meczetów. Ta szczególna atmosfera miała głęboki wpływ na jego malarską wrażliwość. Artysta w sposób sugestywny wprowadził do swojej sztuki atmosferę tajemnicy życia, zarówno za pomocą szarych barw, jak i zmysłowego poznania i niedocenianej intuicji. Uważał bowiem, że cywilizacja rozprawi się z przyrodą, a za chwilę „pożre nas wszystkich”.

Misiek Jan
Jan Misiek (1949 Słupsk)

Gdańską PWSSP ukończył w 1975 roku w pracowni malarstwa prof. Władysława Jackiewicza. Sztuka Jana Miśka od czasów studiów, przechodziła różne etapy. Na swoje doświadczenia nałożył przeszłość i tradycję gdańskiej szkoły. Stąd jego malarstwo jest tak tajemnicze i wielowątkowe. Specjalizuje się w kolażu , jest grafikiem ale przede wszystkim maluje. Jest artystą wyjątkowo twórczym, swoje prace prezentował już na ponad sześćdziesięciu wystawach również poza granicami kraju.  Malarstwo Miśka jest kontemplacyjne, refleksyjne, symboliczne. Kolory są niespotykane, subtelne, często farby komponuje sam. Tworzy je z naturalnych składników, korzysta ze starych receptur, dlatego są tak zaskakujące i wciągające. Tak jak  kolaże , które są jego specjalnością. Każdy z nich kreuje pewien spektakl, punktem wyjścia jest zdarzenie historyczne, wokół którego Misiek tworzy określony projekt estetyczny, ale zamyka go w zdarzeniu artystycznym a nie historycznym. To wielka sztuka. Jan Misiek jest artystą bardzo utalentowanym, interesującym, ciekawym a zarazem  nieprzewidywalnym.  Poza malarstwem abstrakcyjnym, ostatnio coraz więcej czasu poświęca przyrodzie. Maluje ulubione koty, ptactwo wodne, dziki, zwierzęta  a także  pejzaże.
Mleczko Andrzej
Andrzej Mleczko (1949 Tarnobrzeg).
Ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki w Krakowie. Jest znanym i cenionym autorem rysunków satyrycznych, również maluje, ilustruje książki, zajmuje się grafiką i plakatem. Współpracuje z wieloma tytułami prasowymi w kraju i zagranicą. Posiada swoje galerie autorskie w Krakowie i Warszawie. Jest artystą bardzo rozpoznawalnym, wielokrotnie nagradzanym. W 2010 roku otrzymał Nagrodę Kisiela w kategorii publicystyka.
Mokwa Marian

Marian Mokwa (1889 Malary k. Wiela – 1987 Sopot)
Jeden z najwybitniejszych polskich malarzy marynistów. Szczególnie akwarele prezentują bardzo duże możliwości artysty oraz wysoki poziom artystyczny. Malował je z wielką lekkością, kolory często zawężał do błękitów i zieleni, dzięki czemu uzyskiwał wyjątkowy nastrój. Jego malarstwo charakteryzowało się niespotykaną prostotą. Pomimo realistycznego spojrzenia na rzeczywistość, prezentował je w sposób jedyny, stworzony przez siebie, bardzo naturalny, a zarazem oryginalny i rozpoznawalny. Nie poddawał się współczesnym, co rusz zmieniającym się trendom malarskim. Studiował w Norymberdze, Monachium i Berlinie (1906-1909?). Przez krótki okres związany był jako rysownik i korespondent z „Gazetą Grudziądzką” Podczas 80 lat pracy twórczej odbył wiele podróży artystycznych po świecie. Przez prawie całe swoje życie, od 1918 roku mieszkał wraz z żoną skrzypaczka Stefanią Łukowicz w Sopocie. W 1920 roku rozpoczął prace nad monumentalnym cyklem historycznym „Apoteoza Polski Morskiej” złożonym z 44 obrazów. Pierwsza duża indywidualna wystawa artysty zakończona wielkim sukcesem, odbyła się w 1924 roku w warszawskiej „Zachęcie”. Zaraz po tym , na terenie Wolnego Miasta Gdańska wraz z dystrybucją w Polsce zaczął wydawać pismo artystyczno-literackie „Fale”. Od 1925 do 1927 roku ukazało się siedem numerów . Periodyk propagował problematykę morską oraz zagadnienia kultury polskiej. W tym czasie ukazała się też teka artysty z dziewięcioma litografiami. Był to czas wielkiej aktywności twórczej Mariana Mokwy oraz wielu dyskusji nad kierunkiem rozwoju sztuki. Spotkał się wówczas w Berlinie z takimi sławami malarstwa jak: Libermann, Chagall, Picasso, Kandinsky. Dla prezentacji swoich obrazów historycznych, artysta wybudował w Gdyni (1934) swoją galerię, organizując jednocześnie wystawy innym polskim marynistom. Galerię otwarto podczas uroczystości obchodów Święta Morza 28 czerwca 1934 roku. Symbolicznego otwarcia dokonali wojewoda pomorski Stefan Kirtiklis , komisarz rządu Franciszek Sokół i ksiądz dziekan Teodor Turzyński. Wydarzenie to miało olbrzymi wpływ na ożywienie życia kulturalnego kraju. W czasie wojny Niemcy, cały cykl historyczny spalili, a pozostałe obrazy zarekwirowali. Po wojnie los z artystą obszedł się brutalnie. Uznany za zdeklarowanego realistę został wypchnięty poza nawias życia artystycznego. Jego talent jednak został zauważony przez Towarzystwo Marynistyczne Malarzy Brytyjskich. Jako jedyny Polak wystawiał w londyńskim Royal Society i Society of British Painters. Szukając swego miejsca w życiu artystycznym Mokwa zaangażował się w dokumentowanie morskiego życia gospodarczego kraju. Współpracował z armatorami morskimi: PLO, PŻM, PRO, Dalmor. Malował : porty, stocznie, statki, kutry, wybrzeża, plaże, ludzi morza oraz obrazy historyczne dotyczące morskich dziejów Polski. Pozostawił po sobie wielką spuściznę, szacowana na około 8-9 tysięcy obrazów.

Monogram - JM 1833
Moritz Wimmer

Wimmer Moritz
Moritz Wimmer, gdański malarz przełomu XIX i  XX wieku. Malował sentymentalne widoki Gdańska. Pracował w teatrze jako malarz – scenograf. Był ilustratorem, projektował pocztówki z widokami Gdańska i Berlina, Jego małe prace często pojawiają się na aukcjach w Niemczech i Anglii. Osiągają notowania rzędu 200-800 Euro. W 2013 roku jego obraz pojawił się na sopockiej wystawie „Malarstwo Gdańskie 1850-1950”. Akwarela przedstawiała Kościół św. Brygidy i namalowana została w 1919 roku. Wimmer był realistą, bardzo dokładnie przedstawiał widoki Gdańska, często również stosował sztafaż. Wiele jego prac ma charakter nostalgiczny, wywołujący tęsknotę za dawnym Gdańskiem. W początkowym okresie swojej kariery jego uczniem był Arthur Bendrat. Akwarela „Targ Rybny” prezentowana była na wystawie w gdańskiej galerii ZPAP w czerwcu 2014 roku i znajduje się w katalogu „Malarze XIX- wiecznego Gdańska” z kolekcji Andrzeja Walasa. Natomiast akwarela „Panorama Gdańska”, zakupiona została w jednej z galerii na francuskiej prowincji .

Mroczkowski Aleksander
Aleksander Mroczkowski (1850 Kraków - 1927 Stubno k. Przemyśla)
Malarz, realista, malował pejzaże wiejskie, sceny rodzajowe, kompozycje historyczne , motywy sakralne oraz portrety właścicieli ziemskich. Specjalizował się jednak w malarstwie pejzażu tatrzańskiego, który malował z wyjątkową doskonałością, precyzją i wiernością, operując subtelnie światłem. Studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych (1865-1873) w pracowni Władysława Łuszczkiewicza, Feliksa Szynalewskiego i Leona Dembowskiego. W latach 1873-1877 studiował w Monachium w pracowni Adolfa Wagnera i Otto Seitza. Mroczkowski wystawiał w Krakowie, Lwowie i Warszawie.
Mühlhan Adolf
Adolf Mühlhan (1886 Hanower - 1970 Hamburg)
Niemiecki malarz, marynista zajmował się również grafiką użytkową. Specjalizował się w malowaniu motywów portowych, przeważnie były to holowniki wykonujące prace portowe: holowanie dużych statków, również pasażerskich. Przy tym zachowywał dużą wierność malowanych urządzeń portowych, nabrzeży i dźwigów. Oddawał w  sposób perfekcyjny kolor,  nadawał wyjątkowy  klimat ,biorąc pod uwagę porę dnia i warunki pogodowe. Był uczniem Otto Hammela profesora malarstwa w hanowerskiej Szkole Sztuk Dekoracyjnych, między innymi wychowanego na paryskiej szkole impresjonistycznej. Adolf Muhlhan był członkiem Niemieckiego Związku Artystów. Jego obrazy często pojawiają się w renomowanych domach aukcyjnych.
Müller Erich
Erich Müller (1888 Berlin-?)
Niemiecki pejzażysta,malował również martwe natury i kwiaty . Uczeń Friedricha Kallmorgena z berlińskiej Akademii Sztuk Pięknych.Często malował widoki znad jeziora Chimsee położenogo u podnóża Alp Salzburskich.
Myśliwska - Sienkowska Katarzyna
Katarzyna Myśliwska - Sienkowska (Olsztyn)
Katarzyna Myśliwska - Sienkowska ukończyła w 1985 roku wydział Malarstwa i Grafiki gdańskiej PWSSP w pracowni prof. Jerzego Zabłockiego. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, kolażem, grafiką i scenografią. Tworzy w Sopocie ale swoje prace wystawiała w Paryżu, Berlinie, Budapeszcie, Warszawie. Należy do artystów reprezentujących ekspresjonizm lat osiemdziesiątych, ale jej sztukę nie da się w sposób prosty i oczywisty zdefiniować. Katarzyna Myliwska-Sienkowska w swojej twórczości próbuje opisać doświadczenia kobiety w codziennym pokręconym życiu, zagubionej  w  skomplikowanym labiryncie cywilizacji. Jej artystyczny świat jest sztuczny, wystylizowany, teatralny odnosi go do otaczającej rzeczywistości codziennego dnia. Sięga do różnych pojęć  i symboli, łącząc humor, smutek, nadzieję i  wiarę. Posługuje się stylizacją współczesnej reklamy mieszając ją z mitami, religią, tworząc jedyną w swoim rodzaju groteskę dzisiejszego świata.
Neuman Abraham
Abraham Neuman (1873 Sierpc-1942 Kraków).
Był jednym z najbardziej uzdolnionych uczniów Jana Stanisławskiego. Studia w krakowskiej szkole rozpoczął w1897 roku, przeszedł także przez pracownię Jacka Malczewskiego i Leona Wyczółkowskiego. Uczestniczył również w zajęciach paryskiej Akademii Julian. Często podróżował. Bywał w Palestynie, Stanach Zjednoczonych, Anglii, Niemczech, Belgii, Holandii. Był wybitnym pejzażystą ale malował również kwiaty, portrety, martwe natury. Podejmował także często modną wówczas tematykę Orientu, ale jego ulubionym motywem była zima i płynące potoki wśród śniegów. Mieszkał w Krakowie i Zakopanem. Dużo wystawiał. Zaprzyjaźniony był z Leonem Chwistkiem, Rafałem Malczewskim i Leonem Wyczółkowskim. Zginął tragicznie. Niemcy zastrzelili go podczas ucieczki w 1942 roku na ulicy w getcie krakowskim. Jego prace znajdują się w Muzeum Narodowym w Krakowie i Warszawie oraz Żydowskim Instytucie Historycznym w Krakowie.
Nieznany
Norblin Stefan
Stefan Norblin (1892 Warszawa-1952 San Francisco)
Jego pradziadkiem był znany malarz Piotr Norblin. On sam znany był przede wszystkim, dzięki modernistycznym i secesyjnym plakatom reklamowym oraz obrazom w stylu art deco. Studiował malarstwo w Antwerpii i Dreźnie. Jego żoną była znana przedwojenna aktorka Lena Żelichowska. W czasie drugiej wojny światowej przebywał w Indiach , gdzie dla maharadży Jodhpuru wykonał serię malowideł zdobiących wnętrze pałacu Umaid Bhawan, największej prywatnej rezydencji w Indiach. Po wojnie osiedlił się na stałe w Stanach Zjednoczonych, gdzie utrzymywał się z malowania portretów.
Nowak Paweł
Paweł Nowak (1956 Aleksandrów Kujawski)
Malarz, grafik, rysownik. Studia ukończył na wydziale malarstwa gdańskiej PWSSP (1979-1986) w pracowni Kazimierza „Kacha” Ostrowskiego. Grafiki uczył się w pracowni prof. Wisława Dembskiego. Na przestrzeni wielu lat doświadczeń, eksperymentów, poszukiwań, działań konceptualnych odnalazł w swoim malarstwie reliefowym pewien rodzaj „syntezy abstrakcyjnej”. Jego oryginalna technika stanowi o wyjątkowej, niebanalnej estetyce jego obrazów. Należy do ZPAP, ma za sobą wiele nagród i wyróżnień oraz ponad 20 wystaw indywidualnych i ponad 50 zbiorowych.
Ostrowski Kazimierz
Kazimierz Ostrowski „Kachu” (1917 Berlin – 1999 Gdynia).
Kazimierz Ostrowski był jednym z najwybitniejszych absolwentów sopockiej uczelni. Studia rozpoczął jako student z 28 numer legitymacji studenckiej, ale zanim rozpoczął naukę, wcześniej pracował wraz z bratem w Gdyni, do której przyjechał w 1934 roku . W firmie ojca malowali szyldy i nazwy statków na ich burtach. Był wyjątkowym malarzem o niebywałym talencie, ale też miał szczęście ,trafił bowiem do pracowni wybitnych polskich malarzy, Artura Nacht – Samborskiego , Jacka Żuławskiego i Janusza Strzałeckiego. Jego styl był efektem poszukiwań, doświadczeń, wielkiej pracy i talentu. W 1949 roku otrzymał stypendium od rządu francuskiego. Po kilku wykładach w Akademii Paryskiej trafił do pracowni Fernanda Legera. W tym okresie kształtował się jego pogląd na malarstwo, wielość prądów, nurtów, stylów, konwencji przyjmował i asymilował bezpośrednio od artystów. Bywał również w muzeach paryskich gdzie studiował i chłonął dzieła mistrzów . Wówczas tworzył się jego indywidualny styl. Pobyt w Paryżu wywarł olbrzymi wpływ na jego przyszłą karierę artystyczną. Od kubizmu poprzez fowizm, ekspresję doszedł do impresji oraz syntezy a następnie do uproszczeń, które doprowadziły go do lirycznej abstrakcji. Jeden z jego uczniów Kazimierz Kalkowski tak wspomina swego mistrza. „Był piekielnie zdolnym facetem, już jako uczeń profesora, zobaczyłem jego rysunki, te wczesne, jeszcze sprzed studiów, to przepraszam czapki z głów. W zasadzie nasi najwięksi mogliby być jego kolegami. Majster był wyjątkowy, a do tego był nietuzinkowym człowiekiem i tym zjednywał sobie ludzi, jak coś powiedział, to było to mocno przemyślane i niekonwencjonalne. „Kachu” należał do wybitnych profesorów i doskonałych malarzy”. W 2002 roku Zarząd Okręgu Gdańskiego ZPAP ustanowił coroczną ”Nagrodę im. Kazimierza Ostrowskiego” za wybitne osiągnięcia w dziedzinie malarstwa . Nagradzani są najwybitniejsi polscy malarze. Ostatnio nagrodę otrzymał w 2010 roku Tadeusz Dominik.
Otto Karl Kazimierz von Thoren
Otto Karl Kazimierz von Thoren (1828 Wiedeń- 1889 Paryż)
Oficer Monarchii  Austro-Węgierskiej. W 1948 roku brał udział w kampaniach : włoskiej i węgierskiej , po czym  odmienił całe swoje życie .Po pobycie w  Wenecji w 1957 roku , podjął studia malarskie w Brukseli i Paryżu. W tym  czasie , otrzymał propozycję od Cesarza Franciszka Józefa namalowania jego portretu na koniu. Po studiach, artysta osiadł na stałe w Wiedniu i związał się z tamtejszą akademią, podjął również współpracę z Akademią w Petersburgu. W  1864 roku otrzymał na wystawie malarskiej w Paryżu medal. Był pejzażystą i portrecistą. Szczególnie znane są jego obrazy przedstawiające motywy wiejskie,  sceny wypasu zwierząt gospodarskich. Pasterze pędzący krowy do wodopoju, konie ciągnące pług czy pasterze wypasający owce. Jego obrazy pojawiają się na aukcjach w Nowym Jorku, Zurychu, Genewie czy Pradze i osiągają ceny od  około 3  do 6 tys. Euro. Jego malarstwo znajduje się w muzeach : Budapesztu, Gandawy, Grazu, Nowego Jorku, Paryża, Wiednia, Lipska, Królewca i Gdańska.
Paetsch Bruno

