Ulbrich Hugo
Hugo Ulbrich (1867Dirsdorf/Przerzeczyn Zdrój/-1928 Wrocław)
Niemiecki grafik, ilustrator, rytownik. Uczeń Karla Köppinga  wybitnego niemieckiego malarza i grafika . Ulbrich  był twórcą licznych widoków Wrocławia, Gdańska, Malborka, Hanoweru, Rzymu oraz Egiptu. Przygotowywał ilustracje do inwentaryzacji zabytków sztuki śląskiej Hansa Lutscha.
Urtnowski Theodor

Theodor Urtnowski (1881 Toruń – 1963 Akwizgran)
Malarz i litograf, pochodzenia niemiecko - polskiego. Kształcił się w Berlinie u prof. Adolfa von Maennchena oraz krótko w Paryżu. Malował przede wszystkim Gdańsk i Malbork. Mieszkał w Wolnym Mieście Gdańsku, malował kościoły Starego Miasta, zaułki, uliczki , nabrzeża i panoramy. Swoją twórczość opierał na założeniach postimpresjonistycznych, jednak często jego weduty malowane były dość szybko i nosiły wyraźnie handlowy charakter. Wiele gdańskich panoram i wedut stanowi dziś nieoceniony materiał ikonograficzny. Jego obrazy pojawiają się dość często na aukcjach, szczególnie w Niemczech. Ulubionym miejscem jego obrazów było Długie Pobrzeże w Gdańsku wraz Żurawiem i ruchem statków na Motławie i to zarówno zimą jak i latem, pod wieczór i w pełnym słońcu. Jednak tego typu pejzaże miejskie nadal cieszą się sporym zainteresowaniem, zapewne ze względu na nazwisko autora. Ostatnie wywindowanie cen jego malarstwa, wydaje się zabiegiem nieco sztucznym i obliczonym na koneserów gdańskich pejzaży.

Urtnowski Theodor

Theodor Urtnowski (1881 Toruń – 1963 Akwizgran)
Malarz i litograf, pochodzenia niemiecko - polskiego. Kształcił się w Berlinie u prof. Adolfa von Maennchena oraz krótko w Paryżu. Malował przede wszystkim Gdańsk i Malbork. Mieszkał w Wolnym Mieście Gdańsku, malował kościoły Starego Miasta, zaułki, uliczki , nabrzeża i panoramy. Swoją twórczość opierał na założeniach postimpresjonistycznych, jednak często jego weduty malowane były dość szybko i nosiły wyraźnie handlowy charakter. Wiele gdańskich panoram i wedut stanowi dziś nieoceniony materiał ikonograficzny. Jego obrazy pojawiają się dość często na aukcjach, szczególnie w Niemczech. Na prezentowanej powyżej panoramie doskonale widać, że nienaturalnie zagęszczony ruch portowy, artystycznej wymowie obrazu nie służy. Jednak tego typu pejzaże miejskie nadal cieszą się sporym zainteresowaniem, zapewne ze względu na nazwisko autora. Ostatnie wywindowanie cen jego malarstwa, wydaje się zabiegiem nieco sztucznym i obliczonym na koneserów gdańskich pejzaży.

Usarewicz Roman
Roman Usarewicz (1923 Brześć n.Bugiem-1983 Gdańsk).
Roman Usarewicz należał do najstarszych studentów sopockiej szkoły. Na pierwszym roku studiowali razem z nim: Kazimierz Ostrowski, Władysław Jackiewicz, Józef Łakomiak, Halina Bajońska a także: Jan Rzyszczak, Antoni Szymaniuk, Bernarda Świderska, Paweł Frołow. Studia ukończył w 1951 roku w pracowni Juliusza Studnickiego. Uczestniczył w Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyki w 1955 roku, która odbywała się w warszawskim „Arsenale”. Z Sopotu w wystawie brali udział między innymi: B .Borowski, W. Jackiewicz, K.Ostrowski, W. Frydrych , M.Baryłko. Sopocianie wystawili wówczas ponad 20 z 200 prezentowanych tam obrazów. Był to przełomowy moment w twórczości Romana Usarewicza. Arsenał kończył okres realizmu socjalistycznego. Jednocześnie zakończył w jego twórczości okres koloryzmu. W1958 roku w gdańskiej PWSSP pojawił się Piotr Potworowski , który wywarł na nim bardzo duże wrażenie, kierując jego drogę artystyczną w stronę indywidualnych poszukiwań, z takiej możliwości wówczas skorzystali jeszcze : B.Borowski, J.Zabłocki , W.Jackiewicz i K. Ostrowski. Usarewicz w swoich poszukiwaniach poszedł najdalej i definitywnie skończył ze starą szkołą ,odcinając się od wszelkich związków z naturą ,przekreślając wszystko co łączyło się z manierą szkoły sopockiej. W 1963 roku kierował katedrą projektowania plastycznego prowadząc pracownię kompozycji i technik plastycznych. W swoich obrazach porządek geometryczny przypisał zasadom budowania kompozycji ,bez zbędnej narracji poszukiwał syntezy formy. Zawężał skalę środków stylistycznych i ikonograficznych. Pełen pomysłów podejmował ciągle wyzwania eksperymentowania, również ze światłem. Swoją twórczość zbliżał do założeń Kandinskiego „poszukiwania i wyzwolenia tkwiących w człowieku sił duchowych… uzewnętrznieniu treści wewnętrznych…”. Te założenia, powiedzmy dziś określić można jako abstrakcję eksperymentalną-informel. Pod koniec swego życia zainicjował w gdańskiej PWSSP działalność katedry innych mediów, zajmując się funkcjonowaniem sztuki w kontekście miasta. Paradoksalnie Roman Usarewicz wychowanek szkoły sopockiej był inicjatorem zmian ,które gdańskiej sztuce narzucały nadchodzące czasy. Po śmierci artysty jego koncepcje artystyczne znalazły godnych kontynuatorów. Swoje prace Usarewicz wystawiał w wielu europejskich krajach.
W. Maass
W. Maass (1895- Krefeld- ? )
Brak danych
Weiss Hedwig
Hedwig Weiss (1860 Królewiec – 1923 Berlin)
Lekcje rysunku brała u grafika i miedziorytnika Rudolfa Mauera w Królewcu. Po przeniesieniu się do Berlina naukę kontynuowała u malarza portrecisty Karla Stauffer- Berna, u którego studiowała również inna niemiecka ekspresjonistka Käthe Kollwitz. Później uczyła się w Monachium u modernisty Wilhelma Dürra. W tym czasie pracownię dzieliła z Olgą Boznańską. Brała udział w wystawie „Secesja Berlin-1899” i „Secesja Freie.” W 1915 roku przygotowała znany cykl litografii zatytułowany „Kobiety w czasie wojny.” Wystawiała w Dreźnie, Lipsku i Monachium.
Weiss Oscar
Brak danych
Wentscher Julius

Julius Wentscher (1881, Królewiec – 1961)

Syn Juliusa, urodzonego w Grudziądzu (1842) znakomitego pejzażysty, absolwenta Akademii w Królewcu i Berlinie.  Julius Wentscher junior był wychowankiem ojca, po czym na studia wyjechał do paryskiej Académie Julian. Malował sceny rodzajowe, pejzaże i konie. Mieszkał w Berlinie, ale często podróżował m.in. na Kretę i Daleki Wschód, gdzie również odwiedził indonezyjską wyspę Bali. Jego malarstwo wraz z latami mocno zmieniało swoje oblicze. Stawało się coraz nowocześniejsze.

Werner Willibald

Willibald Werner (1868, Berlin–1931, Berlin )

Studiował w Berlinie u prof. Augusta Kaselowskiego. Malował pejzaże i widoki miast. Zajmował się również ilustracją. Znana jest bardzo interesująca seria pocztówek z widokami oliwskiego parku, wykonana w technice akwareli. Gdańskie malarstwo Willibalda Wernera, przełomu XIX i XX w. nawiązuje w swoim klimacie do  malarstwa impresjonistycznego. Na początku wieku brał udział w Wielkich Wystawach Sztuki w Berlinie (1904, 1905, 1908). Ulubionym motywem jego gdańskich obrazów były widoki na Długie Pobrzeże malowane w większości przypadków z  Zielonego Mostu. Malował je w różnych porach roku. Dużą kolekcję obrazów Willibalda Wernera posiada gdański kolekcjoner sztuki Andrzej Walas.