Bruno Paetsch (1891, Gdańsk - 1976, Hamburg)
Bruno Paetsch należy do jeszcze mało znanych artystów Wolnego Miasta Gdańska, choć ostatnio Muzeum Narodowe w Gdańsku pokazało jego 7 rysunków podczas wystawy „Max Slevogt (1861-1932) i Bruno Paetsch (1891-1976).  Dwa pokolenia niemieckiej ilustracji”.  Rysunki pochodzą z  początku lat dwudziestych wieku XX.  Artysta urodził się i kształcił  w Gdańsku, a od 1912 przez trzy lata w Berlinie. Bardzo szybko przeszedł szczeble wtajemniczenia artystycznego. Po powrocie do Gdańska już od 1918 roku sam udzielał lekcji malowania.  Wystawiane w  gdańskim muzeum prace  stanowią ilustracje do  powieści Honoré de Balzaca „Kuzyn Pons”. W różnorodności tematycznej, twórca w tamtym okresie sięgał do motywów dzieł światowej literatury m.in. Williama Shekspira, Daniela Defoe, Miguela de Cervantesa, czy Johanna Wolfganga von Goethe. Paetsch kontempluje rozważania nad minionym czasem zagłębiając się,  nie w najnowszą historię  przywodzącą  na myśl  tematy drzeworytów niemieckiej ekspresji, lecz ucieka  do przeżyć  literackich bohaterów.  Parę lat później, w 1925 roku w Jelitkowie stanowiącym wówczas razem z Oliwą jeden organizm, rozpoczęła się budowa kaplicy  pod wezwaniem św. Piotra dla miejscowych rybaków i coraz częściej odwiedzających to miejsce letników. Malarz   zaproszony został do namalowania obrazu zatytułowanego „Jezus chodzi po Jeziorze Genezaret”. Dziś w nowym kościele w Jelitkowie wybudowanym w latach 1976-81 nie zauważyłem obrazu, podobno przechowywany jest na plebanii. Znana jest również inna scena sakralna tego artysty „Święta Rodzina” namalowana dla kościoła w Piekle nad Wisłą.


Wydaje się jednak, że malarstwo religijne było tylko pewnym uzupełnieniem głównego nurtu jego dokonań artystycznych. Na początku kariery zafascynowany był zależnością koloru i światła, malował martwe natury, weduty,  pejzaże i portrety. Wiadomo, że jego obraz „Długie Pobrzeże” brał udział w dwóch wielkich  wystawach gdańskiego malarstwa,  w Sopocie (28.06. - 4. 08. 1942) i w Wiedniu, gdzie przedstawił 22 swoje dzieła (24. 11.1942 – 3.01.1943).  Jeden z najnowocześniejszych w ówczesnym Gdańsku hoteli „Danziger Hof”, posiadał na własność  kilka jego obrazów.


W zbiorze  gdańskiego kolekcjonera sztuki Andrzeja Walasa znajdują się  dwa  jego obrazy. Szczęśliwie z różnych okresów fascynacji nowymi trendami w sztuce, dzięki czemu widać jak rozwijał się jego talent . W 1933 roku artysta wyjechał na stypendium artystyczne do Rzymu, ale już wtedy był rozpoznawalnym malarzem w Gdańsku. Naszym czytelnikom zapewne znany jest obraz „Kąpiąca się para” , prezentowany na wystawie malarstwa gdańskiego w Muzeum Sopotu (2013 r.), namalowany prawdopodobnie w Jelitkowie. Znane są również jego ilustracje do sztuki Williama Szekspira „Król Lear”.  Namacalny dowód jego sztuki zauważyć możemy również na ulicach Gdańska. Przy ulicy Hallera na budynku Zespołu Szkół Policealnych nr. 2 istnieje świetnie zachowana płaskorzeźba jego autorstwa. Dyrekcja szkoły zadbała o jej ochronę podczas remontu budynku i starać się będzie teraz o fachową konserwację. Przed  wojną znajdował się tu  „Dom Sióstr”, zamieszkały przez kobiecy personel pobliskiego szpitala.  Spuścizna artysty na terenie Gdańska jest dosyć skromna.  Kilka obrazów zaginęło z  Gdańskiego Muzeum Miejskiego w czasie wojny. Bruno Paetsch i Paul Dannot Dannowsky, zaprzyjaźniony z artystą, nawiasem mówiąc bardzo dobry gdański malarz , wspólnie namalowali kilka obrazów, niestety, sławiących idee narodowych socjalistów. Trudno oczywiście  wysnuć jednoznaczny wniosek o jego preferencjach politycznych , ale zachowały się zdjęcia takich obrazów. Nie zmienia to jednak faktu, że Paetsch należał do grona najznakomitszych  i najzdolniejszych  artystów Wolnego Miasta Gdańska.   Swoją sztukę oparł na wielkich umiejętnościach malarzy gdańskich. Wzorował się na Danielu Schultzu i Antonie Möllerze, ich obrazy nadały  malarstwu Paetscha gdańskie refleksy. Był mistrzem obrazowania dużych figur, co doskonale widać  w płaskorzeźbie wykonanej na budynku dzisiejszej szkoły w Gdańsku – Wrzeszczu. Potrafił w znakomity sposób  w swoich monumentalno- modernistycznych pracach komponować figury w przestrzeni krajobrazu, stającego się jedynie tłem dla jego bohaterów. Po wojnie artysta osiadł w Hamburgu i nie powracał do lat swojej młodości . To typowe zachowanie dla artystów, którzy w Gdańsku ze swoją odrębną państwowością,  w pełni czuli się  Niemcami.  Na jednej z ostatnich pośmiertnych wystaw, pokazano jedynie trzy jego gdańskie obrazy.   

Pauli Charles
Charles Pauli (1819 Gandawa – 1880 Tybinga)
Brak danych
Pawłowski Alfred

Alfred Pawłowski (1877 Gdańsk - ?)
Był jednym z wielu malarzy, którzy szczególnie upodobali sobie, malownicze motywy hanzeatyckiego  Gdańska.  Malował również pejzaże znad Zatoki Gdańskiej.  Należał do sprawnych , dużo malujących artystów. Nigdy jednak jego obrazy nie aspirowały do roli dzieł sztuki. Wierny był  swojemu naturalnemu, realistycznemu sposobowi malowania. Zostawił po sobie tysiące widoków ukochanego, rodzinnego miasta.  Urodził się  w 1877roku na Siennej Grobli  (wschodnia część Gdańska) w rodzinie właściciela tartaku. Po ukończeniu gimnazjum realnego św. Jana, za namową matki wstąpił w 1891 roku do Szkoły Rzemiosł Artystycznych. Malowania uczył się w pracowni wielkiego gdańskiego mistrza Wilhelma Stryowskiego. Jednak śmierć matki, po kilku semestrach  nauki  przerwała jego dalszą edukację. Musiał pomóc ojcu w prowadzeniu tartaku.  Jego talent nie rozwinął się i w zasadzie pozostał jak bardzo wielu bezimiennych gdańskich malarzy - miejskim wedutystą. Po   I wojnie światowej i nieudanym powrocie do branży drzewnej,  w 1925 roku już na stałe zajął się malowaniem.  Po roku 1933  również i jego objęły  restrykcje narodowych socjalistów dotyczące sztuki .  Pawłowski nie był członkiem partii i jako artysta  miał problemy , dopiero rok przed wojną na mocy specjalnego dekretu,  miejscowy gauleiter  przywrócił  mu możliwość wykonywania zawodu. Po wojnie artysta jeszcze przez wiele lat tworzył, jednak  już do końca życia w sentymentalnych i nostalgicznych pejzażach malował  tylko Gdańsk.  Prawdopodobnie zmarł w latach  60-tych  XX wieku w Eriskirch nad Jeziorem Bodeńskim.

Pfefferberg Jakub
Jakub Pfefferberg (1900 Kraków - około 1944 Lwów)
Krakowski malarz , pochodzenia żydowskiego. Studiował w krakowskiej ASP (1922-28) w pracowni u Władysława Jarockiego, Fryderyka Pautscha i Ignacego Pieńkowskiego. Wystawiał w Żydowskim Towarzystwie Krzewienia Sztuk Pięknych w Warszawie oraz w Towarzystwie Sztuk Pięknych w Krakowie. Brał udział, jako jeden z najmłodszych w pierwszej Wystawie Malarzy Żydowskich w Krakowie , która odbyła się w 1930 roku. Należał do Zrzeszenia Żydowskich Artystów Malarzy i Rzeźbiarzy. W1935 roku został jego zastępcą . Malował widoki Krakowa, sceny z życia żydowskiej biedoty, stragany, kazimierskie podwórka, portrety, pejzaże z okolic Podhala i Tatr. Jego obrazy były realistyczne, namalowane gładko z zaznaczaniem wyraźnie konturów, w ciepłych kolorach z dużym światłem i świeżością z przewagą żółci, ugrów i brązów
Piasecki Leszek
Leszek Piasecki
Uczył się w Szkole Przemysłu Artystycznego we Lwowie oraz prywatnie u Stanisława Kaczora – Batowskiego i Zygmunta Rozwadowskiego. Po wojnie naukę kontynuował w krakowskiej ASP (1946-1952) w pracowni Fryderyka Pautscha , Ignacego Pieńkowskiego i Jerzego Fedkowicza. Przyjaźnił się z Jerzym Kossakiem. W 1974 roku zamieszkał w Wiedniu, gdzie w 1985roku został prezesem Towarzystwa Polonijnego „Strzecha”. Współpracował z Muzeum w Rapperswilu. Był autorem dioramy „ Bitwa pod Wiedniem”. Malował pod dużym wpływem swoich profesorów, były to zazwyczaj sceny batalistyczne, polowania i konie.
Piwarski Andrzej Jan

Andrzej Jan Piwarski  (1938 Warszawa)
Artysta jest potomkiem, malarza i grafika, profesora warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, jednego z pierwszych polskich litografów Jana Feliksa Piwarskiego (1794- 1859). Andrzej Piwarski w 1966 roku ukończy Gdańską PWSSP w pracowni  prof. Stanisława Teysseire oraz prof. Jacka Żuławskiego. Był wykładowcą malarstwa  w Wyższej Szkole Sztuk plastycznych w Münster (1976-1980). W latach (1987-91) prowadził pracownię malarstwa w Europejskiej Letniej Akademii Sztuk Pięknych w Luksemburgu. W 1993 roku założył Europejskie Laboratorium Sztuki w Tuchomiu niedaleko Gdańska , gdzie organizował Międzynarodowe Sympozja Artystyczne .  Jego żoną jest Barbara Ur - Piwarska , rzeźbiarka i malarka. Artyści w 1973 roku wyjechali z Polski .  Mieszkali w Sztokholmie , Blanes niedaleko Barcelony, Essen, Berlinie oraz w Gdańsku. W latach 8o-tych prowadzili otwarty dom Polski w Essen i mieli zakaz wjazdu do Polski. Organizowali wówczas zakrojoną na szeroką skalę działalność polityczną , społeczną i polonijną. Artysta jak sam mówi jest malarzem gestów, lubi abstrakcję ekspresyjną,  ale korzeniami tkwi w  tradycji malarstwa  kolorystycznego swoich profesorów, co nie przeszkodziło mu w wyborze własnej drogi  artystycznej. Jego malarstwo  w sferze intelektualnej ma wiele znaczeń, w teraźniejszości odzywają się echa przeszłości , a to co już się zdarzyło jest często początkiem nowego.   Ostatnia wystawa artysty „Moja Solidarność” to zapis pełnych bólu,  wstrząsających i tragicznych  scen stanu wojennego .  Wystawa prezentowana jest w historycznej Sali BHP Stoczni Gdańskiej.  Prace powstały w latach 80-tych,  a dziś  są w pewnym sensie wołaniem o  chwilę zadumy i pamięć.   

Plessen Willy von
Willy von Plessen (1868 Berlin - 1937 ?)
Niemiecki malarz przełomu 19 i 20 wieku. Portrecista a przede wszystkim pejzażysta. Studiował w berlińskiej Akademii  Sztuk Pięknych w pracowni  prof. Otto Knille i Maxa Konera. Jego prace rzadko pojawiają się na aukcjach.
Pochwalska Anna
Anna Pochwalska (1952-)
Brak danych
Polak-Pela Beata
Beata Polak-Pela zajmuję się malarstwem, ceramiką oraz konserwacją malarstwa sztalugowego i ściennego. Studia ukończyła w1981 roku w warszawskiej ASP na Wydziale Konserwacji Dzieł Sztuki. Maluje pejzaże, sceny rodzajowe i wnętrza. Inspiruje ją natura , sięga do solidnych i uniwersalnych zasad koloryzmu polskiego, porusza tematy stosunków międzyludzkich. Jest nastrojowa i klimatyczna. W latach 1994 – 1997 był wykładowcą w Akademii Multimedialnej w Gdańsku. Swoje prace prezentowała na wielu wystawach między, innymi w Niemczech, Szwajcarii i w Polsce. Ostatnio jej obrazy na przełomie 2010/2011 roku można było zobaczyć w Muzeum Miasta Sopotu.
Priebe Rudolf
Rudolf Priebe (1889 Szulakowo /k. Kijowa – 1956 Rudolfstadt) Niemiecki pejzażysta marynistyczny, malował również portrety. Studiował we Wrocławiu pod kierunkiem prof. Arnolda Buscha i prof. Eduarda Kaempffera. Kształcił się również w Monachium u prof. Ludwiga Hertericha. Specjalizował się w malowaniu kutrów rybackich, przeważnie cumujących przy brzegu, nieopodal stojących chat miejscowych rybaków. Mieszkał i tworzył w Hamburgu.
Przebindowski Zdzisław
Zdzisław Przebindowski (1902 Kraków – 1986 Krakow)
Malarz scen rodzajowych, portretów, martwych natur oraz pejzaży. Pochodził z rodziny o artystycznych tradycjach. Stryjeczny dziadek Józef Przebindowski był rzeźbiarzem a ojciec Franciszek Przebindowski malarzem. Od1920 roku studiował w poznańskiej Szkole Sztuk Zdobniczych, następnie od 1925roku w krakowskiej ASP u prof. Fryderyka Pautscha. Po studiach na pewien czas osiadł w Paryżu. Mieszkał i pracował również w Wenecji, Florencji i Rzymie. Zwiedzał Afrykę, Liban i Turcję. W 1937roku podjął pracę w krakowskiej ASP, w której pracował z przerwa na wojnę do 1972 roku. Uczestniczył w życiu artystycznym Krakowa, udzielał się w różnych organizacjach i towarzystwach . Jego prace znajdują się między innymi w Muzeum Narodowym w Krakowie, Poznaniu oraz w Muzeum Śląska Opolskiego.
Putz Ludwig
Ludwig Putz (1866 Wiedeń – 1947 Stranberg)
Malarz i grafik , pochodził z Wiednia, kształcił się w Akademii monachijskiej. Malował sceny batalistyczne, portrety, sceny rodzajowe , kwiaty oraz pejzaże. Od 1888 roku wystawiał w Monachium, gdzie mieszkał. Swoje obrazy pokazywał na wystawach w Glastpalast i w Galerii Hainemanna .Malował sceny batalistyczne, dokumentujące zwycięstwa wojsk niemieckich na polach bitew. Jego obrazy znajdują się w Pinakotece i w Muzeum Wojska w Monachium.
Raczyński Stanisław (1903 Wadowice – 1982 Kraków)
Stanisław Raczyński (1903 Wadowice – 1982 Kraków)
Krakowski malarz, grafik i scenograf. Krakowską ASP ukończył w 1926 roku. Był scenografem teatrów w Krakowie i Poznaniu. W latach 30- tych odbył stypendium w Paryżu. Należał do czołówki polskich drzeworytników. Najczęściej podejmował tematykę architektoniczną, swoje prace poddawał charakterystycznej stylizacji. Jego drzeworyty posiada Muzeum Narodowe w Warszawie i Szczecinie, oraz Muzeum w Bydgoszczy i Częstochowie. Prezentowana praca pochodzi z teki „Zabytki Polskich Miast”, zawierającej 10 drzeworytów.
Rajska Izabela
Dyplom z malarstwa , poprzedziła wieloletnią grą na skrzypcach ,pracując w Państwowej Operze Bałtyckiej. Malarstwo okazało się jednak silniejsze. Artystka ukończyła gdańską Akademie Sztuk Pięknych w pracowni prof. Henryka Cześnika, będąc jednocześnie pod opieką prof. Marii Targońskiej. Kreacja Rajskiej zaprzecza jednak upodobaniom jej opiekunów. Artystka poszła swoją drogą, odwołuje się do malarstwa figuratywnego i jest zagorzałą realistką. Założenia artystyczne jej twórczości oparte na profesjonalnych, solidnych podstawach sięgają do wymiaru magicznego, tworzą to „coś” co pozwala poczuć pewną metafizykę. Obrazy Rajskiej, choć może mało modne, proponują powrót do podstaw i pryncypiów, na których oparta jest sztuka malarstwa.
Rath Heine
Niemiecki malarz i grafik. Malował pejzaże marynistyczne, martwe natury i kwiaty. Był drzeworytnikiem. Uczył się u profesorów  Hermana Eschke, Eugena Brachta i Carlosa Grethesa. Mieszkał w Berlinie, ale od 1913 do 1920 roku był profesorem w Akademii Sztuk Pięknych w Stuttgarcie.
Rawita-Ostrowski Piotr von
Piotr von Rawita - Ostrowski (1902 Dolna Austria – 1964/67?)
Pojawienie się na polskim rynku antykwarycznym obrazu hrabiego Piotra Rawity- Ostrowskiego jest wyjątkową rzadkością. Artysta mający dalekie polskie korzenie był jednak malarzem austriackim o proweniencji monachijskiej. Na początku lat dwudziestych XX wieku studiował w monachijskiej akademii. Był uczniem Carla Johanna Becker- Gundahla. W Monachium uczęszczał jeszcze do Heymann Schule. Malował krajobrazy, akty i martwe natury. Jeszcze przed wojną działał w Schleissheim. Parę lat po wojnie opuścił Europę i osiadł w Peru. Mieszkał w Chaclacayo mieście położonym w prowincji Lima. Podróżował po Ameryce Południowej, szczególnie często odwiedzał Argentynę. Swoje obrazy sygnował samym nazwiskiem pisanym pionowo z datą. Po wyjeździe do Ameryki Południowej zmienił sygnaturę na Pedro Ostrowski lub Pedro v. Ostrowski. Prezentowany obraz pochodzi z 1945 roku. Sugestywnie namalowana martwa natura, za pomocą swobodnych pociągnięć pędzla przedstawia bukiet wielobarwnych polnych kwiatów. Pozostawione niedbale , w szklanym naczyniu kwiaty są punktem centralnym obrazu, kontrastują jednak z wyrazistymi zarysami wazonów stojących obok. Abstrakcyjne tło, tak jak motyw kwiatowy dzięki subtelnej grze kolorów , wywołuje pozytywne odczucia i miłe doznania. Ekspresyjna całość robi duże wrażenie. Obraz trafił do Polski w 2005 roku, po aukcji w jednym ze znanych Domów Aukcyjnych w Niemczech.
Regnault Henri
Henri Regnault (1843 Paryż – 1871 Rueil Malmaison)
Francuski malarz orientalista. Studiował w Paryżu  pod kierunkiem Alexandere Cabanela. W 1863 roku otrzymał  nagrodę Prix de Roma. Żył 28 lat. Malował we Włoszech, Hiszpanii i Maroku. Wystawiał w paryskich galeriach. Poległ jako żołnierz w wojnie francusko- pruskiej (1870- 1871). Jego obrazy posiadają największe muzea na świecie: Metropolitan Museum of Art, d Orsay, Museum of Fine Arts Boston, Philadelphia Museum of Art.
Prezentowany widok jest akwafortą, wykonaną  przez francuskiego wydawcę i rytownika   Lionela Le Couteux (1847- 1909) na podstawie obrazu Henri Regnaulta - „Tanger”.
Reichel Walter
Brak danych
Robert de Vaugondy
Robert de Vaugondy (1723 – 1786)
Wraz ze swoim ojcem Gillesem, należeli do czołowych twórców map we Francji. W 1757 roku opublikowali  Atlas Universel, jeden z najważniejszych atlasów XVIII wieku. Atlas mógł powstać dzięki odziedziczonym zbiorom ,Pierre Sansona i Huberta Jaillota. Dzieło to skorygowało szerokości i długości geograficzne w wielu regionalnych mapach. Nowy materiał opracowany przez rodzinę Vaugondy, wprowadził szereg nowych nazw miejscowości. Didier Robert de Vaugondy w 1760 roku został geografem Ludwika XV. Jednocześnie kontynuował z ojcem dość skomplikowaną produkcję globusów. Swoje mapy ojciec sygnował jako „M. Robert”, a syn „Robert de Vaugondy”.
Rolicz Stanisław
Stanisław Rolicz (1913 Mandżuria -1997 Gdynia): grafik, malarz i pedagog. Związany z kręgiem artystycznym międzywojennego Wilna. W latach 30 studiował na Uniwersytecie Wileńskim. Od 1940 do 1941 roku wystawiał w Litewskiej Akademii Sztuki. Był jednym z pierwszych grafików, który po wojnie rozpoczął dokumentowanie zgliszcz powojennego Gdańska. Do grupy artystów przybyłych z Wilna należeli jeszcze Władysława i Bolesław Rogińscy, Olga Żukowska, Stanisław Żukowski ,Zbigniew Kaliszczak, Wincenty Lewandowski oraz artyści przybyli ze Lwowa: Władysław Lam, Beata Słuszkiewicz i Władysław Floriański. Ruiny Gdańska oraz rodzący się przemysł stoczniowy i porty robiły na wszystkich olbrzymie wrażenie , wówczas powstały teki akwafort Stanisława Rolicza „Z ruin Gdańska” oraz inne prace powtarzające te same motywy na przykład: Antoniego Suchanka, Władysława Lama , Stanisława Żukowskiego czy Wincentego Lewandowskiego. Wartość dokumentacyjna tych prac jest olbrzymia, natomiast wartość artystyczna różna, grafiki Rolicza były w swoim rysunku perfekcyjnie obiektywne. Pokłosiem tych prac zrobionych na gorąco była pierwsza wystawa: ”Zabytki Starego Gdańska” zorganizowana 27 lipca 1946 roku w budynku Teatru Miejskiego we Wrzeszczu, dzisiejszy Teatr Lalek Miniatura. Stanisław Rolicz od 1945 do1972 roku był wykładowcą w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Orłowie. Uprawiał głównie technikę drzeworytu , był jednym z pierwszych artystów na Wybrzeżu, który posiadał prasę dającą możliwość uprawiania technik metalowych. Był także autorem wielu ekslibrisów. Lubił przesiadywać w kawiarniach, szczególnie upatrzył sobie gdyńskiego „Liliputa”, gdzie szkicował bywalców tej modnej niegdyś  kawiarni.
Rossmann Augusta Charlotte Cornelie
Augusta Charlotte Cornelie Rossmann (1863 Gent, Belgia – 1945)
Brak danych
Różewicz – Książkiewicz Halina
Halina Różewicz – Książkiewicz (1934-Gniezno) Elbląska malarka, ukończyła w1958 roku gdańską PWSSP w pracowni prof. Juliusza Studnickiego. Specjalizuje się w technikach graficznych. Doskonałe przygotowanie rysunkowe, pozwoliło artystce osiągnąć dużą swobodę wypowiedzi artystycznej. W Swoich pracach buduje specyficzny klimat pejzażu żuławskiego. Siłą jej grafik jest doskonałe wychwycenie niuansów przyrody żuławskiej i rejestracja jej w sposób syntetyczny a zarazem subtelny. Porusza się swobodnie po wielu technikach graficznych , między innymi tworzy za pomocą mało popularnych ostatnio, metody odprysku czy suchej igły, wspaniałe grafiki: traw, drzew, liści czy trzciny. Artystka brała udział w licznych wystawach zarówno zbiorowych jak i indywidualnych. Jej prace znajdują się w wielu zbiorach muzealnych oraz w prywatnych kolekcjach.
Rusinek Joanna
Joanna Rusinek (1979 Ostrołęka)
Jest młodą malarką po gdańskiej ASP, którą ukończyła w 2007 roku w Pracowni Grafiki pod kierunkiem prof. Jadwigi Okrassy oraz aneks w Pracowni Rysunku pod kierunkiem prof. Marii Targońskiej. Maluje, rysuje, zajmuje się plakatem. Uważa, że jest to wynik emocjonalnej potrzeby, która stanowi pokarm dla jej zmysłów. Tematem wielu jej prac jest taniec, który zalicza do ważnych form sztuki. Gdyby nie malowała, zapewne tańczyłaby. W 2007 roku otrzymała główną nagrodę w konkursie na plakat 15 Międzynarodowej Konferencji Tańca Współczesnego w Bytomiu oraz nagrodę główną w konkursie na plakat Letniej Akademii Filmowej w Zwierzyńcu. W 2009 roku wraz ze swoim partnerem życiowym Filipem Kalkowskim miała wspólną wystawę w sopockiej PGS zatytułowaną „Wolny Związek zawodowy”.
Rutkowski Karol
Karol Rutkowski (1885 - 1960)
Studiował w krakowskiej ASP (1909-1913). Był studentem Teodora Axentowicza. Naukę kontynuował w Wiedniu i na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej. Należał do założycieli Zrzeszenia Artystów Plastyków „Zwornik”. Był pejzażystą z rodowodem postimpresjonistycznym.
Scherres Alfred