Wiatrak Piotr Antoni
Piotr Antoni Wiatrak (1956 Sopot- 2009 Wesołowo gm. Węgorzewo).Był malarzem sopockim.W 1985 roku ukończył w pracowni Jerzego Zabłockiego PWSSP w Gdańsku. Brał udział w wystawie „Każdemu czasowi jego sztuka”- Arsenał II Warszawa 88. Na początku lat dziewięćdziesiątych tworzył we Francji. Jego symboliczne prace przepełnione są dramatem ludzkiego losu.  W ostatnich latach życia przeprowadził się z Sopotu do Węgorzewa ,tam do swojej twórczości dołączył motywy religijne. Inspirował się również naturą i motywami ludowymi. Swoje prace wystawiał w Niemczech, Hiszpanii, Francji, Szwecji, Japonii, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych.
Wielicki Jerzy

Jerzy Wielicki  (1928 Warszawa – 1996 Gdynia)

Studia   rozpoczął w roku 1947  w sopockiej szkole plastycznej.  Osobowość twórcza artysty rodziła się  pod okiem wielu znakomitości polskiego malarstwa. Pierwszymi nauczycielami   młodego studenta byli profesorowie Juliusz Studnicki  i Jacek Żuławski  mający za sobą krótki okres nauki w paryskiej filii krakowskiej  ASP. Ostatni rok studiów Wielicki spędził już w Warszawie , kończąc je w 1951 roku u prof. Jana Seweryna Sokołowskiego, mającego przedwojenne doświadczenia z ugrupowaniem „Pryzmat”, podobnie zresztą jak Juliusz Studnicki , który był współzałożycielem „Pryzmatu”. Rodowód artystyczny wywodził się zatem z głębokiej tradycji malarstwa postimpresjonistycznego opartego na poszukiwaniach  kolorystycznych . Artysta interesował się również  rosyjską awangardą , wszystko to spowodowało  indywidualne , bardzo osobiste spojrzenie na sztukę. Sztukę opartą na wielkiej wiedzy wynikającej z geniuszu profesorów, talencie, lekkiej ręce, pewnej zwiewności formy, swobodnym  rozstrzyganiu zagadnień narracyjnych i  niezwykłym stosunku do koloru.  Artysta ostatnie lata swego życia spędził w Gdyni. W 1972 roku  otrzymał nagrodę Prezydenta Miasta Szczecina na Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego, a w 1982 roku pierwszą nagrodę w międzynarodowym konkursie firmy Rowney w Londynie. Prace twórcy prezentowane były na licznych wystawach między innymi w Szwecji, Wielkiej Brytanii, Francji, Finlandii.

Wildt Otto
Otto Wildt (1898 Trostberg, Bawaria  -1971 Hamburg)
Malarz  niemiecki, marynista. Malował widoki portów, żaglowce, kutry rybackie, statki oraz pejzaże. Kształcił się w Norymberdze, Monachium i  Hamburgu. Malował techniką impastową. Przez pewien czas należał do kolonii artystycznej  w Worpswede,  gdzie tworzyło wielu niemieckich ekspresjonistów. Miał tam kontakt z wielkimi malarzami niemieckimi : Fritzem Mackensenem, Otto Modersohnem, Carlem Vinnenem. Miesiące zimowe chętnie spędzał na południu Europy i w Północnej Afryce. Jego obrazy często pojawiają się w renomowanych domach aukcyjnych.
Wimmer Moritz

Moritz Wimmer ( XIX – XX w.) Gdański malarz przełomu XIX i  XX wieku. Malował sentymentalne widoki Gdańska. Pracował w teatrze jako malarz – scenograf. Był ilustratorem, projektował pocztówki z widokami Gdańska i Berlina, Jego małe prace często pojawiają się na aukcjach w Niemczech i Anglii. Osiągają notowania rzędu 200-800 Euro. W 2013 roku jego obraz pojawił się na wystawie „Malarstwo Gdańskie 1850-1950”, która miała miejsce w Muzeum Sopotu. Akwarela przedstawiała Kościół św. Brygidy i namalowana została w 1919 roku. Wimmer był realistą, bardzo dokładnie przedstawiał widoki Gdańska, często również stosował sztafaż. Wiele jego prac ma charakter nostalgiczny, wywołujący tęsknotę za dawnym Gdańskiem. W początkowym okresie swojej kariery jego uczniem był Arthur Bendrat. Akwarela „Targ Rybny” prezentowana była na wystawie w gdańskiej galerii ZPAP w czerwcu 2014 roku i znajduje się w katalogu „Malarze XIX- wiecznego Gdańska” z kolekcji Andrzeja Walasa.

Winkler Fritz
Fritz Winkler (1894 Drezno – 1964 Drezno)
Niemiecki akwarelista i grafik. Prawie przez całe życie związany z Dreznem, gdzie najpierw ukończył Szkołę Rzemiosł Artystycznych a później Akademię Sztuk Pięknych. Był artystą reprezentującym niemiecki ekspresjonizm. Jego grafiki i akwarele silnie nawiązywały do tego nurtu, ale malował również zwykłe, klasyczne pejzaże. Jego prace znajdują się w galeriach i muzeach Berlina , Hamburga, Dallas, Chemnitz i Buxtehude.
Wojnarski Jan
Jan Wojnarski (1879 Tarnów -1937 Kraków)
Malarz i grafik, przede wszystkim jednak wielki specjalista w sferze technik grafiki artystycznej. Studiował w krakowskiej ASP (1902-1912). Był wychowankiem Jana Stanisławskiego, Leona Wyczółkowskiego i Józefa Pankiewicza. Sam później został profesorem krakowskiej uczelni . Kontynuował wielką pracę nad polską szkołą grafiki rozpoczętą przez Wyczółkowskiego i Pankiewicza. Prowadził wiele doświadczeń związanych z tą techniką np. wprowadził barwne pastele do litografii . Wytyczał nowe drogi, eksperymentował, opracował nowatorskie metody nauczania grafiki artystycznej. Był realistą zwróconym w stronę dawnych mistrzów, obojętnym na nowoczesną sztukę. Jego asystentem przez pewien czas był utalentowany Jan Rubczak. Wojnarski związany był z ugrupowaniami „Niezależni” i „Zwornik”. Swoje pejzaże malował w niewielkich formatach pod dużym wpływem swego profesora Jana Stanisławskiego. Najbardziej znanymi jego pracami są jednak grafiki : akwaforty, miedzioryty i litografie. W 1937 roku na Międzynarodowej Wystawie Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu zdobył złoty medal, w tym samym roku, tuż przed śmiercią został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jego obrazy znajdują się w Muzeum Narodowym w Krakowie i Muzeum Narodowym w Warszawie.
Wójcik Franciszek
Franciszek Wójcik (1903 Wojciechowo - 1984 Zakopane)
Dzieciństwo spędził w Cieszynie. Do czasów studiów w Krakowie (1932- 1939) mieszkał jeszcze we Lwowie i Kowlu. Był uczniem Stanisława Kamockiego, potem został jego przyjacielem. Po studiach przebywał w Rzymie na stypendium w Accademia di Belle Arti. Był instruktorem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Krakowie. Po wybuchu wojny, Franciszek Wójcik przeniósł się do Zakopanego . Malował realistycznie, przeważnie pejzaże przedstawiające widoki Tatr i Zakopanego, ale także martwe natury i portrety. Często malował także wnętrza kościołów. Był członkiem ZPAP. Miał ponad 50 wystaw indywidualnych w kraju i za granicą. Za swoją twórczość był często nagradzany.
Wójcik Stanisław