 Alfred Scherres (1864, Gdańsk-1924, Berlin)
Należy  do czołówki malarzy XIX-wiecznego Gdańska. Co prawda kształcił się poza Gdańskiem, jednak większość jego  znakomitych obrazów została namalowana nad Motławą. Był synem  malarza, pochodzącego z Królewca -  Carla Scherresa (1833 -1923). Tego samego , który w 1862 roku wraz Wilhelmem Stryowskim i Louisem Sy  w Dworze Artusa restaurował  olbrzymich rozmiarów obraz „Polowanie Diany”. Carl Scherres podczas swego pobytu w Gdańsku, wielce zasłużył się dla rozwoju sztuki w mieście,  bowiem był czynnym członkiem  Gdańskiego Towarzystwa Sztuk Pięknych. Malarz znany jest z wielu melancholijnych i sentymentalnych pejzaży malowanych w okolicach Królewca, Elbląga, Gdańska oraz Brandenburgii. W czasie  sześcioletniego pobytu Carla Scherresa  nad Motławą  (1859-1865) w domu przy dzisiejszej ulicy Chlebnickiej przyszedł na świat  Alfred. Niebawem rodzina Scherresów, na krótko przeniosła się do Królewca, po czym zamieszkała w Berlinie, gdzie mały Alfred dorastał. Zapewne  talent, syn odziedziczył po ojcu. Studia malarskie w roku 1884 rozpoczął w berlińskiej  Akademii .  Po dwóch latach przeniósł się do królewieckiej Akademii Sztuki, w której przed laty studiował jego ojciec.  W 1889 roku już jako początkujący malarz trafił jeszcze  na dwa lata do małej Akademii w Karlsruhe, ale za to do dwóch znanych niemieckich malarzy , prof. Hermana Baischa i prof. Gustawa Schönlebera.  Po  studiach powrócił do Berlina, ale  już od 1883 roku zaczął pojawiać się  w swoim  ukochanym rodzinnym mieście. W Gdańsku spędzał wiele miesięcy w roku. Pozostawił wielką kolekcję obrazów przedstawiającą zakątki hanzeatyckiego miasta z jego nabrzeżami nad Motławą, parowcami w kanałach portowych, lomami pod żaglami, łodziami rybackimi  przy brzegu  morza.
 Alfred  Scherres malował również sceny rodzajowe.  Większość prac malarza to jednak widoki Gdańska. Tak jak znakomity,  nabytek w  kolekcji gdańskiego kolekcjonera Andrzeja Walasa  „Targ Rybny w Gdańsku”. Obraz przyjechał z Niemiec i jak zapewnia jego nowy właściciel, niestety nie był tani, ale  jak mówi,  jego miejsce powinno być w naszym mieście.   Obraz namalowany został w pochmurny dzień , przed zmierzchem i pochodzi z 1898 roku, a więc z czasów kiedy  artysta był w pełni sił twórczych, miał wtedy 34 lata.  Szarość dnia, unosząca się deszczowa mgiełka sprawia trochę przygnębiające wrażenie, podobnie jak w prezentowanym obrazie „Zamek w Malborku”, pochodzącym z około  roku 1892 . Artysta przedstawia budowlę od strony Nogatu  i malował ją pod koniec zachodzącego dnia w ulubionych szarych tonacjach przed zmrokiem. Alfred Scherres należy do sporej rzeszy gdańskich twórców pojawiających się ostatnio na aukcjach renomowanych, europejskich domów aukcyjnych.   Szczególnie cieszy pojawianie się ostatnio wielu  dzieł znakomitych Gdańszczan  (Zielcke, von Luckner, Rodde, Meyerheim, Brandis, Bahl, Hildebrandt).  Wbrew  niektórym sceptykom uważającym gdańskie malarstwo  XIX  i  XX wieku za prowincjonalne,  ponownie powraca   moda  na  solidną, dobrą  sztukę.

Scholtis Erich
Erich Scholtis (1892 Lubin – 1964 Akwizgran)

Gdański malarz, pochodzenia niemieckiego mówiący po polsku. Dobrze wykształcony, po wrocławskiej Akademii Sztuki i Przemysłu Artystycznego. Uczeń sławnego prof. Otto Mullera członka grup artystycznych „Die Elbier” i „Die Brücke”. Swoje wykształcenie artystyczne, Scholtis  pogłębiał jeszcze w Szwajcarii. Malował akwarele, szkicował ołówkiem był wedutystą, tworzył akwaforty. Ostatnie dwa lata wojny spędził na Żuławach w powiecie nowodworskim, mieszkał we wsi Przemysław. Znany jest z  wielu bardzo ciekawych akwareli  dokumentujących przedwojenny Gdańsk oraz szkiców stworzonych już po wojnie w spalonym  mieście.  Cykl ten zatytułował „Gdańsk po zniszczeniu”.
Schönchen Leopold
Leopold Schönchen (1855 Augsburg -1935 Monachium)
Malarz niemiecki przełomu XIX i XX wieku , marynista, zaproszony przez Jana Stykę w 1897 roku do prac nad „ Panoramą Siedmiogrodzką”. Obraz powstawał we Lwowie i malowali go trzej malarze węgierscy, czterej polscy i Leopold Schönchen . Ulubionym motywem jego obrazów były jednak sceny portowe, łodzie rybackie, oraz statki na pełnym morzu. Schönchen studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium i Karlsruhe pod kierunkiem znanych malarzy, prof. Hermana Baischa i Gustava Schönlebera. Swoje obrazy wystawiał w Holandii, Belgii, Anglii i Skandynawii.
Schultz Harry
Harry Schultz (1874 Elbląg-1958  Schliersee ) 
Niemiecki malarz,rzeźbiarz, grafik, ilustrator, pisał również opowiadania dla młodzieżowego pisma "Jugend". Malował pejzaże, motywy marynistyczne i portrety. Studiował w Królewcu (1892-1897). Od1897do1901roku kontynuował naukę w Monachium pod kierunkiem Arnolda Böcklina, Wilhelma Leibla, Fraza von Lenbacha.Później studiował jeszcze u jednego z najsłynniejszych monachijczyków profesora Ludwika von Hertericha. Działał w Monachium i pobliskim Hausham, gdzie mieszkał.Często wyjeżdżał w swoje rodzinne strony na plenery artystyczne. Bywał w Sopocie, Gdańsku oraz na Mierzei Wiślanej i Mierzei Kurońskiej. Malował tam małe porty oraz kutry "zalewowe" tak zwane lomy. W 1913 roku jego twórczość zaprezentowana została w monachijskim Glastpalast. Należał do Narodowego Związku Artystów Niemiec oraz Stowarzyszenia "Luitpoldgruppe" w Monachium. Obrazy artysty znajdują się w muzeum: Deutsches Schiffahrtsmuseum w Bremerhaven, Ratyzbonie , Centralnym Muzeum Morskim w Gdańsku i Muzeum w Elblągu.
Schultz Johann Carl
Johann Carl Schultz (1801 Gdańsk - 1873 Gdańsk )
Wielka postać XIX wiecznego Gdańska. Malarz, grafik, dyrektor Królewskiej Szkoły Sztuk Pięknych (1834 – 1873) oraz założyciel Towarzystwa Sztuk Pięknych (1835 ), które w 1872 roku doprowadziło do założenia  gdańskiego Muzeum Miejskiego. Zasłynął trzema albumami miedziorytów ukazujących się od 1846 do 1867 roku, a zatytułowanych „Danzig und seine Bauwerke”  (Gdańsk i jego budowle - 54 miedzioryty). Przedstawił w nich wnętrza budowli starego miasta , łącząc walory artystyczne z historyczną wartością zabytków. Próbował zwrócić uwagę na zrozumienie konieczności zachowania ich dla dalszych pokoleń . W 1856 roku założył Stowarzyszenie Ochrony Dawnych Budowli i Pomników Sztuki w Gdańsku. Będąc osobą wykształconą, bowiem po skończeniu Gdańskiej Szkoły Sztuk Pięknych, studiował malarstwo w Berlinie, był uczniem słynnego monachijczyka  Domenico Quaglio, uczył się również we  Włoszech,  jak nikt inny, rozumiał i doceniał urok starej gdańskiej architektury. Jego prace są dziś, niekiedy jedynym świadectwem dawnej świetności miasta. Na początku  swojej kariery malarskiej wiele podróżował po Europie.  Wykonał wiele wizerunków architektury Prus  Zachodnich i Wschodnich między innymi Malborka .Był członkiem  Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie i Carskiej Akademii Sztuk Pięknych  w Petersburgu. Wychował w Gdańsku wielu  słynnych malarzy między innymi: Wilhelma Augusta Stryowskiego,  Wilhelma Adama Juchanowitza , Carla Gustava Rodde, Eduarda Hildebrandta i wielu innych. Pod koniec życia zaczął tworzyć swój wielki cykl rycin zatytułowany „Tutti frutti” z wizerunkami Gdańska , Oliwy , Helu oraz wielu innych miast również europejskich. Niestety postępująca choroba nie pozwoliła  dokończyć pracy i zmusiła go do sprzedania powstałych rycin na publicznej aukcji. Był artystą zaangażowanym mocno w sprawy miasta, a swój talent  prawie w całości poświęcił na tworzenie i zapisywanie elementów gdańskiej architektury.
Schultz Johann Carl

Johann Carl Schultz (1801 Gdańsk–1873 Gdańsk)
Wielki artysta dziewiętnastowiecznego Gdańska. Malarz, grafik, dyrektor Królewskiej Szkoły Sztuk Pięknych (1834–1873) oraz założyciel Towarzystwa Sztuk Pięknych (1835), które w 1872 roku doprowadziło do założenia gdańskiego Muzeum Miejskiego. Zasłynął trzema albumami akwafort ukazujących się od 1855 do 1867 roku, a zatytułowanych „Danzig und seineBauwerke” (Gdańsk i jego budowle – 54 widoki). Przedstawił w nich obiekty i wnętrza budowli Starego Miasta, łącząc walory artystyczne z historyczną wartością zabytków. Próbował zwrócić uwagę na zrozumienie konieczności zachowania ich dla dalszych pokoleń. W 1856 roku założył Stowarzyszenie Ochrony Dawnych Budowli i Pomników Sztuki w Gdańsku. Będąc osobą wykształconą, po skończeniu Gdańskiej Szkoły Sztuk Pięknych studiował malarstwo w Berlinie, był uczniem słynnego monachijczyka DomenicoQuaglio, uczył się również we Włoszech, jak nikt inny rozumiał i doceniał urok starej gdańskiej architektury. Jego prace są dziś niekiedy jedynym świadectwem dawnej świetności miasta. Na początku swojej kariery malarskiej wiele podróżował po Europie. Wykonał wiele wizerunków architektury Prus Zachodnich i Wschodnich, między innymi Malborka. Był członkiem Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie i Carskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu. Wychował w Gdańsku wielu słynnych malarzy, między innymi: Wilhelma Augusta Stryowskiego, Wilhelma Adama Juchanowitza, Carla Gustava Rodde, Eduarda Hildebrandta i wielu innych. Pod koniec życia zaczął tworzyć swój wielki cykl rycin zatytułowany „Tutti frutti” z wizerunkami Gdańska, Oliwy, Helu oraz wielu innych miast, również europejskich. Niestety postępująca choroba nie pozwoliła dokończyć pracy i zmusiła go do sprzedania powstałych rycin na publicznej aukcji. Był artystą zaangażowanym mocno w sprawy miasta, a swój talent prawie w całości wykorzystał do tworzenia i zapisywania gdańskiej architektury.

Schweikart Karol
Karol Schweikart (1772 Ludwigsburg – 1855 Tarnopol)
Po nieudanych studiach wojskowych w Stuttgarcie, w 1795 roku rozpoczął naukę malarstwa w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych. W1802 roku przebywał w Pradze i Ołomuńcu, skąd przeniósł się do Lwowa, gdzie wkrótce stał się wziętym portrecistą arystokracji, ziemiaństwa i lwowskich mieszczan. Następnie w 1807 roku odbył podróż do Moskwy na Węgry i Bukowinę. Udzielał lekcji malarstwa i rysunku. Na dwa lata przed śmiercią przeprowadził się do Tarnopola. Malował dużo, najchętniej popiersia i pół postacie. We wczesnym okresie wykonywał miniatury w kości słoniowej, a także na blasze. Jego obrazy charakteryzują się łagodną kolorystyką i nieco naiwnym wdziękiem. Malował również sceny rodzajowe i pejzaże, a także sceny mitologiczne. Twórczość artysty mieści się w nurcie realizmu mieszczańskiego wykazując wpływy romantyzmu.
Seeck Marie

Marie Seeck (1861 Królewiec - 1935 Królewiec)
Studia artystyczne rozpoczęła w 1901 roku w Akademii Sztuk Pięknych w Królewcu, u znakomitych profesorów, Ludwika Dettmanna oraz pejzażysty Olafa Augusta Andreasa Jernberga syna szwedzkiego malarza, Augusta Jernberga. Studiowała również u wybitnego niemieckiego grafika Henry Wolffa organizatora w 1927 roku w Berlinie słynnej wystawy zatytułowanej "Sztuka Prus Wschodnich".


Seeck była grafikiem, ale malowała również pejzaże i architekturę. Często bywała na plenerach artystycznych w Nidzie nad Zatoką Kurońską, miejscu wędrujących wydm i niepowtarzalnego światła, gdzie stałymi bywalcami byli Lovis Corinth, Max Pechstein i Karl Schmidt-Ruttluff. Tworzyła pod wpływem swoich wykładowców z Akademii Sztuk Pięknych w Królewcu i osobliwości surowego krajobrazu Prus Wschodnich. Proste nieidealizowane pejzaże nawiązujące do szkoły Barbizon, wyniosła właśnie z wykładów w Królewcu. Trudno jednak zaliczać jej twórczość do dzieł wybitnych niemieckich impresjonistów, Corintha, Slevogta, czy Libermanna. Jej malarstwo, owszem nawiązuje do niemieckiego impresjonizmu, tak jak jej słynnych kolegów, różniło się jednak w istocie od jego francuskiego rozumienia. Nie dorównywała im, ale tak jak oni tworzyła w pewnej odrębności światopoglądowej, od francuskiej estetyki stylu. Studiując w Królewcu, często wybierała Nidę jako miejsce swoich plenerów, która wraz z specyficzną atmosferą Królewca, będącego wówczas w granicach Prus Wschodnich tworzyła klimat artystyczny tej części Europy. Pierwsza wojna światowa przerwała rozwój znanej już na kontynencie kolonii artystycznej w Nidzie, pojawiło się jednak kolejne pokolenie malarzy związanych z Królewcem, a wśród nich Ernst Mollenchauer, ulubienic Lovisa Corintha, uczeń Richarda Pfeiffera i Ludwika Dettmanna pioniera niemieckiego impresjonizmu, założyciela berlińskiej secesji. W 1919 roku występując jako członek komitetu studentów Akademii Królewieckiej i członek założyciel grupy artystycznej „Ring” postulował wprowadzenie daleko idących zmian, pozbywając się w Królewcu akademizmu i zrywając z powrotem do starych tradycji artystycznych uczelni. Mając oczywiście na myśli nowe formy wyrazu w sztuce. Seeck zachowała jednak swoja tożsamość.

 

W latach międzywojennych w Nidzie pojawiła się cała plejada młodych malarzy: Alfred Partikel, Artur Degener, Fritz Burmann, Eduard Bischoff, Hans Kunze, Karl Eulenstein, Hans Schmucker, Sven Kuren, Werner Riemann i wielu innych. Powoli powstawała olbrzymia kolekcja malarska, złożona z obrazów ponad dwustu malarzy, którzy za możliwość odbywania plenerów letnich, płaciła swoimi dziełami. W lutym 1945 roku cały dorobek pokoleń niemieckiej elity malarskiej został zniszczony i spalony. Wielu artystów, nie mogąc już nigdy tam powrócić, jeszcze długo po wojnie malowało ten urokliwy zakątek z pamięci.

 

Prezentowany obraz, namalowany przez Marie Seeck w 1913 roku, należy do czystych pejzaży, zaliczyć go można do typowych, surowych o ciężkich barwach prac powstających w tamtych okolicach. Jezioro umiejscowione wśród starego lasu, to studium pejzażowe o wielu tonach statycznej kolorystyki, głębokim niebie, odbijającym się w szarości toni wodnej. Plama lustra wody zasadniczo wpływa na ogólne wrażenie, dzięki światłu, kontrastującemu z ciemną plama lasu. Prostota kompozycji, świeżość i osobliwość pejzażu świadczą o sporym talencie autorki. Seeck dużo podróżowała, przede wszystkim jednak malowała na Mierzei Kurońskiej, Półwyspie Sambijskim i prawdopodobnie w Gdańsku i okolicach. Jej prace bardzo rzadko spotkać można na europejskich aukcjach antykwarycznych.

Seutter Matthäus
Matthäus Seutter (1678 Augsburg – 1757 Norymberga?)

Karierę rozpoczął jako piwowar, był rytownikiem i wydawcą. Terminował u znanego Johanna Babtisty Homanna. Około 1707 roku opuścił mistrza i w Augsburgu założył własną oficynę. Większość jego pierwszych map, była kopiami map Homanna, wydał  ich  około 500. W 1732 roku jego wydawnictwo prosperowało znakomicie  i dużo publikowało,  za co Niemiecki Cesarz Karol VI uhonorowany Seuttera tytułem „Imperial Geograph”. . Po jego śmierci prace kontynuował syn Albrecht Carl i jego drugi syn Conrad Tobias Lottar oraz jego partner Johann Michael Probst.  Matthäus  Seutter w 1720 roku wydał Atlas Compediosus z 20 mapami i Atlas Geographicus z 46 mapami . Rozwinęły się one później w Grosser Atlas i ukazały się w dwóch tomach z ponad 400 arkuszami.
Siemianowicz Adam
Adam Siemianowicz „Ciopcio”(1902 Orenburg – 1970 Kraków)
Ukończył krakowską ASP (1922-1930) pod kierunkiem Władysława Jarockiego i Józefa Mehoffera. Był potomkiem zesłańców politycznych z Podlasia. W1932 roku odbywał we Włoszech stypendium Funduszu Kultury Narodowej. Malował kolorystycznie pejzaże, kwiaty, martwe natury, kompozycje figuralne, portrety. W 1935 roku z „Grupą Dziesięciu” wystawiał w Towarzystwie Artystów Polskich „Sztuka”, a w 1938 roku miał w Katowicach wystawę indywidualną. W latach 1929-1935 współpracował z Józefem Mehofferem przy polichromiach sakralnych oraz restaurował i uzupełniał średniowieczne witraże w Kościele Mariackim w Krakowie. W1937 roku wykonywał polichromie własnego projektu w Liskowie. Lata wojny spędził na zesłaniu w Tawdzie. Po wojnie przez rok uczył w Szkole Plastycznej w Białymstoku. Od1946 roku związał się ze swoją macierzysta uczelnią, gdzie w latach 1965-66 i 1969-70 pełnił funkcję dziekana Wydziału Malarstwa. Jego obrazy posiada Muzeum Narodowe w Krakowie oraz muzea w Tarnowie i Białymstoku.
Smólska Agata

Agata Smólska (1983 Gdańsk) W 2009 roku ukończyła gdańską Akademię Sztuk Pięknych w pracowni prof. Macieja Świeszewskiego, aneks z grafiki warsztatowej w pracowni technik metalowych u prof. Aliny Jackiewicz-Kaczmarek, oraz w 2014 roku Wydział Historii Sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. Malarstwa i rysunku uczyła się jeszcze przed rozpoczęciem studiów na zajęciach u znanego gdańskiego malarza Janusza Janowskiego. Maluje z dużym wyczuciem i doskonałym światłem. Sięga do tradycji malarstwa starych mistrzów, oraz skandynawskich malarzy początku XX wieku. Jej obrazy oddychają, mają dużo przestrzeni i powietrza. Smólska najlepiej czuje się we wnętrzach, najchętniej w starych monumentalnych świątyniach, ale również w małych wiejskich kościółkach, a także małych współczesnych pokojach. Jeden z jej cykli zatytułowany „Wnętrza i portrety”, w sposób charakterystyczny dla niej oddaje klimat, emocje oraz duchowość malowanych miejsc. W 2010 roku Smólska uzyskała stypendium kulturalne Gdańska za wystawę prac malarskich pod tytułem „Obecność”. Artystka ma za sobą już kilka wystaw indywidualnych i zbiorowych. Ostatnio jej praca zatytułowana „Przedpokój” brała udział w wystawie zorganizowanej z okazji 100- lecia ZPAP w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie.

Sorensen Lauritz
Lauritz Sorensen (1882 Aalborg - 1968)
Znany marynista duński. Cieszy się dużym powodzeniem wśród kolekcjonerów obrazów marynistycznych, szczególnie przedstawiających żaglowce pod pełnymi żaglami na otwartym morzu . Malował również sceny portowe oraz widoki rzeczne. Jego obrazy pojawiają się w domach aukcyjnych w Niemczech, Austrii , Danii i Szwecji.
Spiro Eugen
Eugen Spiro (1874 Wrocław- 1972 Nowy Jork)
Niemiecko-amerykański malarz i grafik. Pochodził z wielodzietnej żydowskiej rodziny, jego siostrą była Elżbieta Spiro (Balladine Klossowska). Z powodu swojego pochodzenia, po dojściu Hitlera do władzy musiał emigrować z Niemiec , by w końcu w 1941 roku osiedlić się już na stałe w Stanach Zjednoczonych. Studiował w Akademii Sztuk i Rzemiosła Artystycznego we Wrocławiu w pracowni Albrechta Brauera. W 1894roku  przeniósł  się do Akademii Sztuk Pięknych w Monachium do pracowni Franza von Stucka. W 1904 roku odbył pierwszą podróż do Wenecji i Paryża. W Paryżu studiował malarstwo  u francuskich impresjonistów, z którymi później utrzymywał bliskie kontakty. Wykładał malarstwo w Akademie  Moderne, był współzałożycielem Salon d`Automne  i należał do koła artystów i pisarzy paryskich Cafe du Dome. Należał również do wiedeńskiej i berlińskiej „Secesji” , której przez jakiś czas przewodniczył. Eugen Spiro był uznanym portrecistą, ale malował również krajobrazy. W swoim dorobku ma również całe serie grafik wykonanych w różnych regionach świata, między innymi w Hiszpanii, Portugalii, Dalmacji, Maroku i na Korsyce. Jego grafiki noszą znamiona bardziej sztuki francuskiej niż niemieckiej. Pozbawione są wielu upiększeń, wykonywał je szybko, dokładnie i sprawnie z dużą wiedzą i wrażliwością. 
Stech Andreas

Andreas Stech (1633; Słupsk – 1697; Gdańsk) należał do znakomitości malarstwa barokowego na Pomorzu, ale jego wyjątkowy talent i sława sięgały daleko dalej poza granice Rzeczpospolitej. Wiele jego wybitnych dzieł posiada Bazylika Archikatedralna w Oliwie. Bogate jej wyposażenie pochodzi przede wszystkim z wieku XVI i XVII, okresu renesansu, baroku i rokoka. Rodzina Stechów przybyła w roku 1636 do Gdańska. Malarstwa uczył się u swego ojca Heinricha Stecha z Lubeki, później u swego teścia, gdańskiego malarza Adolfa Boya. Pracował dla króla Jana III Sobieskiego. Malował obrazy religijne, portrety, martwe natury, sceny mitologiczne i alegoryczne. W malarstwie portretowym łączył wzorce sztuki niderlandzkiej i flamandzkiej z tradycją portretową Daniela Schultza. Niderlandzką jasność łączył z mroczną i chłodną manierą malarstwa gdańskich artystów. W sztuce religijnej pozostawał pod wpływem malarstwa flamandzkiego. Wielki sukces odniósł jako ilustrator dzieł Jana Heweliusza oraz przyrodnika Jakuba Breyna. W prezbiterium bazyliki oliwskiej znajduje się wielki barokowy ołtarz ufundowany przez opata Hackiego , którego twórcą jest Andreas Schlüter, a w jego centralnym punkcie znajduje się obraz Andreasa Stecha namalowany w roku 1686. Przedstawia on klasztor oliwski od północnego zachodu, wraz z kościołem św. Jakuba, w oddali z majaczącymi wieżami gdańskich kościołów. Innym rodzajem malarstwa Andreasa Stecha były prace portretowe, które artysta jeszcze za życia wykonywał znanym gdańskim osobowościom. Wykorzystywane były one po śmierci do tworzenia, przez znanych rytowników, miedziorytowych portretów używanych do wydawania funeralnych druków, rzadziej jako ilustracji portretowych do dzieł publikowanych po śmierci. Grafika gdańska tego typu w XVII wieku osiągnęła bardzo wysoki europejski poziom. Wielu znanych artystów działało w mieście, wśród nich byli najznakomitsi rytownicy holenderscy : Wilhelm Hondius, Izaak Saal, Peter van Bucq, Lambertus Visscher, Peter van Gust, oraz Niemcy - Elias Hainzelmann, Leonhardt Heckenauer, Johann Bensheimer, czy Francuz - Carol de la Haye i gdańszczanin – Jeremiasz Falck, uczeń Wilhelma Hondiusa. Gdańska oficyna Johanna Zachariasa Stolle w roku 1688 w pierwszą rocznice zgonu Jana Heweliusza, wydrukowała kazanie pogrzebowe, wygłoszone w kościele św. Katarzyny przez teologa, pastora Andreasa Bartha. Do druku pogrzebowego dołączony był portret uczonego odbity w technice miedziorytu, wykonany według wzoru Andreasa Stecha, którego oryginalny olejny portret w pośród 1600. poloników prawdopodobnie może znajdować się w Bibliotece Bodlejańskiej Uniwersytetu Oxfordzkiego. Autorem sztychu był ceniony holenderski rytownik czasowo przebywający w Gdańsku Lambertus Visscher, który drugą część życia spędził pracując we Florencji i Rzymie. Visscher nadał wizerunkowi uczonego psychologiczną głębię i opatrzył mieszczańską, bogatą barokową formą, wypełnioną wokół gałązkami gęstych liści. Tradycyjnie ujęta postać już niemłodego uczonego, ukazane jest na tle kolumny i gęstej kotary, nawiązuje do holenderskich wzorców tego typu portretów. Portret Jana Heweliusza znalazł się również jako ilustracja dzieła Heweliusza „Machina coelestis, pars posterior”. W drugiej połowie XVII wieku, ilustracje gdańskich druków funeralnych osiągnęły swój szczyt rozwoju. Miedziorytowe podobizny zmarłych, zdobiące pośmiertne treny pogrzebowe czy kazania, którymi czczono pierwszą rocznicę śmierci, ukształtowane pod wpływem wzorców holenderskich i flandryjskich, nie miały w takiej formie naśladowców w innych rejonach Polski. Unikatowy miedzioryt pochodzi z prywatnej kolekcji gedaników Andrzeja Walasa. Wiadomo jeszcze o trzech jego egzemplarzach, które są w posiadaniu Biblioteki PAN w Gdańsku, Muzeum we Fromborku oraz w jeszcze jednej kolekcji prywatnej.

 

Steiner Josef
Josef Steiner (1910 Wiedeń - 1981 Wiedeń)
Malarz Austriacki, tworzący w manierze bidermeieru. Malował również  pod pseudonimem Julius Horn.
Strumhöfel Bernard Maximilian

Bernard Maximilian Strumhöfel (1853, Gdańsk–1913, Gdańsk)
Gdański malarz scen mitologicznych, scen rodzajowych, widoków Gdańska i portretów.  Ukończył Akademię w Berlinie pod kierunkiem Juliusa Schradera (1871–1874). Między innymi namalował portret gdańskiego burmistrza Conrada Letzkau. Przez wiele lat był w Gdańsku nauczycielem malarstwa . Jego uczniami byli m.in. Arthur Bendrat i Berthold Hellingrath. Żył i tworzył w swoim rodzinnym mieście.