Stanisław Wójcik (1919, Kęty -1992, Wołomin)
Był najmłodszym dzieckiem Katarzyny z Giżyckich i Józefa Wójcika, mistrza włókienniczego. Gimnazjum oo. Karmelitów Bosych im. św. Józefa następnie Gimnazjum Państwowe ukończył w Wadowicach. W 1936 roku wstąpił do Prywatnej Szkoły Sztuk Pięknych Alfreda Terleckiego w Krakowie. Po jej skończeniu rozpoczął studia od drugiego roku w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie studiując w pracowniach profesorów: Fryderyka Pautscha i Zbigniewa Pronaszki. Studia ukończył z wynikiem bardzo dobrym w 1947 roku. Na wiosnę 1948 roku przyjechał do Trójmiasta , gdzie w Sopocie rozpoczął pracę w Ognisku Kultury Plastycznej. W latach 1950- 1963 był wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Sopocie i Gdańsku. Prowadził pracownię malarstwa ściennego, kompozycję oraz malarstwo na Wydziale Architektury Wnętrz, jednocześnie pracując twórczo. Włączył się również w projektowanie malarstwa ściennego na Starym Mieście w Gdańsku. W 1970 roku wraz z drugą żoną, również malarką, zamieszkał w Wołominie. Rozpoczął drugi etap kariery artystycznej.

Wróbel Marek

Marek Wróbel (1956 Gdańsk.)
Obrazy Marka Wróbla niosą olbrzymi ładunek optymizmu. Intensywność barw i energia która bije z nich jest niezwykła. Jego obrazy są dynamiczne. Kolory zestawia według pewnego, sobie znanego scenariusza, który dokładnie kontroluje. Jest uczniem trech profesrów gdańskiej uczelni Kiejstuta Bereźnickiego , Władysława Jackiewicza i Hugona Laseckiego.W pewnym sensie może tłumaczyć to taki , a nie inny charakter jego malarstwa, choć wydaje się że sięga jeszcze głębiej, do malarzy tworzących również szkołę sopocką, kolorystów. Idee i zasady zapisane w manifeście kolorystów przed wojną przez Jana Cybisa są poniekąd przez Wróbla respektowane. Jednak w jego malarstwie poczuć można powiew abstrakcji ekspresyjnej, która była dość modna w czasie kiedy kończył w 1984 roku gdańską PWSSP. Sam artysta odwołuje się do szkoły nowojorskiej i całego nurtu "action painting" lat 40. i 50. Uważa, że temat obrazu jest jedynie pretekstem do całego wydarzenia, które rozgrywa się na płótnie. Najważniejszy jest nastrój i nie to co widzimy lecz odczuwanie tego co widzimy. Powstał zatem swoisty styl jego obrazów, kolorowy, z ciekawie łączącymi się ze sobą barwami, żywiołowy i dynamiczny, dobrze zakomponowany z zachowaniem swojej osobistej estetyki. Maluje morze i ścigające się jachty, ale jego ulubionym motywem są żagle. Marek Wróbel wystawia od 1985 roku, zebrał wiele nagród i jest stypendystą Marszałka Województwa Pomorskiego z 2004 roku.

Zielcke Julius

Julius Zielcke (1826, Gdańsk - 1907, Rzym)
Prawdopodobnie  na pierwsze lekcje malarstwa uczęszczał jeszcze w Gdańsku. Na dalszą naukę wysłano go w ramach stypendium w roku 1845 do Düsseldorfskiej Akademii, gdzie trafił do pracowni Friedricha Wilhelma Schadowa. W czasie studiów był jednym z założycieli artystycznego stowarzyszenia „Malkasten”. W rok po ukończeniu nauki  (1852)  Zielcke wyjechał do Rzymu. W podróży towarzyszył mu pisarz Joseph von Scheffel. Rzym zrobił na artyście niesamowite wrażenie, miasto okazało się wymarzonym miejscem do zamieszkania i podjęcia pracy twórczej. Odbywał wiele podróży po Włoszech, malował Neapol, Capri, Sycylię. W początkowym okresie pobytu w "wiecznym mieście", zaprzyjaźniony był z niemiecko - szwajcarskim wulkanologiem , znawcą historii Wezuwiusza Immanuelem Friedlaenderem.  Julius Zielcke był malarzem romantycznym, malował krajobrazy pełne poetyckiej zadumy. Czasami posługiwał się pewnym kanonem, idealnej prawdy, wyróżnionym przez francuskiego krytyka sztuki Rogera de Pilse’a, który  w rzeczywistości nie istnieje. Polegał ona na łączeniu istniejących  widoków z  doskonałymi różnymi innymi fragmentami krajobrazu w jedną całość. Służyło to uzyskiwaniu idealnego piękna. Artysta  był człowiekiem samotnym i tak też umarł. Jego spuściznę przejął malarz Attilio Simonetti i antykwariusz Louis Kempner. Niektóre jego obrazy na aukcjach sztuki osiągają bardzo wysokie ceny.