Studnicka Łada Krystyna
Krystyna Łada Studnicka (1907 Czeladź-1999 Warszawa)
Naukę malarstwa rozpoczęła w1926 roku . W Wolnej Szkole Malarstwa u Jerzego Fedkowicza w Krakowie nauki pobierała między innymi z Czesławem Rzepińskim i Adamem Gerżabkiem, z którym później, już po wojnie jako nauczyciele akademiccy spotkali się w Gdańsku. Od 1928 roku kształciła się w krakowskiej ASP w pracowni Władysława Jarockiego, a rok później już w Warszawie w pracowni Feliksa Szczęsnego Kowarskiego. Należała do grupy „Pryzmat”, z którą związana była od 1933 do 1938 roku. Współpracowała z Instytutem Propagandy Sztuki w Warszawie. W 1936 roku wyszła za mąż za Juliusza Studnickiego, z którym w 1937 roku wyjechała do Paryża, gdzie pogłębiała swoją wiedzę i umiejętności malarskie w pracowni Józefa Pankiewicza. Przez wszystkie te lata, kształciła swoje impresjonistyczne spojrzenie na sztukę. Jej malarstwo przepełnione jest naturą, światłem, kolorem, nastrojem, jest żywe i emocjonalne, sugestywne i indywidualne poparte wielką osobowością. Po wojnie Krystyna Łada Studnicka przyjechała wraz z mężem do Sopotu gdzie w grupie kolegów malarzy tworzyli od podstaw Wyższą Szkołę Plastyczną. Brała udział w organizacji życia artystycznego na Wybrzeżu jednocześnie była wykładowcą na uczelni gdzie doszła do stanowiska profesora. Brała czynny udział w odtwarzaniu gdańskiej i warszawskiej starówki. W 1957 roku uczestniczyła, również w dekorowaniu dworca kolejowego w Gdyni. W 1969 roku została wykładowcą w warszawskiej ASP. Wraz z mężem odbyła wiele ciekawych podróży artystycznych między innymi do Włoch, Francji, Grecji, Hiszpanii, Holandii i ZSRR. Uczestniczyła w wielu wystawach. Jej prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego Warszawy, Poznania, Gdańska oraz w Muzeum im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy.
Studnicki Juliusz
Juliusz Studnicki (1905 Kniażyce-1978 Warszawa)
Jeden z założycieli szkoły sopockiej.  W latach (1945-1963) kierował katedrą Malarstwa Sztalugowego i Rysunku w gdańskiej PWSSP. Studia artystyczne odbył w Krakowie(1924-1929) w pracowni Józefa Mehoffera, Wojciecha Weissa, Karola Frycza oraz Felicjana Szczęsnego Kowarskiego, z którym w1933 roku przeniósł się na dalsze studia do Warszawy. W 1937 roku odbył również półroczne studia w Paryżu u Józefa Pankiewicza. Był również współzałożycielem jednej z ważniejszych polskich grup artystycznych „Pryzmt”. Juliusz Studnicki był najczęściej nagradzanym malarzem szkoły sopockiej. Jego obrazy , szczególnie te z okres socrealizmu ,w których trzeba było odejść od pewnych kanonów malarstwa kolorystycznego na rzecz przedmiotowego ujęcia treści obrazu, na Ogólnopolskich Wystawach Plastyki odnosiły sukcesy. Plastycy z Sopotu, wśród nich Studnicki nie odcinali się od korzeni malarstwa postimpresjonistycznego potrafili dalej malować z zachowaniem pewnych narzucanych wymogów, by wymienić obrazy: „Kościół w Chmielnie”, „Droga w Chmielnie”, „Gertruda Wysocka- przodownica pracy” czy „Gogol”. Urszula Rhunke Duszeńko asystentka prof. Studnickiego tak wspomina początek współpracy z nim: ”Wówczas bardzo ważne dla uczelni stały się wyjazdy w plenery. To właśnie profesor z Wnukową odkrył przepiękną wieś na Kaszubach, nad jeziorem Chmielno. Przez parę dobrych lat jeździliśmy tam na plenery, tam też odwiedzali nas ich znajomi, bardzo ważni ludzie z nimi zaprzyjaźnieni, w tym politycy z Warszawy. Te spotkania miały bardzo familiarny charakter…”. „Z sentymentem wspominam Juliusza Studnickiego , wspomina Zuzanna Strzelecka „Zula” studentka Artura Nacht- Samborskiego sąsiadka prof. Studnickiego – Ten niezwykle ciepły człowiek bardzo kochał dzieci wszystkie, nawet te z ulicy kochał jak swoje… odnosił się do nich jak do dorosłych. Pamiętam ,że nosił bardzo eleganckie okrągłe okulary i laseczkę zakończoną srebrną główką… Uwielbiał brydża i mógł grać przez 24 godziny bez odchodzenia od stolika. Niesamowita postać. Mądry ładnie mówiący, dowcipny, nie tylko na co dzień, ale dowcipny w swoim malarstwie i rysunkach. Potrafił także trafnie, za pomoc bardzo oszczędnych środków oddać sedno sprawy; to był majstersztyk. Jego żona, Krystyna Łada, też była utalentowaną i bardzo dobrą malarką…”. Jako malarz Studnicki przeszedł długą i konsekwentną drogę od impresjonizmu poprzez koloryzm aż do swojej sztuki, która pojawiła się jako malarstwo groteskowe, przedstawiające świat fantastyczny, urojony pełen nierzeczywistych postaci. Groteski Studnickiego są jednak dobrotliwe, pełne humoru i życzliwości. Malarz osiągał klimat dzięki przedstawianiu treści w sposób emocjonalny lecz zidentyfikowany, bardzo zwięźle . Kolor nakładał z nieprzeciętną wynalazczością i instynktem , uzyskując niesamowity wynik. W historii sztuki polskiej, chyba już przez nikogo nie powtórzony. Wystawiał od Nowego Jorku po Tokyo , jego prace znajdują się w zbiorach Museum of Modern Art w Nowym Jorku w Muzeach Narodowych Warszawy, Poznania, Gdańska, Szczecina, Narodowej Galerii Sztuki Zachęta, Muzeum Auschwitz- Birkenau oraz Muzeach Przemyśla, Bydgoszczy i Torunia.
Suchanek Antoni
Antoni Suchanek(1901 Rzeszów- 1982 Gdynia).
Antoni Suchanek był realistą, wychowanym na solidnej szkole krakowskiego malarstwa. Technikę rysunku i umiejętności graficzne doprowadził do doskonałości. Studiował w pracowni Józefa Mehoffera i Teodora Axentowicza , od którego nauczył się sprawnie operować pastelami. Jak większość wybitnych malarzy młodopolskich otworzył się, również na modne wówczas szkoły malarstwa wiedeńskiego i monachijskiego. Po ślubie w 1924 roku, Suchanek osiedlił się w Bydgoszczy, gdzie do jego dotychczasowych doświadczeń dołączyła znajomość z Leonem Wyczółkowskim, który zamieszkiwał w pobliskim Gościeradzu. Właściwie ta znajomość w pełni utrwaliła jego umiejętności i wywarła największy wpływ na jego malarstwo. Był to również czas wyjazdów nad morze, które stało się głównym tematem jego prac. Artysta do czasów wojny wielokrotnie wystawiał w Zachęcie, należał do Ligii Morskiej i Kolonialnej, działał w Sekcji Morskiej Polskiego Towarzystwa Artystycznego. Mieszkał wówczas już w Warszawie, skąd w czasie wojny trafi do Oświęcimia za powiązania z Komendą Główną AK. Po wojnie artysta osiadł w Orłowie. Wraz z Marianem Mokwą, Franciszkiem Szwochem, Stanisławem Roliczem i Eugeniuszem Dzierzenckim założyli w Gdyni Grupę Polskich Marynistów. Na Wybrzeżu jego talent rozkwitł, malował dużo, przede wszystkim morze i jego ulubiony motyw załamującą się morską falę podczas sztormu. Lubił malować również portrety i kwiaty ale nigdy nie szukał nowych dróg wypowiedzi artystycznej i nie eksperymentował, do końca swych dni pozostał wierny solidnej szkole krakowskiego malarstwa.
Sunderland Franciszek
Franciszek Sunderland (pierwsza połowa XX w.)
Brak danych
Swebach- Desfontaines Jacques François Joseph
 ( 1769 Metz-1823 Paryż)

Francuski malarz scen batalistycznych. Grafik, rytownik, pejzażysta.
Szewczenko Konstanty
Konstanty Szewczenko (1909 Warszawa- 1991 Warszawa)
Polski malarz. Studiował w Instytucie Sztuk Plastycznych w Warszawie (1927-1928). Następnie do roku 1932 w warszawskiej ASP pod kierunkiem Felicjana Kowarskiego i Tadeusza Pruszkowskiego. Był portrecistą, malował również sceny rodzajowe. Stworzył cykl zatytułowany „Polskie typy regionalne” i „Typy semickie”. Jest autorem portretów Ignacego Mościckiego, Edwarda Rydza- Śmigłego i Konstantego Rokossowskiego. Zajmował się scenografią, pracował w Teatrze Rozmaitości. Współpracował, już przed wojną z wydawnictwami przy tworzeniu ilustracji. Dużo wystawiał. Jego obrazy znajdują się w Muzeum Wojska Polskiego.
Szopiński Jan

Jan Szopiński (1892 -1971)
Z encyklopedycznych wiadomości dowiadujemy się, że walczył w legionach i w wojnie posko – bolszewickiej, został odznaczony orderem Virtuti Militari. Studia artystyczne odbył w prywatnej Paryskiej Akademii de Grande Chaumiere. Z niepotwierdzonych informacji wynika również, że był we Francji związany z polską dyplomacją. Wystawiał w Paryżu między innymi z Olgą Boznańską. Często bywał w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą, gdzie dość regularnie spędzał wakacje w gronie rodziny. Po wojnie uczestniczył w plenerze zorganizowanym przez kazimierskiego artystę Edmunda Johna. Kolejne przyjazdy do Kazimierza zaowocowały zaproszeniem przez Zenona Kononowicza, do uczestnictwa w organizowanej przez niego grupie kazimierskich artystów. W 1956 roku powstała niezależna Grupa Kazimierska, skupiająca takich malarzy jak : Jan Karmański, Tadeusz Słupski, Zenon i Romuald Kononowiczowie i Jan Szopiński w większości koloryści. Artysta mieszkał wówczas w Gdyni i malował w domowym zaciszu. Jako prawy obywatel w wielu pracach szczególnie pochodzących z początku lat 50. widać socrealistyczną manierę. Kolor stanowił jednak nadal o walorach jego postimpresjonistycznego malarstwa . Losy Grupy Kazimierskiej są słabo znane i czekają na opracowanie. Od roku 1950, artysta należał do ZPAP. Uczestniczył w 1961 roku w warszawskiej wystawie malarstwa w Muzeum Narodowym, a w rok później w Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego. Nadal pozostaje słabo znanym twórcą polskiej sztuki. Jego prace posiada Muzeum Miasta Gdyni. Prezentowana akwarela pochodzi z prywatnego zbioru, gdańskiego kolekcjonera Andrzeja Walasa.

Szwarc Stanisław
Stanisław Szwarc(1880-1953).
Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie ukończył w 1906 roku. Był uczniem Leona Wyczółkowskigo. Specjalizował się w grafice. Jest autorem teki litografii „Morze polskie” wydanej w 1931 roku. Był członkiem stowarzyszenia „Wit Stwosz”, które prowadziło pracownię sztuki i przemysłu artystycznego w Krakowie . W1930 roku wszedł do Zarządu Towarzystwa Artystycznego Grafików w Krakowie. Wystawiał w krakowskim TPSP. W 1927 roku przyłączył się do bojkotu Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych i wziął udział w Wystawie Niezależnych. Wystawa odbyła się w domu Józefa Sperlinga. Jednym z  jej organizatorów był Wojciech Weiss, który również przygotował na nią plakat. W 1931 roku Stanisław Szwarc miał wystawę indywidualną w salonie Czesława Garlińskiego w Warszawie i w Pałacu Sztuki w Krakowie. Jego prace znajdują się w Muzeum Narodowym w Krakowie.
Śramkiewicz Kazimierz

Kazimierz Śramkiewicz (1914 Poniec - 1998 Gdańsk)
Jego losy splatały się niemal przez całe życie z losami prof. Władysław Lama. Spotkali się w poznańskim gimnazjum, gdzie rysunek wykładał Lam, później na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej, gdzie prowadzący katedrę Malarstwa i Rysunku prof. Władysław Lam powierzył mu jako studentowi III roku asystenturę w swojej pracowni. Kazimierz Śramkiewicz ukończył Politechnikę Lwowską w 1939 roku i od razu zaczął wystawiać i to z dużym powodzeniem. Po wojnie, tak jak jego profesora, los skierował go do Oliwy, gdzie zamieszkali w jednym domu na ulicy Podhalańskiej 16 . Jednocześnie Śramkiewicz uzupełniał studia malarskie na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu, gdzie w 1947 roku otrzymał dyplom . Całe lata czterdzieste artysta pracował jako wykładowca w Katedrze Rysunku i Malarstwa Wydziału Architektury Politechniki Gdańskiej. Kiedy studiował jeszcze we Lwowie, jego przyszli koledzy, z którymi później spotkał się na początku 1950 roku w sopockiej PWSSP, studiowali jeszcze w Paryżu u Józefa Pankiewicza. To był przełomowy moment w twórczości Śramkiewicza, bowiem trafił do szkoły sopockiej w momencie rozkwitu koloryzmu polskiego. Jego obrazy z tego okresu, choć rozpoczął się socrealizm, zachwycają. Credo życiowe, którym kierował się, balansowało między naturą a muzyką. Był realistą. Jednak nie odtwarzał, lecz przekształcał, sięgał głęboko do zasobów swojego intelektu. Poszukiwał drogi, która byłaby przypisana tylko jego twórczości. Powstał zatem indywidualny, rozpoznawalny styl, kompozycja, kolor, stan ducha. Do końca życia wzbogacany, uaktualniany, osiągnął szczyt w pejzażach morskich, tematyce muzycznej, wreszcie w martwych naturach. Malował pejzaże w Oliwie, Gdyni, Gdańsku, ale także w Wenecji, Marsylii, Granadzie i na Sycylii. Kazimierz Śramkiewicz od 1967 był profesorem Malarstwa i Rysunku w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku. Pracował na uczelni do 1996 roku. Wziął udział w ponad 300 wystawach indywidualnych i zbiorowych.

Tomaszewski Marcin
Marcin Tomaszewski (1971 Toruń)
Malarstwo Tomaszewskiego wprowadza widza w magiczny świat. Wyobraźnia widza może być narażona na duży szok, metafizyczne wizje autora ocierają się o granice absurdu. Obrazy namalowane są z wielką precyzją, mistrzowską starannością z wykorzystaniem pracochłonnych technik malarskich. Przedmiotem rozważań autora jest kobieta, szukająca dla siebie dalszego ciągu w bezustannie trwającej ewolucji egzystencji . Tomaszewski studiował wydział malarstwa UMK w pracowni prof. Mieczysława Ziomka w Toruniu. Ma za sobą parę wystaw indywidualnych i zbiorowych, w kraju i za granią.
Trusz Iwan

Iwan Trusz (1869 Wysock k./Równego - 1941 Lwów)
Wybitny malarz pochodzenia ukraińsko – polskiego. Ukończył Szkołę Sztuk Pięknych w Krakowie (1892-1897). Był uczniem profesorów : Izydora Jabłońskiego , Władysława Łuszczkiewicza, Leopolda Loefflera,  a przede wszystkim Leona Wyczółkowskiego i Jana Stanisławskiego, który uważał go za jednego z najlepszych swoich studentów. Iwan Trusz  po ukończeniu nauki w Krakowie, studiował jeszcze w Wiedniu i Monachium. Był jednak kontynuatorem, pejzażowej szkoły Jana Stanisławskiego. Malował na Ukrainie, w Galicji  oraz we Włoszech, szczególnie  przypadły mu do gustu widoki  Rzymu,  Wenecji i Lazurowego Wybrzeża. Podróżował również po Egipcie i Palestynie. Ulubionym  motywem  jego obrazów były jednak zakola Dniepru , Krym i Huculszczyzna. Charakterystycznym  znakiem rozpoznawczym jego malarstwa był zabieg stosowany przy tworzeniu  perspektywy ,  którą uzyskiwał  za pomocą odpowiedniego nasycenia powietrza kolorem.  Głębie i przestrzenie Trusza posiadały swój styl, rozpoznawalny i specyficzny dla jego twórczości.  Impresyjne malarstwo plenerowe to niewątpliwie zasługa Jana Stanisławskiego, natomiast malarstwo portretowe, któremu równie często poświęcał się artysta, to z kolei zasługa Leona Wyczółkowskiego.  Wpływ ten da się również zauważyć w prezentowanym „Portrecie Mikołaja Kostomarowa”. Obraz można było obejrzeć na jednej z niewielu prezentowanych w Polsce wystaw Iwana Trusza. Wystawa miała miejsce  w  Sopockiej Państwowej  Galerii Sztuki  w  2011 roku. Na początku XX wieku, artysta oddał się działalności społecznej. Był założycielem Towarzystwa Przyjaciół Ukraińskiej Literatury, Nauki i Sztuki. Malarstwo Iwana Trusza kolekcjonuje  Ukraińskie Muzeum Narodowe we Lwowie. W swoich zbiorach posiada około 320 obrazów. Istnieje również spora  prywatna kolekcja w Niemczech oraz kolekcje w Polsce. Obrazy Iwana Trusza na rynkach antykwarycznych w Europie pojawiają się bardzo rzadko  i osiągają coraz wyższe notowania z tendencją systematycznie wzrastającą.

Obraz prezentowany jest w katalogu "Słoneczne akordy w palecie Iwana Trusza" - PGS - Sopot 2011, kolekcja prywatna.

Tumielewicz Czesław

Czesław Tumielewicz (1942 Lida)
Barwna postać gdańskiego środowiska artystycznego, profesor. Ma za sobą różne okresy twórczości artystycznej. Jest malarzem, ale w jego twórczości podstawę tworzą prace graficzne : akwaforty, akwatinty, monotypie, suchoryty. Wykładał w gdańskiej ASP. Jest uczniem Adama Gerżabka , u którego w 1968 roku kończył Wydział Architektury Politechniki Gdańskiej. Studiował również grafikę u prof. Lucjana Mianowskiego w Poznaniu. . Olbrzymie możliwości warsztatowe i bogactwo potencjału pozwalają artyście na dużą lekkość i swobodę wypowiedzi. Błyskotliwość , talent, lapidarność wyrazu, trafność charakterów przedstawianych postaci zapewniają oryginalność i tworzą wyrazistą artystycznie osobowość autora. Artysta był stypendystą Fundacji Kościuszkowskiej w Nowym Jorku. Jego obrazy opowiadają codzienną rzeczywistość, ale również zadają pytania o sens życia, czasami sięgają do treści mitologicznych czy tematów literackich. 20 listopada 2015 roku artysta obchodzi 50 lecie twórczości artystycznej.Tumielewicz jest laureatem nagrody Miasta Gdańska. Ma za sobą setki wystaw w kraju i za granicą.

Tyszkowski Wilhelm
Brak danych
Ulbrich Hugo
Hugo Ulbrich (1867Dirsdorf/Przerzeczyn Zdrój/-1928 Wrocław)
Niemiecki grafik, ilustrator, rytownik. Uczeń Karla Köppinga  wybitnego niemieckiego malarza i grafika . Ulbrich  był twórcą licznych widoków Wrocławia, Gdańska, Malborka, Hanoweru, Rzymu oraz Egiptu. Przygotowywał ilustracje do inwentaryzacji zabytków sztuki śląskiej Hansa Lutscha.
Urtnowski Theodor

Theodor Urtnowski (1881 Toruń – 1963 Akwizgran)
Malarz i litograf, pochodzenia niemiecko - polskiego. Kształcił się w Berlinie u prof. Adolfa von Maennchena oraz krótko w Paryżu. Malował przede wszystkim Gdańsk i Malbork. Mieszkał w Wolnym Mieście Gdańsku, malował kościoły Starego Miasta, zaułki, uliczki , nabrzeża i panoramy. Swoją twórczość opierał na założeniach postimpresjonistycznych, jednak często jego weduty malowane były dość szybko i nosiły wyraźnie handlowy charakter. Wiele gdańskich panoram i wedut stanowi dziś nieoceniony materiał ikonograficzny. Jego obrazy pojawiają się dość często na aukcjach, szczególnie w Niemczech. Ulubionym miejscem jego obrazów było Długie Pobrzeże w Gdańsku wraz Żurawiem i ruchem statków na Motławie i to zarówno zimą jak i latem, pod wieczór i w pełnym słońcu. Jednak tego typu pejzaże miejskie nadal cieszą się sporym zainteresowaniem, zapewne ze względu na nazwisko autora. Ostatnie wywindowanie cen jego malarstwa, wydaje się zabiegiem nieco sztucznym i obliczonym na koneserów gdańskich pejzaży.

Urtnowski Theodor

Theodor Urtnowski (1881 Toruń – 1963 Akwizgran)
Malarz i litograf, pochodzenia niemiecko - polskiego. Kształcił się w Berlinie u prof. Adolfa von Maennchena oraz krótko w Paryżu. Malował przede wszystkim Gdańsk i Malbork. Mieszkał w Wolnym Mieście Gdańsku, malował kościoły Starego Miasta, zaułki, uliczki , nabrzeża i panoramy. Swoją twórczość opierał na założeniach postimpresjonistycznych, jednak często jego weduty malowane były dość szybko i nosiły wyraźnie handlowy charakter. Wiele gdańskich panoram i wedut stanowi dziś nieoceniony materiał ikonograficzny. Jego obrazy pojawiają się dość często na aukcjach, szczególnie w Niemczech. Na prezentowanej powyżej panoramie doskonale widać, że nienaturalnie zagęszczony ruch portowy, artystycznej wymowie obrazu nie służy. Jednak tego typu pejzaże miejskie nadal cieszą się sporym zainteresowaniem, zapewne ze względu na nazwisko autora. Ostatnie wywindowanie cen jego malarstwa, wydaje się zabiegiem nieco sztucznym i obliczonym na koneserów gdańskich pejzaży.

Usarewicz Roman
Roman Usarewicz (1923 Brześć n.Bugiem-1983 Gdańsk).
Roman Usarewicz należał do najstarszych studentów sopockiej szkoły. Na pierwszym roku studiowali razem z nim: Kazimierz Ostrowski, Władysław Jackiewicz, Józef Łakomiak, Halina Bajońska a także: Jan Rzyszczak, Antoni Szymaniuk, Bernarda Świderska, Paweł Frołow. Studia ukończył w 1951 roku w pracowni Juliusza Studnickiego. Uczestniczył w Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyki w 1955 roku, która odbywała się w warszawskim „Arsenale”. Z Sopotu w wystawie brali udział między innymi: B .Borowski, W. Jackiewicz, K.Ostrowski, W. Frydrych , M.Baryłko. Sopocianie wystawili wówczas ponad 20 z 200 prezentowanych tam obrazów. Był to przełomowy moment w twórczości Romana Usarewicza. Arsenał kończył okres realizmu socjalistycznego. Jednocześnie zakończył w jego twórczości okres koloryzmu. W1958 roku w gdańskiej PWSSP pojawił się Piotr Potworowski , który wywarł na nim bardzo duże wrażenie, kierując jego drogę artystyczną w stronę indywidualnych poszukiwań, z takiej możliwości wówczas skorzystali jeszcze : B.Borowski, J.Zabłocki , W.Jackiewicz i K. Ostrowski. Usarewicz w swoich poszukiwaniach poszedł najdalej i definitywnie skończył ze starą szkołą ,odcinając się od wszelkich związków z naturą ,przekreślając wszystko co łączyło się z manierą szkoły sopockiej. W 1963 roku kierował katedrą projektowania plastycznego prowadząc pracownię kompozycji i technik plastycznych. W swoich obrazach porządek geometryczny przypisał zasadom budowania kompozycji ,bez zbędnej narracji poszukiwał syntezy formy. Zawężał skalę środków stylistycznych i ikonograficznych. Pełen pomysłów podejmował ciągle wyzwania eksperymentowania, również ze światłem. Swoją twórczość zbliżał do założeń Kandinskiego „poszukiwania i wyzwolenia tkwiących w człowieku sił duchowych… uzewnętrznieniu treści wewnętrznych…”. Te założenia, powiedzmy dziś określić można jako abstrakcję eksperymentalną-informel. Pod koniec swego życia zainicjował w gdańskiej PWSSP działalność katedry innych mediów, zajmując się funkcjonowaniem sztuki w kontekście miasta. Paradoksalnie Roman Usarewicz wychowanek szkoły sopockiej był inicjatorem zmian ,które gdańskiej sztuce narzucały nadchodzące czasy. Po śmierci artysty jego koncepcje artystyczne znalazły godnych kontynuatorów. Swoje prace Usarewicz wystawiał w wielu europejskich krajach.
W. Maass
W. Maass (1895- Krefeld- ? )
Brak danych
Weiss Hedwig
Hedwig Weiss (1860 Królewiec – 1923 Berlin)
Lekcje rysunku brała u grafika i miedziorytnika Rudolfa Mauera w Królewcu. Po przeniesieniu się do Berlina naukę kontynuowała u malarza portrecisty Karla Stauffer- Berna, u którego studiowała również inna niemiecka ekspresjonistka Käthe Kollwitz. Później uczyła się w Monachium u modernisty Wilhelma Dürra. W tym czasie pracownię dzieliła z Olgą Boznańską. Brała udział w wystawie „Secesja Berlin-1899” i „Secesja Freie.” W 1915 roku przygotowała znany cykl litografii zatytułowany „Kobiety w czasie wojny.” Wystawiała w Dreźnie, Lipsku i Monachium.
Weiss Oscar
Brak danych
Wentscher Julius

Julius Wentscher (1881, Królewiec – 1961)

Syn Juliusa, urodzonego w Grudziądzu (1842) znakomitego pejzażysty, absolwenta Akademii w Królewcu i Berlinie.  Julius Wentscher junior był wychowankiem ojca, po czym na studia wyjechał do paryskiej Académie Julian. Malował sceny rodzajowe, pejzaże i konie. Mieszkał w Berlinie, ale często podróżował m.in. na Kretę i Daleki Wschód, gdzie również odwiedził indonezyjską wyspę Bali. Jego malarstwo wraz z latami mocno zmieniało swoje oblicze. Stawało się coraz nowocześniejsze.

Werner Willibald

Willibald Werner (1868, Berlin–1931, Berlin )

Studiował w Berlinie u prof. Augusta Kaselowskiego. Malował pejzaże i widoki miast. Zajmował się również ilustracją. Znana jest bardzo interesująca seria pocztówek z widokami oliwskiego parku, wykonana w technice akwareli. Gdańskie malarstwo Willibalda Wernera, przełomu XIX i XX w. nawiązuje w swoim klimacie do  malarstwa impresjonistycznego. Na początku wieku brał udział w Wielkich Wystawach Sztuki w Berlinie (1904, 1905, 1908). Ulubionym motywem jego gdańskich obrazów były widoki na Długie Pobrzeże malowane w większości przypadków z  Zielonego Mostu. Malował je w różnych porach roku. Dużą kolekcję obrazów Willibalda Wernera posiada gdański kolekcjoner sztuki Andrzej Walas.

Wiatrak Piotr Antoni
Piotr Antoni Wiatrak (1956 Sopot- 2009 Wesołowo gm. Węgorzewo).Był malarzem sopockim.W 1985 roku ukończył w pracowni Jerzego Zabłockiego PWSSP w Gdańsku. Brał udział w wystawie „Każdemu czasowi jego sztuka”- Arsenał II Warszawa 88. Na początku lat dziewięćdziesiątych tworzył we Francji. Jego symboliczne prace przepełnione są dramatem ludzkiego losu.  W ostatnich latach życia przeprowadził się z Sopotu do Węgorzewa ,tam do swojej twórczości dołączył motywy religijne. Inspirował się również naturą i motywami ludowymi. Swoje prace wystawiał w Niemczech, Hiszpanii, Francji, Szwecji, Japonii, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych.
Wielicki Jerzy

Jerzy Wielicki  (1928 Warszawa – 1996 Gdynia)

Studia   rozpoczął w roku 1947  w sopockiej szkole plastycznej.  Osobowość twórcza artysty rodziła się  pod okiem wielu znakomitości polskiego malarstwa. Pierwszymi nauczycielami   młodego studenta byli profesorowie Juliusz Studnicki  i Jacek Żuławski  mający za sobą krótki okres nauki w paryskiej filii krakowskiej  ASP. Ostatni rok studiów Wielicki spędził już w Warszawie , kończąc je w 1951 roku u prof. Jana Seweryna Sokołowskiego, mającego przedwojenne doświadczenia z ugrupowaniem „Pryzmat”, podobnie zresztą jak Juliusz Studnicki , który był współzałożycielem „Pryzmatu”. Rodowód artystyczny wywodził się zatem z głębokiej tradycji malarstwa postimpresjonistycznego opartego na poszukiwaniach  kolorystycznych . Artysta interesował się również  rosyjską awangardą , wszystko to spowodowało  indywidualne , bardzo osobiste spojrzenie na sztukę. Sztukę opartą na wielkiej wiedzy wynikającej z geniuszu profesorów, talencie, lekkiej ręce, pewnej zwiewności formy, swobodnym  rozstrzyganiu zagadnień narracyjnych i  niezwykłym stosunku do koloru.  Artysta ostatnie lata swego życia spędził w Gdyni. W 1972 roku  otrzymał nagrodę Prezydenta Miasta Szczecina na Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego, a w 1982 roku pierwszą nagrodę w międzynarodowym konkursie firmy Rowney w Londynie. Prace twórcy prezentowane były na licznych wystawach między innymi w Szwecji, Wielkiej Brytanii, Francji, Finlandii.

Wildt Otto
Otto Wildt (1898 Trostberg, Bawaria  -1971 Hamburg)
Malarz  niemiecki, marynista. Malował widoki portów, żaglowce, kutry rybackie, statki oraz pejzaże. Kształcił się w Norymberdze, Monachium i  Hamburgu. Malował techniką impastową. Przez pewien czas należał do kolonii artystycznej  w Worpswede,  gdzie tworzyło wielu niemieckich ekspresjonistów. Miał tam kontakt z wielkimi malarzami niemieckimi : Fritzem Mackensenem, Otto Modersohnem, Carlem Vinnenem. Miesiące zimowe chętnie spędzał na południu Europy i w Północnej Afryce. Jego obrazy często pojawiają się w renomowanych domach aukcyjnych.
Wimmer Moritz

Moritz Wimmer ( XIX – XX w.) Gdański malarz przełomu XIX i  XX wieku. Malował sentymentalne widoki Gdańska. Pracował w teatrze jako malarz – scenograf. Był ilustratorem, projektował pocztówki z widokami Gdańska i Berlina, Jego małe prace często pojawiają się na aukcjach w Niemczech i Anglii. Osiągają notowania rzędu 200-800 Euro. W 2013 roku jego obraz pojawił się na wystawie „Malarstwo Gdańskie 1850-1950”, która miała miejsce w Muzeum Sopotu. Akwarela przedstawiała Kościół św. Brygidy i namalowana została w 1919 roku. Wimmer był realistą, bardzo dokładnie przedstawiał widoki Gdańska, często również stosował sztafaż. Wiele jego prac ma charakter nostalgiczny, wywołujący tęsknotę za dawnym Gdańskiem. W początkowym okresie swojej kariery jego uczniem był Arthur Bendrat. Akwarela „Targ Rybny” prezentowana była na wystawie w gdańskiej galerii ZPAP w czerwcu 2014 roku i znajduje się w katalogu „Malarze XIX- wiecznego Gdańska” z kolekcji Andrzeja Walasa.