Żuławska Hanna
Hanna Żuławska (1907 Warszawa-1989 Warszawa).
Studia malarskie rozpoczęła w 1930 roku w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych jeszcze pod panieńskim nazwiskiem Hanna Jasińska. Studiowała w pracowniach Felicjana Szczęsnego Kowarskiego i Tadeusza Pruszkowskiego. Do Paryża na dalsze studia wyjechała w 1935 roku, tam wraz Jackiem Żuławskim przyszłym mężem studiowała u Józefa Pankiewicza. Jacka Żuławskiego poślubiła w1938 roku, po czym wyjechała z nim w podróż poślubną do Włoch. Powróciła do kraju, aby osiedlić się w Gdyni gdzie została nauczycielem rysunku. Po wojnie należała do grupy założycieli Instytutu Sztuk Plastycznych w Sopocie, który od września1945 roku organizowała wraz z Januszem Strzałeckim pierwszym rektorem uczelni, Krystyną Ładą Studnicką , Juliuszem Studnickim, Józefą i Marianem Wnukami i swoim mężem Jackiem Żuławskim. Reprezentowała wielki smak malarski i wytrawną kulturę plastyczną. Malowała pejzaże i sceny rodzajowe. W1947 roku objęła pracownie ceramiki, a w latach 1956-1957 była współtwórczynią grupy „Kadyny”. Stworzyła na Wybrzeżu ośrodek ceramiki, który w tamtych latach był pewną sensacją na skalę ogólnopolską, bowiem w Sopocie powstawały przedmioty użytku codziennego takie jak: wazony, talerze ,patery, kubki o wyraźnym charakterze artystycznym. Starała się zerwać ze starą tradycją traktowania ceramiki jako rzemiosła. Była autorką wielu realizacji z dziedziny malarstwa monumentalnego oraz ceramiki dekoracyjnej. Brała udział w realizacji fresków kamienic Starego Miasta w Gdańsku oraz Starego i Nowego Miasta w Warszawie. Stworzyła polichromie ściany „Torwaru” , wnętrza Domu Prasy w Kazimierzu oraz mozaiki na Placu Konstytucji w Warszawie i na dworcu kolejowym w Gdyni. Hanna Żuławska z Wybrzeżem związana była do 1978 roku, była profesorem nadzwyczajnym PWSSP w Gdańsku. Umiała połączyć różne dyscypliny twórcze . Potrafiła znaleźć w nich wszystkich wspólny mianownik, tak aby oddać jednolity i spójny charakter swojego malarstwa i prac ceramicznych. Jej prace znajdują się w Muzeum Narodowym w Warszawie i w Gdańsku.
Żuławski Jacek
Jacek Żuławski (1907 Kraków-1976 Warszawa).
W historii sztuki polskiej był jednym z tych malarzy, który uważał, że malarstwo jest jedyną drogą życia i że droga ta prowadzi jedynie przez Paryż. Tak myślała większość kapistów polskich. W1935 roku Żuławski wyjechał na studia do Józefa Pankiewicza rezydującego w Paryżu, wychowującego tam wielu polskich kolorystów. Zanim jednak do tego doszło, odbył studia najpierw w Krakowie w pracowni Władysława Jarockiego i Wojciecha Weissa, a następnie od1929 roku w Warszawie u Felicjana Szczęsnego Kowarskiego i Leonarda Pękalskiego. Przed samą wojną zjawił się w Gdyni gdzie został nauczycielem gimnazjalnym. Po wojnie wraz z żoną Hanną, malarką przyjechał ponownie na Wybrzeże. Należał do grona założycieli Instytutu Sztuk Plastycznych w Sopocie osobiście zbierając we wrześniu 1945 roku na ulicy Bohaterów Monte Cassino