Winkler Fritz
Fritz Winkler (1894 Drezno – 1964 Drezno)
Niemiecki akwarelista i grafik. Prawie przez całe życie związany z Dreznem, gdzie najpierw ukończył Szkołę Rzemiosł Artystycznych a później Akademię Sztuk Pięknych. Był artystą reprezentującym niemiecki ekspresjonizm. Jego grafiki i akwarele silnie nawiązywały do tego nurtu, ale malował również zwykłe, klasyczne pejzaże. Jego prace znajdują się w galeriach i muzeach Berlina , Hamburga, Dallas, Chemnitz i Buxtehude.
Wojnarski Jan
Jan Wojnarski (1879 Tarnów -1937 Kraków)
Malarz i grafik, przede wszystkim jednak wielki specjalista w sferze technik grafiki artystycznej. Studiował w krakowskiej ASP (1902-1912). Był wychowankiem Jana Stanisławskiego, Leona Wyczółkowskiego i Józefa Pankiewicza. Sam później został profesorem krakowskiej uczelni . Kontynuował wielką pracę nad polską szkołą grafiki rozpoczętą przez Wyczółkowskiego i Pankiewicza. Prowadził wiele doświadczeń związanych z tą techniką np. wprowadził barwne pastele do litografii . Wytyczał nowe drogi, eksperymentował, opracował nowatorskie metody nauczania grafiki artystycznej. Był realistą zwróconym w stronę dawnych mistrzów, obojętnym na nowoczesną sztukę. Jego asystentem przez pewien czas był utalentowany Jan Rubczak. Wojnarski związany był z ugrupowaniami „Niezależni” i „Zwornik”. Swoje pejzaże malował w niewielkich formatach pod dużym wpływem swego profesora Jana Stanisławskiego. Najbardziej znanymi jego pracami są jednak grafiki : akwaforty, miedzioryty i litografie. W 1937 roku na Międzynarodowej Wystawie Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu zdobył złoty medal, w tym samym roku, tuż przed śmiercią został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jego obrazy znajdują się w Muzeum Narodowym w Krakowie i Muzeum Narodowym w Warszawie.
Wójcik Franciszek
Franciszek Wójcik (1903 Wojciechowo - 1984 Zakopane)
Dzieciństwo spędził w Cieszynie. Do czasów studiów w Krakowie (1932- 1939) mieszkał jeszcze we Lwowie i Kowlu. Był uczniem Stanisława Kamockiego, potem został jego przyjacielem. Po studiach przebywał w Rzymie na stypendium w Accademia di Belle Arti. Był instruktorem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Krakowie. Po wybuchu wojny, Franciszek Wójcik przeniósł się do Zakopanego . Malował realistycznie, przeważnie pejzaże przedstawiające widoki Tatr i Zakopanego, ale także martwe natury i portrety. Często malował także wnętrza kościołów. Był członkiem ZPAP. Miał ponad 50 wystaw indywidualnych w kraju i za granicą. Za swoją twórczość był często nagradzany.
Wróbel Marek
Marek Wróbel (1956 Gdańsk.)
Obrazy Marka Wróbla niosą olbrzymi ładunek optymizmu. Intensywność barw i energia która bije z nich jest niezwykła. Jego obrazy są dynamiczne. Kolory zestawia według pewnego, sobie znanego scenariusza, który dokładnie kontroluje. Jest uczniem trech profesrów gdańskiej uczelni Kiejstuta Bereźnickiego , Władysława Jackiewicza i Hugona Laseckiego.W pewnym sensie może tłumaczyć to taki , a nie inny charakter jego malarstwa, choć wydaje się że sięga jeszcze głębiej, do malarzy tworzących również szkołę sopocką, kolorystów. Idee i zasady zapisane w manifeście kolorystów przed wojną przez Jana Cybisa są poniekąd przez Wróbla respektowane. Jednak w jego malarstwie poczuć można powiew abstrakcji ekspresyjnej, która była dość modna w czasie kiedy kończył w 1984 roku gdańską PWSSP. Sam artysta odwołuje się do szkoły nowojorskiej i całego nurtu "action painting" lat czterdziestych i pięćdzisiątych. Uważa, że temat obrazu jest jedynie pretekstem do całego wydarzenia, które rozgrywa się na płótnie. Najważniejszy jest nastrój i nie to co widzimy lecz odczuwanie tego co widzimy. Powstał zatem swoisty styl jego obrazów, kolorowy, z ciekawie łączącymi się ze sobą barwami, żywiołowy i dynamiczny, dobrze zakomponowany z zachowaniem swojej osobistej estetyki. Maluje morze i ścigające się jachty, ale jego ulubionym motywem są żagle. Marek Wróbel wystawia od 1985 roku, zebrał wiele nagród i jest stypendystą Marszałka Województwa Pomorskiego z 2004 roku.
Zielcke Julius

Julius Zielcke (1826, Gdańsk - 1907, Rzym)
Prawdopodobnie  na pierwsze lekcje malarstwa uczęszczał jeszcze w Gdańsku. Na dalszą naukę wysłano go w ramach stypendium w roku 1845 do Düsseldorfskiej Akademii, gdzie trafił do pracowni Friedricha Wilhelma Schadowa. W czasie studiów był jednym z założycieli artystycznego stowarzyszenia „Malkasten”. W rok po ukończeniu nauki  (1852)  Zielcke wyjechał do Rzymu. W podróży towarzyszył mu pisarz Joseph von Scheffel. Rzym zrobił na artyście niesamowite wrażenie, miasto okazało się wymarzonym miejscem do zamieszkania i podjęcia pracy twórczej. Odbywał wiele podróży po Włoszech, malował Neapol, Capri, Sycylię. W początkowym okresie pobytu w "wiecznym mieście", zaprzyjaźniony był z niemiecko - szwajcarskim wulkanologiem , znawcą historii Wezuwiusza Immanuelem Friedlaenderem.  Julius Zielcke był malarzem romantycznym, malował krajobrazy pełne poetyckiej zadumy. Czasami posługiwał się pewnym kanonem, idealnej prawdy, wyróżnionym przez francuskiego krytyka sztuki Rogera de Pilse’a, który  w rzeczywistości nie istnieje. Polegał ona na łączeniu istniejących  widoków z  doskonałymi różnymi innymi fragmentami krajobrazu w jedną całość. Służyło to uzyskiwaniu idealnego piękna. Artysta  był człowiekiem samotnym i tak też umarł. Jego spuściznę przejął malarz Attilio Simonetti i antykwariusz Louis Kempner. Niektóre jego obrazy na aukcjach sztuki osiągają bardzo wysokie ceny.

Żuławska Hanna
Hanna Żuławska (1907 Warszawa-1989 Warszawa).
Studia malarskie rozpoczęła w 1930 roku w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych jeszcze pod panieńskim nazwiskiem Hanna Jasińska. Studiowała w pracowniach Felicjana Szczęsnego Kowarskiego i Tadeusza Pruszkowskiego. Do Paryża na dalsze studia wyjechała w 1935 roku, tam wraz Jackiem Żuławskim przyszłym mężem studiowała u Józefa Pankiewicza. Jacka Żuławskiego poślubiła w1938 roku, po czym wyjechała z nim w podróż poślubną do Włoch. Powróciła do kraju, aby osiedlić się w Gdyni gdzie została nauczycielem rysunku. Po wojnie należała do grupy założycieli Instytutu Sztuk Plastycznych w Sopocie, który od września1945 roku organizowała wraz z Januszem Strzałeckim pierwszym rektorem uczelni, Krystyną Ładą Studnicką , Juliuszem Studnickim, Józefą i Marianem Wnukami i swoim mężem Jackiem Żuławskim. Reprezentowała wielki smak malarski i wytrawną kulturę plastyczną. Malowała pejzaże i sceny rodzajowe. W1947 roku objęła pracownie ceramiki, a w latach 1956-1957 była współtwórczynią grupy „Kadyny”. Stworzyła na Wybrzeżu ośrodek ceramiki, który w tamtych latach był pewną sensacją na skalę ogólnopolską, bowiem w Sopocie powstawały przedmioty użytku codziennego takie jak: wazony, talerze ,patery, kubki o wyraźnym charakterze artystycznym. Starała się zerwać ze starą tradycją traktowania ceramiki jako rzemiosła. Była autorką wielu realizacji z dziedziny malarstwa monumentalnego oraz ceramiki dekoracyjnej. Brała udział w realizacji fresków kamienic Starego Miasta w Gdańsku oraz Starego i Nowego Miasta w Warszawie. Stworzyła polichromie ściany „Torwaru” , wnętrza Domu Prasy w Kazimierzu oraz mozaiki na Placu Konstytucji w Warszawie i na dworcu kolejowym w Gdyni. Hanna Żuławska z Wybrzeżem związana była do 1978 roku, była profesorem nadzwyczajnym PWSSP w Gdańsku. Umiała połączyć różne dyscypliny twórcze . Potrafiła znaleźć w nich wszystkich wspólny mianownik, tak aby oddać jednolity i spójny charakter swojego malarstwa i prac ceramicznych. Jej prace znajdują się w Muzeum Narodowym w Warszawie i w Gdańsku.
Żuławski Jacek
Jacek Żuławski (1907 Kraków-1976 Warszawa).
W historii sztuki polskiej był jednym z tych malarzy, który uważał, że malarstwo jest jedyną drogą życia i że droga ta prowadzi jedynie przez Paryż. Tak myślała większość kapistów polskich. W1935 roku Żuławski wyjechał na studia do Józefa Pankiewicza rezydującego w Paryżu, wychowującego tam wielu polskich kolorystów. Zanim jednak do tego doszło, odbył studia najpierw w Krakowie w pracowni Władysława Jarockiego i Wojciecha Weissa, a następnie od1929 roku w Warszawie u Felicjana Szczęsnego Kowarskiego i Leonarda Pękalskiego. Przed samą wojną zjawił się w Gdyni gdzie został nauczycielem gimnazjalnym. Po wojnie wraz z żoną Hanną, malarką przyjechał ponownie na Wybrzeże. Należał do grona założycieli Instytutu Sztuk Plastycznych w Sopocie osobiście zbierając we wrześniu 1945 roku na ulicy Bohaterów Monte Cassino zapisy do szkoły plastycznej. Był kolorystą z doskonałym wykształceniem, należał do grupy malarzy, którzy stworzyli cały nurt nazwany później „koloryzmem polskim”. Tworzył  malarstw ścienne, jego prace są bardzo kameralne. Interesował się pejzażem, martwą naturą, portretem, aktem, malowa sceny rodzajowe. Dążył do dużych uproszczeń eliminując wiele szczegółów miał jednak pewną skłonnością do monumentalizmu. Jacek Żuławski pochodził z bardzo dobrej rodziny, jego kuzynem był Marek Żuławski malarz, mieszkający w Londynie. Po wojnie wiele razy spotykali się, również w Sopocie, łączyła ich wielka miłość do gór i morza. W latach socrealizmu, poświęcił się pracy przy odbudowie i rekonstrukcji ulicy Długiej i Długiego Targu w Gdańsku. W1965 roku Żuławski objął pracownię dyplomową malarstwa gdańskiej uczelni. Całe powojenne życie spędził na wybrzeżu, jednak na ostatnie dni swojego życia przeprowadził się do Warszawy .Moment ten tak wspomina jego koleżanka, malarka Urszula Rhunke Duszeńko… ”Tej nocy z Warszawy dzwoniła do mnie co chwilę Józka Wnukowa, która do końca była przy nim, trzymając go za rękę. Pamiętam te dramatyczne telefony, strasznie to przeżyliśmy. Tej nocy zdałam sobie sprawę z faktu, że nieodwracalnie odchodzi pewna epoka, kończy się dotychczasowy świat… Po naszych profesorach już na zawsze zostanie w sztuce polskiej koloryzm. Ciekawe, czy po nas zostanie i przetrwa „szkoła sopocka”.
Żurawski Stanisław
Stanisław Żurawski (1889 Kowno – 1976 Kraków)
Był uczniem Józefa Mehoffera i Wojciecha Weissa. Studiował w krakowskiej ASP (1907-1913). Malował portrety, martwe natury, pejzaże oraz kompozycje figuralne. Głównym tematem jego obrazów były akty, malował młode kobiety przeważnie w kąpieli, a także w pościeli oraz na tle tkanin i poduszek. Wyraźnie widać, iż inspirował się z zachowaniem estetyki, sztuką swego akademickiego profesora Wojciecha Weissa. W roku 1925 przystąpił do Stowarzyszenia Cechu Artystów Plastyków „Jednoróg” . Dołączył do członków założycieli : Jana Hryńkowskiego, Felicjana Szczęsnego Kowarskiego, Jana Rubczaka, Wiesława Zawadowskiego. Manifest zrzeszenia ogłosił Tadeusz Seweryn. Chodziło o dopuszczenie do świadomości wielu poglądów na sztukę, nieograniczanie jej treściami literackimi, nie krępowanie wolności artystycznymi doktrynami. Artyści ”Jednoroga” nawiązywali do sztuki zachodnioeuropejskiej, nie poprzestawali na impresjonistycznym traktowaniu koloru. Nie chodziło o analizę lecz o syntezę, nie o barwę lecz o formę. Stanisław Żurawski bywał przed wojną nad polskim morzem i z tego okresu pochodzi wiele ciekawych morskich pejzaży, chętnie malowanych i traktowanych na równi z martwymi naturami oraz aktami.
Ta witryna korzysta z plików cookie. W ustawieniach swojej przeglądarki internetowej możesz w każdym momencie wyłączyć ten mechanizm. W celu pozyskania dodatkowych informacji na ten temat zobacz informacje o cookies.
OK, zamykam