zapisy do szkoły plastycznej. Był kolorystą z doskonałym wykształceniem, należał do grupy malarzy, którzy stworzyli cały nurt nazwany później „koloryzmem polskim”. Tworzył  malarstw ścienne, jego prace są bardzo kameralne. Interesował się pejzażem, martwą naturą, portretem, aktem, malowa sceny rodzajowe. Dążył do dużych uproszczeń eliminując wiele szczegółów miał jednak pewną skłonnością do monumentalizmu. Jacek Żuławski pochodził z bardzo dobrej rodziny, jego kuzynem był Marek Żuławski malarz, mieszkający w Londynie. Po wojnie wiele razy spotykali się, również w Sopocie, łączyła ich wielka miłość do gór i morza. W latach socrealizmu, poświęcił się pracy przy odbudowie i rekonstrukcji ulicy Długiej i Długiego Targu w Gdańsku. W1965 roku Żuławski objął pracownię dyplomową malarstwa gdańskiej uczelni. Całe powojenne życie spędził na wybrzeżu, jednak na ostatnie dni swojego życia przeprowadził się do Warszawy .Moment ten tak wspomina jego koleżanka, malarka Urszula Rhunke Duszeńko… ”Tej nocy z Warszawy dzwoniła do mnie co chwilę Józka Wnukowa, która do końca była przy nim, trzymając go za rękę. Pamiętam te dramatyczne telefony, strasznie to przeżyliśmy. Tej nocy zdałam sobie sprawę z faktu, że nieodwracalnie odchodzi pewna epoka, kończy się dotychczasowy świat… Po naszych profesorach już na zawsze zostanie w sztuce polskiej koloryzm. Ciekawe, czy po nas zostanie i przetrwa „szkoła sopocka”.
Żurawski Stanisław
Stanisław Żurawski (1889 Kowno – 1976 Kraków)
Był uczniem Józefa Mehoffera i Wojciecha Weissa. Studiował w krakowskiej ASP (1907-1913). Malował portrety, martwe natury, pejzaże oraz kompozycje figuralne. Głównym tematem jego obrazów były akty, malował młode kobiety przeważnie w kąpieli, a także w pościeli oraz na tle tkanin i poduszek. Wyraźnie widać, iż inspirował się z zachowaniem estetyki, sztuką swego akademickiego profesora Wojciecha Weissa. W roku 1925 przystąpił do Stowarzyszenia Cechu Artystów Plastyków „Jednoróg” . Dołączył do członków założycieli : Jana Hryńkowskiego, Felicjana Szczęsnego Kowarskiego, Jana Rubczaka, Wiesława Zawadowskiego. Manifest zrzeszenia ogłosił Tadeusz Seweryn. Chodziło o dopuszczenie do świadomości wielu poglądów na sztukę, nieograniczanie jej treściami literackimi, nie krępowanie wolności artystycznymi doktrynami. Artyści ”Jednoroga” nawiązywali do sztuki zachodnioeuropejskiej, nie poprzestawali na impresjonistycznym traktowaniu koloru. Nie chodziło o analizę lecz o syntezę, nie o barwę lecz o formę. Stanisław Żurawski bywał przed wojną nad polskim morzem i z tego okresu pochodzi wiele ciekawych morskich pejzaży, chętnie malowanych i traktowanych na równi z martwymi naturami oraz aktami.
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 Następna >>
Ta witryna korzysta z plików cookie. W ustawieniach swojej przeglądarki internetowej możesz w każdym momencie wyłączyć ten mechanizm. W celu pozyskania dodatkowych informacji na ten temat zobacz informacje o cookies.
OK, zamykam